Πολλές φορές έχουμε, με διάφορες ευκαιρίες, αναφερθεί στην ίδρυση κόμματος από την επικεφαλής του Συλλόγου Θυμάτων των Τεμπών. Οι αναφορές αυτές γίνονταν μέσα από ένα καθαρά πολιτικό πρίσμα όσον αφορά την προοπτική ίδρυσης κόμματος από την κυρία Καρυστιανού.
Τώρα θα αξιολογήσουμε, με συγκεκριμένες αφορμές, την ηθική διάσταση του θέματος, αλλά όσον αφορά την ίδια την κοινωνία. Δηλαδή αν αντιλαμβάνεται την παγίδα που μερίδα της κινδυνεύει να πέσει, οπότε και θα έχει την ηθική ευθύνη για τις επιλογές της. Συγκεκριμένα, όταν ένας από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου κατηγορεί την κυρία Καρυστιανού ότι «καπηλεύεται την ιστορία των Τεμπών», αυτομάτως η καταγγελία αυτή καθιστά όσους ψηφίσουν το κόμμα που θα ιδρυθεί (και επικεφαλής του οποίου θα είναι η σημερινή πρόεδρος του Συλλόγου) συνυπεύθυνους μίας απαράδεκτης καπηλείας!
Πέραν του συγκεκριμένου συγγενούς θύματος που έκανε την καταγγελία αυτή –μαζί με άλλες όσον αφορά την τακτική της κυρία Καρυστιανού εντός του Συλλόγου- και ο γνωστός για την απεργία πείνας πατέρας, ο Ρούτσι, κάνει τη δική του καταγγελία κατά της προέδρου και δυνητικής προέδρου κόμματος. «Τον αγώνα που έδωσα δεν τον έκανα για να μπω σε κόμμα αλλά για το παιδί μου, να βρω την αλήθεια», είπε, προσθέτοντας ότι «από την αρχή που έχουμε ξεκινήσει τον αγώνα μας για τη δικαίωση των παιδιών μας, έχουμε δηλώσει ότι δεν έχουμε σχέση με κόμματα και χρώματα. Από εκεί και πέρα το τι θα κάνει ο καθένας είναι δικαίωμά του, όπως η κυρία Καρυστιανού μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Εφόσον δήλωσε ότι το πάει για κόμμα καλό είναι να μην έχει καμία σχέση με τον σύλλογο».
Όταν πατεράδες και στενοί συγγενείς θυμάτων καταγγέλλουν την κυρία που έχει πολιτικές βλέψεις ότι εκμεταλλεύεται τα Τέμπη και το γεγονός ότι θέλει να προσελκύσει κοινό και ψήφους από τη συμπόνοια των συμπολιτών της για τη δική της απώλεια, τότε το θέμα έχει άλλες διαστάσεις. Ηθικής φύσεως. Με άλλα λόγια, όσοι προτίθενται -κατά τις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον– να ψηφίσουν ένα κόμμα που θα ιδρύσει η συγκεκριμένη κυρία, είναι ως και αν αποδέχονται ότι τα θύματα των Τεμπών μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης προκειμένου να επιτευχθούν ατομικά πολιτικά συμφέροντα από οποιοδήποτε θεωρεί ευκαιρία τη συγκεκριμένη τραγωδία για να κάνει πολιτική καριέρα.
Μπορεί ένας πολιτικός φανατισμός να τυφλώνει τόσο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας ώστε να πέφτει σε τέτοια παγίδα που σημαίνει ότι ακυρώνονται οποιοιδήποτε ηθικοί φραγμοί προκειμένου να εξυπηρετηθούν αλαζονικές βλέψεις; Όταν μάλιστα το μόνο προσόν που προβάλλει αυτός που επιδιώκει την ψήφο της κοινωνίας αυτής δεν είναι άλλο από τον πόνο που εκμεταλλεύεται κατά τόσο ανάρμοστο τρόπο;
Η ελληνική κοινωνία πολλές φορές έχει σφάλλει στις επιλογές της. Ας μη της καταλογιστεί ότι έχει ξεχάσει και την όποια ηθική διαθέτει…
Εφημερίδα Απογευματινή
