Η Ελλάδα έχει κυβέρνηση. Αυτοδύναμης πλειοψηφίας της Νέας Δημοκρατίας στο Κοινοβούλιο και επάρκειας στη δημοφιλία της έναντι όλων των άλλων πολιτικών σχηματισμών. Η ισχύς κυβερνησιμότητας του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη τόσο από τα χρόνια της αντιπολίτευσης 2016-2019 όσο και στα χρόνια διακυβέρνησης μέχρι σήμερα, σε χρονική διάρκεια δηλαδή δεκαετίας, παραμένει μη αναστρέψιμη με αντικειμενικά και όχι επικοινωνιακά στοιχεία.
Η κεντροδεξιά διακυβέρνηση Μητσοτάκη έχει πολλά θετικά στην πορεία της να επιδείξει, αλλά και «μαύρες τρύπες» στη λειτουργία του κράτους και της διοίκησης που αποτελούν τα στοιχήματα που έχει να αντιμετωπίσει έναντι του μέλλοντος. Ένας από τους τομείς που παρατηρήθηκαν ελλείμματα ή στον οποίο τουλάχιστον δεν είχε δοθεί η πρέπουσα σημασία ήταν ο πρωτογενής. Το πρόβλημα δεν έγκειται μόνον στα ζητήματα κακοδιαχείρισης που παρουσιάστηκαν, καταγράφηκαν και εξέθεσαν σε σχέση με τον ΟΠΕΚΕΠΕ., αλλά στο έλλειμμα επικοινωνίας μεταξύ των παραγωγών και της ηγεσίας των αρμόδιων υπουργείων με έμφαση το Αγροτικής Ανάπτυξης. Η Ελλάδα και στα χρόνια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη συνέχισε να κινείται στις ατραπούς προηγούμενων δεκαετιών, συγκυριών και κυβερνήσεων. Δεν κατόρθωσε να αλλάξει το παραγωγικό πρότυπο και να φέρει τις δομές της Αθήνας στο πεδίο της επικράτειας όπου αναπτύσσεται η παραγωγή.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να φθάσουμε στη σημερινή συγκυρία όπου οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι μελισσοκόμοι και οι αλιείς παρατάχθηκαν με μπλόκα στις εθνικές οδούς, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τα σύνορα. Αρχικός στόχος τους έδειχνε ότι ήταν η ευαισθητοποίηση και η πίεση στην κυβέρνηση για την αντιμετώπιση και ανάσχεση των προβλημάτων και των δυσχερειών που αντιμετώπιζαν. Μέχρι τότε δεν έχρηζαν της δέουσας σημασίας τα προβλήματά τους, που δεν σχετίζονται μόνον με επιδοτήσεις και αποζημιώσεις. Παρά την αρχική δικαιολογημένη αυτή αγανάκτηση από την πλευρά τους και παρά το γεγονός ότι η καταγγελλόμενη ως αθηνοκεντρική διακυβέρνηση έδειξε ότι είχε και έχει τη διάθεση διαλόγου και δημιουργίας προϋποθέσεων συνολικής χάραξης εθνικών στρατηγικών για τον πρωτογενή τομέα με ορίζοντα δεκαετίας, τα «μπλόκα» προφανώς σε έξαψη εξαιτίας του όγκου που έχουν, αλλά και υποβολιμαίων κομματικών παρεμβάσεων από δυνάμεις της αντιπολίτευσης, έχασαν τον έλεγχο των πράξεών τους. Κινήθηκαν ουσιαστικά, όπως απεδείχθη και από όλη την εορταστική περίοδο, με όρους «ανταρσίας» και «εξέγερσης» απέναντι στη διακυβέρνηση και τη νόμιμη ευταξία στη χώρα.
Φθάνουμε στη χθεσινή ημέρα. Όπως είχε προαναγγελθεί επισήμως από την κυβέρνηση, θα υπήρχαν ανακοινώσεις για το ποια αιτήματα μπορούν να ικανοποιηθούν και με ποια συγκεκριμένα μέτρα. Οι ανακοινώσεις του κυβερνητικού επιτελείου, αποτελούμενου από τον αντιπρόεδρο Χατζηδάκη και τους συναρμόδιους Τσιάρα, Παπαστεργίου, Πετραλιά στον σχεδιασμό και την εφαρμογή της σωρείας των ενισχυτικών μέτρων που αποφασίσθηκαν, υπήρξαν αρκούντως επαρκείς. Από σήμερα το ζήτημα του ποια είναι η επόμενη ημέρα στον πρωτογενή τομέα της χώρας είναι πλέον ένα θέμα στο οποίο καλούνται να τοποθετηθούν οι παραγωγοί.
Η διακυβέρνηση Μητσοτάκη διεφάνη ως συνήθως από ανάλογες περιπτώσεις σοβαρή, συγκροτημένη, ψύχραιμη, μεθοδική, ορθολογική. Οι παραγωγοί έχουν πεδίο διαλόγου και συναίνεσης με τη διακυβέρνηση όχι μόνο σχετικά με όσα άμεσα μέτρα προκρίθηκαν, αλλά και για όσα πρέπει να ακολουθήσουν σε έναν μεσοπρόθεσμο και πιο επενδυτικό σχεδιασμό και στρατηγική. Οι παραγωγοί είναι πλέον από τις ευνοημένες κατηγορίες πληθυσμού σε θέματα φορολογίας και στήριξης επαγγελματικές ομάδες. Ο δρόμος από τα «μπλόκα» στο τραπέζι του στρατηγικού διαλόγου, επιλογών και αποφάσεων δεν μπορεί να είναι μακρύς. Ο δρόμος από το «χωράφι στο ράφι» και από την Αθήνα μέχρι το τελευταίο υπό εκμετάλλευση στρέμμα στην επικράτεια έχει γίνει πιο σύντομος από πολλές άλλες εποχές. Η ευκαιρία δεν μπορεί και δεν πρέπει να χαθεί. Ο λόγος για μια νέα αφετηρία…
Εφημερίδα Απογευματινή
