Μια φορά κι έναν καιρό πίσω στη δεκαετία του ’80, όταν το μπάσκετ ζούσε ακόμη στην εποχή του… μονόστηλου των εφημερίδων, οι προπονητές που υπηρετούσαν το άθλημα μπορεί να ζούσαν στο περιθώριο, αλλά αν μη τι άλλο απολάμβαναν μεγαλύτερη ηρεμία σε σχέση με τους συναδέλφους τους του ποδοσφαίρου.
Βλέπετε, σε χώρες που ζουν και αναπνέουν για τον «βασιλιά των σπορ», όπως η δική μας, όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν προπονητή και όλοι… ξέρουμε καλύτερα από τον «ταβερνιάρη» ή τον «τραχανοπλαγιά» που έχουμε στον πάγκο!
Αίφνης, βέβαια, ο μέσος Έλληνας φίλαθλος και δημοσιογράφος έχει αποκτήσει ντοκτορά γνώσεων και στο… πικ εν ρολ! Έχει γίνει εξπέρ των συστημάτων και στο μπάσκετ και είναι σε θέση να κατακεραυνώνει ανθρώπους που ξημεροβραδιάζονται μπροστά από οθόνες υπολογιστών για να αναλύσουν κάθε πιθανή κίνηση της ομάδας τους αλλά και των αντιπάλων.
Για όλους όσοι βρισκόμαστε εκτός αγωνιστικών χώρων, όλα μοιάζουν προφανή. Κάποια ενδεχομένως να είναι κιόλας! Αν η γνώση της προπονητικής εγγυόταν την επιτυχία ενός πρότζεκτ, τότε δεν θα είχαν πολλαπλασιαστεί οι απολύσεις τεχνικών ακόμη και στους πιο… υπεράνω υποψίας συλλόγους της υφηλίου σε διάφορα αθλήματα.
Υπάρχει, λοιπόν, ένας όρος που όσοι δεν συμμετέχουμε ενεργά στην αγωνιστική καθημερινότητα των ομάδων αποκαλούμε «κοινή λογική». Πάρτε για παράδειγμα τον φετινό Ολυμπιακό στο μπάσκετ.
Η «κοινή λογική» της πλειονότητας υποστηρίζει πως η κατανομή ρόλων που πραγματοποιεί σε κάθε παιχνίδι ο Γιώργος Μπαρτζώκας είναι λανθασμένη. Η διαρκής τοποθέτηση της τριπλέτας Ντόρσεϊ – Φουρνιέ – Βεζένκοφ στην αρχική πεντάδα και η ταυτόχρονη απουσία τους από το παρκέ μοιάζουν αφενός να μπερδεύουν τους τρεις «μπόμπερ» και να τους αφαιρούν μπάλες από τα χέρια και αφετέρου να αφήνουν «γυμνή» από επιθετικό ταλέντο τη… second unit που έρχεται από τον πάγκο. Αν προσθέσουμε μάλιστα στους τρεις σκόρερ και τον πόλο που λέγεται Νίκολα Μιλουτίνοφ, παρατηρείται μια συσσώρευση επιθετικού ταλέντου στο πρώτο δεκάλεπτο και ένα overdose αμυντικού φίλτρου στο δεύτερο.
Συγχρονη πραγματικότητα
«Μα καλά, είναι δυνατόν να το βλέπουμε όλοι μας και να μην το βλέπει ο Μπαρτζώκας;», αναρωτιούνται φίλαθλοι στο ΣΕΦ, χρήστες των social media, ακόμη και δημοσιογράφοι που καλύπτουν το ρεπορτάζ της πειραϊκής ομάδας.
Είναι και αυτό κομμάτι της σύγχρονης πραγματικότητας που καλούνται να διαχειριστούν οι αθλητικοί οργανισμοί. Στην εποχή της ανεξέλεγκτης επικοινωνίας και του δόγματος «εγώ ξέρω καλύτερα», που κυριαρχεί στην κοινωνία μας, δεν θέλει και πολύ για να προκληθεί ένα κύμα αμφισβήτησης για έναν προπονητή, ακόμη και αν αυτός είναι ο Γιώργος Μπαρτζώκας που απολαμβάνει την ολόθερμη υποστήριξη της πλειονότητας των φίλων του Ολυμπιακού.
Και ο Αταμάν αμφισβητείται, και ο Μεντιλίμπαρ, και ο… Γκουαρντιόλα. Ο κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις. Απλώς στην Ελλάδα πάντα η υπερβολή είναι λίγο μεγαλύτερη.
Το σίγουρο, πάντως, είναι πως η ιδιαιτερότητα μιας σεζόν χωρίς προετοιμασία και προπονήσεις περιπλέκει πολύ περισσότερο το έργο των κόουτς που επενδύουν στις προπονητικές μονάδες με τους παίκτες τους και λιγότερο εκείνων που ποντάρουν περισσότερο στην ψυχολογία τους.
Υπάρχουν, δηλαδή, προπονητές που θέλουν να δουλεύουν στις προπονήσεις το πλάνο τους και άλλοι που περιορίζονται απλώς στην καλύτερη δυνατή ψυχολογική και πνευματική προετοιμασία των παικτών τους. Ο Μπαρτζώκας είναι κατεξοχήν ένας λάτρης της προπόνησης. Για αυτό και ενδεχομένως να δυσκολεύεται περισσότερο να βρει τους πιο αποτελεσματικούς ρόλους και την πιο αποδοτική μοιρασιά χρόνου στον φετινό Ολυμπιακό. Το σίγουρο είναι ότι όλοι οι προπονητές της Euroleague δικαιούνται μεγαλύτερη πίστωση χρόνου για να εφαρμόσουν το όποιο σχέδιό τους, γιατί πολύ απλά υποχρεώνονται να το δουλεύουν μέσα από αγώνες και όχι από προπονήσεις.
Εφημερίδα Απογευματινή
