Η Ευρώπη δεν είναι fund να επενδύει στον κόσμο σύμφωνα με τα γερμανικές προτεραιότητες και συμφέροντα. Αυτό θα πρέπει να υπογραμμιστεί μετά τη χθεσινή υπερψήφιση της συμφωνίας Mercosur προκειμένου να μην υπάρξουν αιφνιδιασμοί για τους κραδασμούς στη συνοχή της Ένωσης που μπορεί να προκύψουν. H εν λόγω συμφωνία με χώρες της Λατινικής Αμερικής (συγκεκριμένα με Αργεντινή, Βραζιλία, Παραγουάη, Ουρουγουάη, Βολιβία) είναι αρκούντως ετεροβαρής στη βάση των εθνικών συμφερόντων μεταξύ των βιομηχανικών κρατών της ΕΕ και των πιο αγροτικών. Προβλέπει προνομιακές συναλλαγές στις εισαγωγές σε κρέας, ρύζι, ζάχαρη, μέλι, σόγια από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και εξαγωγές από την Ευρώπη προς αυτές αυτοκινήτων, μηχανημάτων, κρασιού και ποτών.
Όσο και αν η γερμανοκρατούμενη Κομισιόν θέλησε να εξαγοράσει κατά κάποιον τρόπο τις πιο επικεντρωμένες στον πρωτογενή τομέα οικονομίες της Ένωσης, προσφέροντας μάλιστα και ένα αξιοσέβαστο επίπεδο κεφαλαίων υπό τη μορφή αποζημίωσης από τα ευρωπαϊκά ταμεία για να πετύχει τη συναίνεσή τους, η τελική ψηφοφορία χθες δείχνει το μέλλον. Αρνητικά στη Mercosur ψήφισαν η Γαλλία, η Πολωνία, η Αυστρία, η Ιρλανδία, η Ουγγαρία , ενώ απείχε το Βέλγιο. Την τελευταία στιγμή με κάποιες ειδικές διασφαλίσεις η ηγεσία της Κομισιόν κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη σύμφωνη γνώμη της Ιταλίας (Μελόνι) και με τον τρόπο αυτό κατέστη εφικτή η πλειοψηφία του 65% του πληθυσμού της ΕΕ, με την υποστήριξη στην έγκριση της συνθήκης αυτής από 15 συνολικά κράτη-μέλη. Μεταξύ αυτών και της Ελλάδας.
Με δεδομένο ότι την ώρα που εξελίσσονται αυτές οι διεργασίες οι Γάλλοι αγρότες και κτηνοτρόφοι οι οποίοι πρωταγωνιστούν στις αντιδράσεις απέναντι στη συμφωνία αυτή, πολιορκούσαν με πλήρη ένταση τα παλάτια της εξουσίας στη Γαλλία και με την προεδρία Μακρόν από το Ελυζέ να δηλώνει την ολομέτωπη άρνηση της Γαλλίας στις αποφάσεις αυτές, ήδη από σήμερα μπορούμε να μιλάμε για μια βαθιά ρωγμή στη συνοχή του γερμανο-γαλλικού άξονα στην Ευρώπη. «Βούτυρο στο ψωμί» του αναζητούντος «νέα τάξη πραγμάτων» στη σχέση ΗΠΑ – ΕΕ, Ντ. Τραμπ. Φυσικά η Mercosur επί του παρόντος δεν μπορεί από μόνη της να καταστρέψει την ευρωπαϊκή ενότητα αλλά δεν δείχνει ότι είναι μακριά ο καιρός όπου δυνάμεις, όπως αυτές του Εθνικού Συναγερμού (Λεπέν, Μπαρντελά) θα αναλάβουν τις τύχες της χώρας αποστέλλοντας έμπρακτα μηνύματα στο Βερολίνο ότι τέτοιες πρακτικές υπέρ των γερμανικών συμφερόντων, παρά το βέτο της Γαλλίας, δεν θα γίνουν ανεκτές.
Η συμφωνία Mercosur, άλλωστε, επί της ουσίας αποτελεί έναν αναχρονισμό. Έχει τεθεί προς συζήτηση περίπου 15 χρόνια πριν σε εντελώς διαφορετικές διεθνείς πολιτικές και οικονομικές συνθήκες από τις σημερινές. Υπάρχει πολύ μεγάλη λογική στις αντιδράσεις των παραγωγών του πρωτογενούς τομέα στην Ευρώπη γι’ αυτές τις εισαγωγές από τις αχανείς χώρες της Λατινικής Αμερικής όπου το κόστος παραγωγής αλλά και οι προδιαγραφές που τίθενται στα προϊόντα, τα λιπάσματα, τις ζωοτροφές, την ενέργεια είναι σαφώς πιο υποβαθμισμένες από τις ευρωπαϊκές. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα και η μη ανταγωνιστική Ευρώπη που ναρκοθετεί τη δική της πρωτογενή παραγωγή και αυτάρκεια υπέρ εισαγωγών τρίτων δεν πρόκειται να βρει άλλοθι. Η Γερμανία μιλά μάλιστα μέσω της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για επέκταση τέτοιου τύπου συμφωνιών με την Ινδία και την Ινδονησία, εκτιμώντας προφανώς ότι θα χρησιμοποιήσει την Ευρώπη ως ενδοχώρα (μετά την απώλεια της πλεονεκτικής σχέσης με τη Ρωσία) προκειμένου να πετύχει ένα διμερές deal με τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ. Μόνον που η ΕΕ δεν είναι γερμανική ομοσπονδία αλλά ένα συνεκτικό σύστημα εθνικών-κρατών και οικονομικών ζωνών με διαφορετικές προτεραιότητες.
Εφημερίδα Απογευματινή
