Οι ΗΠΑ στην εποχή της προεδρίας Τραμπ, στη δεύτερη θητεία του, δεν ακολουθούν τις παγιωμένες παραμέτρους για τον συντονισμό της Δύσης. Δεν κάνουν πολιτικές ως πλανητική δύναμη. Δεν πληρώνουν το κόστος της ασφάλειας του συνασπισμού με την Ευρώπη. Δεν λαμβάνουν στρατηγικές αποφάσεις στη βάση της πολυμέρειας με τις άλλες δυτικές δυνάμεις. Δεν περιφρονούν το επονομαζόμενο δυτικό ημισφαίριο, ούτε την Ασία, επιμένοντας στις νόρμες της Ατλαντικής διαδρομής ως επίκεντρο της ισορροπίας στον κόσμο. Δεν λογίζουν τον εαυτό τους ως βασικό δρώντα σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο ισχύος και κατανομής. Δεν εξαγγέλλουν δόγματα εθνικής ασφάλειας συνεργαζόμενες με αρχιτεκτονικές άλλων. Οι ΗΠΑ ορίζουν την ισχύ της Δύσης, στον παγκόσμιο καταμερισμό με κύριο ανταγωνιστικό πόλο την Κίνα, στη βάση μίας εθνικοποιημένης ομοσπονδίας στα όρια της αυτοκρατορίας.
Άρα, τα όσα εξελίχθηκαν για τρεις δεκαετίες στο πλαίσιο Οργανισμών, όπως οι G7 ή οι G20 δεν αφορούν πλέον το παρόν. Επίσης, οι κατευθύνσεις του φόρουμ του Νταβός, των ιδρυμάτων και των λεσχών τύπου Σόρος, Ροκφέλερ και των άλλων, δεν ορίζουν τα «θέλω» και τα «μπορώ» του Λευκού Οίκου.
Το ίδιο συμβαίνει σε κοινωνικό και εσωτερικό επίπεδο με τα «ανοιχτά σύνορα» στη λαθραία μετανάστευση. Με τη woke ατζέντα του δικαιωματισμού, με το τέλος της ιστορίας των εθνών, των θρησκειών και των φύλων.
Οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ δεν δέχονται να ηττηθούν χωρίς να δώσουν μάχη. Εθελούσια. Δεν απορυθμίζουν άλλο την ομοσπονδία των αμερικανικών πολιτειών και δεν αποδέχονται να αναλώσουν τις δυνάμεις σε βάρος του έθνους και του λαού τους. Μοιάζει η Ουάσινγκτον σήμερα να παραμένει πρόθυμη να ασκήσει ηγεσία στη Δύση, ακόμη και με την εταιρική -οικονομική, εμπορική ενεργειακή- έννοια από τη θέση της αδιαμφισβήτητης ισχύος ή επιρροής και όχι στη βάση συνδιαλέξεων και συσχετισμών με «συμμαχίες προθύμων» με πολυμερή και αντικρουόμενα συμφέροντα έναντι των ΗΠΑ, όπως αυτά των αμήχανων Ευρωπαίων, αλλά ούτε διστακτικών συμμάχων στην ευρεία Ανατολή.
Ο Ντόναλντ Τραμπ και τα παρόντα, εν ενεργεία επιτελεία του, δεν έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους προκειμένου να δομήσουν ένα νέο αμερικανικό κόσμο -pax Americana- σε Δύση και Ανατολή, με δεδομένο ότι αντιμάχονται αυταρχικές ηγεσίες όπως αυτή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, του ολιγάρχη Πούτιν στη Ρωσία, ηγετών όπως ο Ερντογάν και άλλοι στο Ισλάμ των Βασιλείων και των Εμιράτων. Ο χρόνος είναι συγκεκριμένος και κινείται μέχρι τον επόμενο Νοέμβριο 2026, όπου υπάρχουν οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ και στη συνέχεια μέχρι το 2028 όπου κλείνει αυτός ο δεύτερος και τελευταίος κύκλος υπό την ηγεσία Τραμπ.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ένας εκλεγμένος ηγέτης με ευρεία και άνετη πλειοψηφία στις εκλογές του τέλους του 2024. Υπέστη πολιτικούς διωγμούς και συκοφαντίες ακραίες από τον κύκλο των Δημοκρατικών και τις διεθνείς λέσχες της παγκοσμιοποίησης όπου Γης. Αλλά άντεξε. Αμύνθηκε, επιβίωσε, κυριάρχησε. Με τη δύναμη και τη θέληση του λαού: του μέσου Αμερικανού και όχι της πλειοψηφίας των ελίτ, που του εμπιστεύθηκε το όραμα και την ελπίδα μιας ανάδρασης της Δύσης, στην ισοπέδωση και την ομοιομορφία που επιθυμούν να επιβάλουν τα καθεστώτα της Ανατολής και οι γίγαντες της Ασίας.
Ο πρόεδρος Τραμπ δεν είναι πολέμαρχος, ούτε παρανοϊκός και αυθαίρετος όπως πολλοί που «ξεβολεύτηκαν» στην Ελλάδα επιθυμούν να τον παρουσιάσουν. Έχει βεβαίως επιχειρηματική πρακτική στη διεθνή πολιτική της ηγέτιδας δύναμης της Δύσης. Αλλά η Ελλάδα όπως έχει διαφανεί από την εμπειρία κερδίζει στις περιόδους διοίκησης των Ρεπουμπλικανών του ρεύματος Τραμπ στις ΗΠΑ. Με τις ηγεσίες των Δημοκρατικών δεν χάνει. Με τους Ρεπουμπλικανούς κερδίζει. Στην παρούσα φάση πρέπει οργανωμένα να κάτσει στο τραπέζι του πόκερ και να συμμετάσχει με πεποίθηση και ευελιξία. Η στρατηγική της την τελευταία δεκαετία είναι επιτυχής και εύστοχη και αποτελεί το κατάλληλο διαβατήριο.
Εφημερίδα Απογευματινή
