Η αδιαλλαξία του αγροτικού κόσμου -και πάντως της συνδικαλιστικής του ηγεσίας- υπερβαίνει τα όρια μιας απαίτησης για την ικανοποίηση των αιτημάτων ενός κλάδου. Η φύση των κινητοποιήσεων είναι τέτοια που θίγει λειτουργίες του κράτους αλλά και τις ελευθερίες των λοιπών πολιτών.
Υπάρχουν προβλέψεις για τέτοιες καταστάσεις πρόκλησης κοινωνικής αναταραχής από μεμονωμένες επαγγελματικές τάξεις και μάλιστα είναι συνταγματικές, αρκεί να τις ερμηνεύσει κανείς σωστά.
Πρώτ’ απ’ όλα, το Σύνταγμα προβλέπει ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Τα δικαιώματα της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων όμως καταπατώνται από τη μη τήρηση των υποχρεώσεων άλλων, που είναι να μην παρεμποδίζουν την ελεύθερη επικοινωνία των υπολοίπων, των οποίων αυτή είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Επίσης, αφού όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι έναντι του νόμου, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η μη εφαρμογή των σχετικών διατάξεων για την παρακώλυση της ελεύθερης επικοινωνίας σε ορισμένη ομάδα ατόμων, όταν ανάλογη πράξη από μεμονωμένα άτομα θα οδηγούσε στην εφαρμογή του νόμου και στις ανάλογες κυρώσεις;
Βρισκόμαστε ως κοινωνία μπροστά σε ένα προκλητικό φαινόμενο, σύμφωνα με το οποίο προκειμένου να ικανοποιηθούν κάποια αιτήματα μιας τάξης τίθεται υπό ομηρία από την τάξη αυτή η υπόλοιπη κοινωνία. Δεν έχουν όλες οι επαγγελματικές τάξεις τις δυνατότητες δυναμικών κινητοποιήσεων κάθε φορά που θεωρούν ότι πρέπει να διεκδικήσουν συγκεκριμένα δικαιώματα. Ούτε βεβαίως διαθέτουν τρακτέρ, τα οποία χρησιμοποιούνται δίκην αρμάτων μάχης.
Οι απειλές για χωρισμό της χώρας στα δύο ασφαλώς και υπερβαίνουν μια ανεκτή από το κράτος αντίδραση μιας τάξης στο πλαίσιο των διεκδικήσεών της. Κι αυτό διότι έχουν τα χαρακτηριστικά ανταρσίας κατά της ευνομούμενης πολιτείας, από τη στιγμή που υπάρχει απαίτηση από τα λοιπά μέλη της κοινωνίας της πολιτείας αυτής να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στον προορισμό τους, να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις εμπορικές τους δραστηριότητες, που παρεμποδίζονται. Και από την άλλη, το κράτος υφίσταται οικονομική ζημία από φορολογικές απώλειες εξαιτίας της ετσιθελικής παρεμπόδισης των εμπορικών αυτών συναλλαγών. Οι απώλειες για το κράτος και την αγορά είναι εκατομμυρίων ευρώ, και γι’ αυτό υπάρχουν συγκεκριμένοι υπεύθυνοι.
Ζούμε μια κατάσταση ανωμαλίας, η οποία ασφαλώς θα πρέπει να τερματιστεί με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Το κράτος το οφείλει στους πολίτες του, πολύ περισσότερο από τη στιγμή που η επιδεικνυόμενη αδιαλλαξία από τους συνδικαλιστικούς φορείς των αγροτών προοιωνίζεται όχι απλώς παράταση της ανωμαλίας, αλλά κλιμάκωσή της. Το ποια θα είναι η κατάληξη αυτού του ιδιότυπου αντάρτικου, που ξεκίνησε κατά της κυβέρνησης αλλά έχει παράπλευρες απώλειες της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Υπάρχουν Σύνταγμα και νόμοι που απλώς χρειάζεται να εφαρμοστούν, διότι κανένας δεν έχει ατομική ασυλία απλώς και μόνο επειδή διαθέτει τη δυνατότητα δυναμικών αντιδράσεων, έχει δεν έχει δίκιο σε αυτά που επιδιώκει…
Εφημερίδα Απογευματινή
