Ήταν μια συνέντευξη πρωτόγνωρη για τα δεδομένα του ελληνικού ποδοσφαίρου που εντάσσεται στο πλαίσιο των οδηγιών του Φράνκο Μπαλντίνι προς τον Γιάννη Αλαφούζο για ανάγκη μεγαλύτερης εξωστρέφειας του ιδίου και ισχυροποίηση των δεσμών του με την πλατιά μάζα των οπαδών του Παναθηναϊκού.
Το κατά πόσο το συγκεκριμένο τηλεοπτικό εγχείρημα συνέβαλε προς τη σωστή κατεύθυνση το γνωρίζουν μόνο όσοι το εμπνεύστηκαν. Αν και το μεγαλύτερο μέρος των τοποθετήσεων του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ αναλώθηκε πιο πολύ στο «χθες» και λιγότερο στο «αύριο», δεν γίναμε περισσότερο σοφοί για τα αίτια τα οποία έχουν βυθίσει τους «πράσινους» σε έναν «δεκαπενταετή ποδοσφαιρικό Μεσαίωνα».
Ουσιαστικά αυτό που επιβεβαιώθηκε διά στόματος του «ισχυρού άνδρα» του Παναθηναϊκού είναι ότι εδώ και 13 χρόνια το «τριφύλλι» υπηρετούσε το πιο αντιποδοσφαιρικό project της ιστορίας του. Με έναν ιδιοκτήτη που δεν διέθετε την παραμικρή γνώση για το αντικείμενο, που έπεσε θύμα της άγνοιάς του, αλλά και της θέλησής του για άμεσες επιτυχίες, δίχως στρατηγικό σχέδιο, ξοδεύοντας αλόγιστα εκατομμύρια σε στελέχη, προπονητές και ποδοσφαιριστές οι οποίοι επιλέγονταν κατόπιν συμβουλών… φίλων και γνωστών, που άφησε τα πάλαι ποτέ πρότυπα τμήματα υποδομής του συλλόγου να ρημάξουν, που δεν διέθετε ούτε καν την οικονομική επιφάνεια για να σώσει ένα καράβι που βολόδερνε στα κύματα.
Αυτή είναι μια απόλυτα κυνική καταγραφή όσων ζει ο Παναθηναϊκός μετά το 2012 και η οποία μετά τη συνέντευξη του Γιάννη Αλαφούζου απέκτησε το βουλοκέρι του κύριου υπευθύνου της. Βέβαια, αυτό είναι και ένα σημείο στο οποίο οφείλει κανείς να βγάλει το καπέλο στον ιδιοκτήτη του «τριφυλλιού». Σπανίως βλέπουμε ισχυρούς (πολιτικούς ή οικονομικούς) παράγοντες της χώρας να υποβάλλονται δημόσια σε τέτοιου είδους αυτοκριτική και να χρησιμοποιούν τόσες φορές σε μια συνέντευξή τους το ρήμα «απέτυχα».
Οι δύο ερμηνείες
Το ζητούμενο είναι αν η συγκεκριμένη παραδοχή αποτυχίας είναι ουσιώδης ή απλώς επικοινωνιακή στο πλαίσιο της καθοδήγησης σύσφιξης των σχέσεων με την «πράσινη» εξέδρα.
Αν, δηλαδή, ο Γιάννης Αλαφούζος έχει κατανοήσει -έστω και με μεγάλη καθυστέρηση- το ποδοσφαιρικό μοντέλο σύγχρονης διοίκησης που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός για να αφήσει πίσω του τις πιο «σκοτεινές» σελίδες της ιστορίας του. Και εδώ βρίσκεται το σημείο «κλειδί» της συνέντευξης του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ. Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο πώλησης της εταιρείας, ο Γιάννης Αλαφούζος χαρακτήρισε «πανεπιστήμιο» την έως τώρα παρουσία του στον σύλλογο, υποστηρίζοντας ότι πλέον διαθέτει τη γνώση που χρειάζεται για να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό ξανά στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος.
Σε αυτό το «πλέον ξέρω» του Γιάννη Αλαφούζου μπορεί να δώσει κανείς δύο εντελώς διαφορετικές ερμηνείες. Ερμηνεία πρώτη: «Πλέον ξέρω ότι για να υπάρξουν κατακτήσεις τίτλων πρέπει να χαράξεις ένα στρατηγικό αναπτυξιακό πλάνο, εμπιστευόμενος σπουδαίες προσωπικότητες διεθνούς κύρους με πετυχημένο έργο. Τους περιβάλλεις με εμπιστοσύνη, υπομονή και ανεξαρτήτως βραχυπρόθεσμων αποτελεσμάτων περιμένεις να αποδώσει καρπούς η προσπάθειά τους». Ερμηνεία δεύτερη: «Πλέον έχω αποκτήσει ο ίδιος τις γνώσεις για το τι ακριβώς χρειάζεται η ομάδα για να φτάσει σε ένα πρωτάθλημα. Μπορώ να αξιολογώ μόνος μου προπονητές, τεχνικούς διευθυντές, να κλείνω μεταγραφές και να κρίνω κατά πόσο έχει πιθανότητες επιτυχίας ένα project».
Η πρώτη ερμηνεία λέγεται… γνώση! Η δεύτερη ονομάζεται… ψευδαίσθηση γνώσης! Και αν η πρώτη έχει πολλές και ρεαλιστικές πιθανότητες επιτυχίας, η δεύτερη οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον δρόμο της αυτοκαταστροφής. Ο χρόνος θα δείξει κατά πόσο ο Γιάννης Αλαφούζος απέκτησε πλέον τη γνώση που χρειάζεται για να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό σε υγιή ρότα ή εξακολουθεί να ζει σε έναν κόσμο… ψευδαίσθησης γνώσης.
Εφημερίδα Απογευματινή
