Η ελληνική ηγεσία και όχι μόνον θα πρέπει να προετοιμάζεται να παρακολουθήσει και να διαχειρισθεί από την ευρωπαϊκή ακτή τα όσα δομικά εξελιχθούν στη Μέση Ανατολή. Όχι πλέον στο πεδίο της Γάζας αλλά στη Συρία και το Ιράν. Από τις 30 Δεκεμβρίου όπου εξελίχθηκε -σύμφωνα με επιλεκτικές πληροφορίες που δεν πήραν ευρεία δημοσιότητα- κάποια επιχείρηση με εκρήξεις και αναταραχή πέριξ ή εναντίον του προεδρικού μεγάρου στη Δαμάσκο, αγνοείται η τύχη του Αλ Σάρα. Ή τουλάχιστον δεν έχει ταυτοποιηθεί με ακρίβεια η παρουσία του. Τα τελευταία 24ωρα υπάρχει επίθεση των συριακών ισλαμικών δυνάμεων εναντίον των Κούρδων στο Χαλέπι.
Η Τουρκία ήδη με επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Αμύνης προέβαλε διαθεσιμότητα να συνδράμει στο στρατιωτικό πεδίο τη Δαμασκό, προκειμένου να πληγούν οι κουρδικές δυνάμεις αποτελεσματικά. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η κουρδική μειονότητα στο Χαλέπι ανθίσταται στις επιθέσεις.
Από την πλευρά του Ισραήλ χθες, Πέμπτη, με επίσημες δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών, Γκιντεόν Σάαρ, υπάρχει έκκληση προς όλη τη Δύση να υπάρξουν συνδρομή και στήριξη στους Κούρδους, ως «ιερό καθήκον» για τη συμβολή τους στον αγώνα εναντίον του ISIS και της τζιχάντ στη Μεσοποταμία. Επίσης, ο Ισραηλινός υπουργός σημείωσε ότι η συστηματική και δολοφονική καταστολή των διάφορων μειονοτήτων – χριστιανών και αλαουιτών εκτός των Κούρδων– που κλιμακώνεται, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις διακηρύξεις του καθεστώτος της Δαμασκού περί μιας «νέας Συρίας». Η σταθερή τοποθέτηση από την πλευρά της Αθήνας περί ενιαίας Συρίας, σε ευθυγράμμιση με την ευρωπαϊκή θέση αλλά και αυτήν της Τουρκίας δοκιμάζεται, αφού προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η προστασία των εθνοτήτων και των διαφορετικών θρησκευτικών ομάδων που διαβιούν εντός της Συρίας.
Ταυτόχρονα, διευρύνονται οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες εναντίον του καθεστώτος των Φρουρών της Επανάστασης στο Ιράν, με αμιγώς οικονομικά αιτήματα. Η κατάσταση στη χώρα έχει επιδεινωθεί δραματικά εξαιτίας της κατάρρευσης του νομίσματος (ριάλ), του καλπάζοντος πληθωρισμού και της εκτίναξης του κόστους ζωής. Εξάλλου, μετά τον πόλεμο των 12 ημερών από το Ισραήλ με την ενεργό συνδρομή των ΗΠΑ για την καταστροφή των υποδομών του πυρηνικού προγράμματος της χώρας κατέπεσε το αφήγημα περί «άτρωτου καθεστώτος». Σημαντική απώλεια για την Τεχεράνη ήταν και η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, αλλά και η απορρύθμιση της Χεζμπολάχ στον Λίβανο και την εν γένει περιοχή.
Η προειδοποίηση του προέδρου Τραμπ προς την ηγεσία του ιερατείου Χαμενεΐ αλλά και τη δομή των Φρουρών της Επανάστασης ότι σε περίπτωση σκληρής καταστολής απέναντι στους διαδηλωτές θα υπάρξει επέμβαση από τις ΗΠΑ, αλλά και το Ισραήλ, παραμένει σε ισχύ. Η ένταση κλιμακώνεται και πλέον επικρατεί και στις 31 επαρχίες και σε 110 πόλεις της χώρας. Μέχρι χθες είχαν καταγραφεί 34 νεκροί διαδηλωτές και 4 αστυνομικοί, ενώ οι συλλήψεις είχαν ξεπεράσει τις 2.000. Οι διαδηλώσεις του παρόντος έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά και αντικείμενο από τις προηγούμενες του 2022 στη βάση του κινήματος ανθρωπίνων δικαιωμάτων «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία». Πόσο μακριά ή κοντά βρισκόμαστε στο τέλος της Ισλαμικής Επανάστασης δεν μπορεί να υπολογίσει κάποιος με ακρίβεια και σταθερότητα. Πάντως, η πραγματικότητα του καθεστώτος πλέον χαρακτηρίζεται από οικονομική εξάντληση, γεωπολιτική πίεση, πολιτική κόπωση και πλήρες έλλειμμα αισιοδοξίας στους πολίτες για μεταρρυθμίσεις. Ο μετριοπαθής πρόεδρος της χώρας Μ. Πεζεσκιάν, επιχειρεί να κρατήσει ισορροπίες και επιδεικνύει μετριοπάθεια. Αλλά δεν είναι ο Πεζεσκιάν ο στόχος των διαδηλωτών μα το καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης που ασκεί την πραγματική εξουσία και χρεώνονται το αδιέξοδο. Το Ιράν εξωτερικά στηρίζεται στη Ρωσία και την Κίνα, όπως και η οικονομία που πλέον όμως βρίσκεται σε χρεοκοπία. Η περίπτωση το Ιράν να γίνει και πάλι Περσία, αλλάζει το σύνολο του γεωπολιτικού συσχετισμού από την Κασπία μέχρι την Ερυθρά.
Εφημερίδα Απογευματινή
