Η επόμενη ημέρα της πρωτοφανούς σε αυτοπεποίθηση αλλά και αποτελεσματικότητα επιχείρησης μεγάλης κλίμακας και χειρουργικής ακρίβειας από την πλευρά των αμερικανικών δυνάμεων «Απόλυτη Αποφασιστικότητα» (Absolute Resolve), δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίζεται από μια φράση-σύνθημα: «America is Back».
Η επιχείρηση των ΗΠΑ στο έδαφος της Βενεζουέλας δεν έχει αναλογίες ούτε με τους πολέμους και τις επεμβάσεις στο Ιράκ, ούτε με την πιο όμοια με αυτήν στον Παναμά, δεκαετίες πριν, για τη σύλληψη του Νοριέγκα. Είναι κάτι διαφορετικό, γιατί επί της ουσίας έχει εξελιχθεί με τη συμμετοχή των ειδικών δυνάμεων και του συνόλου των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ σε αέρα, θάλασσα και ξηρά, αλλά αφορά τις διώξεις από πολιτικές υπηρεσίες, εσωτερικής ασφαλείας όπως το FBI και η DEA (Δίωξη Ναρκωτικών). Είναι πρωτοφανής η παρέμβαση αυτή πέραν του επιχειρησιακού βραχίονα και λόγω του γεγονότος ότι ο επικηρυγμένος ως εγκληματίας Μαδούρο και η σύζυγός του δεν θα δικασθούν στην Βενεζουέλα, ούτε από διεθνές δικαστήριο, αλλά από την αμερικανική τακτική Δικαιοσύνη, στη βάση κατηγορητηρίου για λαθρεμπόριο ναρκωτικών και όπλων και τρομοκρατία, που έχει συνταχθεί με στοιχεία ερευνών του FBI, άρα του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.
Η Βενεζουέλα, ένα ακόμη failed state της Λατινικής Αμερικής ή του δυτικού ημισφαιρίου, θλιβερή κατάληξη της εθνικής επανάστασης του Μπολιβάρ ενάντια στην ευρωπαϊκή αποικιοκρατία (Ισπανία), εξουσιάζεται από τις εγκληματικές οργανώσεις της κοκαΐνης και του λαθρεμπορίου πετρελαίου και σπάνιων ορυκτών, ακόμη και χρυσού, που θωράκιζαν και συγκροτούσαν την πολιτική εξουσία του Νικολάς Μαδούρο, σε βάρος των συμφερόντων και της ευημερίας του λαού και του κράτους. Ο περίφημος Ούγκο Τσάβες, ίνδαλμα για την παγκόσμια -και την ελληνική φυσικά- Αριστερά, άφησε πίσω του, πολιτικά τον επέβαλε, λίγο πριν πεθάνει, έναν χωρίς λάμψη και όραμα οδηγό λεωφορείου ως ηγέτη, τον Νικολάς Μαδούρο.
Αυτός με εκλογές βίας, διαφθοράς, τρομοκρατίας και φυσικά νοθείας κυβέρνησε τη χώρα για 12 ολόκληρα χρόνια, οδηγώντας τη στην τελική καταστροφή. Η πολιτική του εξουσία υπήρξε πλήρως ευθυγραμμισμένη με το έγκλημα, ενάντια στο δημόσιο συμφέρον και τις κοινωνικές πολιτικές. Ο λαός της Βενεζουέλας, στη συντριπτική του πλειοψηφία, ειδικά μετά την τελευταία δεκαετία της πλήρους αποδόμησης των υποδομών της χώρας και των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων, ζει σε μέγιστη φτώχεια, αναλφάβητος και υπό το κράτος του φόβου του θανάτου από τα καρτέλ των ναρκωτικών και του λαθρεμπορίου. Το 1/3 αυτού, περίπου έξι εκατομμύρια, έχει μεταναστεύσει.
Η διαφθορά στα κρατικά κλιμάκια είναι παντού και η δικαιοσύνη, είτε θεσμική είτε κοινωνική, ανύπαρκτη. Πολλοί ειδικά στην Ευρώπη μιλούν ενάντια στην επιχείρηση των ΗΠΑ για τη σύλληψη του ζεύγους Μαδούρο με ανόητο και υπερβατικό τρόπο, προβάλλοντας την ένσταση του Διεθνούς Δικαίου και της εμπλοκής στα εσωτερικά άλλης χώρας. Εάν το Διεθνές Δίκαιο μπορούσε να αποδώσει καρπούς για τη Βενεζουέλα, αυτό θα είχε διαφανεί την προηγουμένη περίοδο της προεδρίας Μπάιντεν, όταν ο τότε επικεφαλής του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μπλίνκεν, και οι υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ είχαν ακολουθήσει τέτοιες νόρμες.
Αλλά στην περίπτωση χωρών όπως η Βενεζουέλα ή η Κολομβία ή άλλα αποτυχημένα και εγκληματικά ως προς τις ηγεσίες τους κράτη στη Λατινική Αμερική, την Αφρική ή την Ασία, που βασίζονται στην παραγωγή ναρκωτικών, το λαθρεμπόριο και την καθεστωτική τρομοκρατία, η ελπίδα των λαών αλλά και της περιφερειακής ευταξίας δεν μπορεί να βασιστεί στο Διεθνές Δίκαιο και στην εθνική αυτοτέλεια. Η ελπίδα των λαών αυτών είναι να απελευθερωθούν από το έγκλημα ή το καθεστώς και να τύχουν στήριξης από τη δυτική ηγεσία, που εκφράζεται από την (αντιαποικιοκρατική) αμερικανική αυτοπεποίθηση και ισχύ, προκειμένου να κινηθούν ως κράτη και ως λαοί σε διαδρομές ελευθερίας, έννομης τάξης, ανάπτυξης, ευημερίας, ασφάλειας.
Το αμερικανικής πνευματικής ιδιοκτησίας δόγμα Μονρόε, που έχει επιστρέψει στο προσκήνιο στην εποχή Τραμπ, είναι βαθιά αντιαποικιοκρατικό και όταν μιλά για «ξένες επιρροές» τον 19ο αιώνα αναφερόταν στην απαλλαγή από την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, ενώ σήμερα στην ανάσχεση των αυταρχικών δομών της Κίνας ή της Ρωσίας, που βολεύονται με τα εγκληματικά καθεστώτα τύπου Μαδούρο. Το πείραμα της Βενεζουέλας θα δείξει πολλά. Οι Αμερικανοί αναλαμβάνουν τη διοίκηση στη φάση της μετάβασης σεβόμενοι τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας έτσι όπως αυτές οδηγούνται από την αντιπρόεδρο Ροντρίγκες και τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Γκονζάλες στον δρόμο για τις εκλογές.
Εφημερίδα Απογευματινή
