Την ώρα που το Αγροτικό βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή του και η κυβέρνηση οδεύει ολοταχώς στην τελική ευθεία της δεύτερης θητείας της στη διακυβέρνηση της χώρας ενόψει εθνικών εκλογών, υπάρχει μια συζήτηση και μια έντονη ζύμωση στη δημόσια σφαίρα σχετικά με τη δράση και τα δεδομένα πια πολιτικά σχέδια της Μαρίας Καρυστιανού. Ο συγκεκριμένος παράγων διαμορφώνει καθοριστικά -σε δημοσκοπικό τουλάχιστον επίπεδο μέχρι στιγμής- τις ισορροπίες στον ευρύτερο χώρο της αντιπολίτευσης κυρίως, ενώ καταλαμβάνει σημαντικό μέρος της γενικότερης πολιτικής επικαιρότητας, παίρνοντας τη σκυτάλη στο μέτωπο αυτό από την «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα, η οποία… μεσουρανούσε μέχρι πρότινος.
Και μόνο το γεγονός αυτό, ότι δηλαδή, πέραν της κυβέρνησης και των μεγάλων προκλήσεων που αντιμετωπίζει το Μέγαρο Μαξίμου, σε ό,τι αφορά το σύνολο της αντιπολιτευτικής ειδησεογραφίας το ενδιαφέρον στράφηκε στον πρώην πρωθυπουργό και τώρα ακόμη πιο εμφατικά στη Μαρία Καρυστιανού (αμφότεροι ακόμη δεν έχουν συστήσει επισήμως πολιτικό φορέα), είναι -αν μη τι άλλο- χαρακτηριστικό της ένδειας θέσεων και αποτελεσματικής ρητορικής. Γιατί προφανώς αν το ΠΑΣΟΚ είχε καταφέρει να πείσει για την ικανότητά του να παρουσιάσει ένα πειστικό σχέδιο εναλλακτικής διακυβέρνησης της χώρας, είναι ξεκάθαρο πως η όποια αντίδραση στα κυβερνητικά πεπραγμένα δεν θα διοχετευόταν σε αυτόν τον βαθμό είτε σε λύσεις που παραπέμπουν στον λαϊκισμό είτε σε αναζητήσεις που υπερβαίνουν τη σημερινή πολιτική και κοινοβουλευτική πραγματικότητα.
Σε αυτό λοιπόν το σκηνικό παρατηρεί κανείς αφενός την αμηχανία, αφού η ιδιότητα της μητέρας που έχασε με αυτόν τον τρόπο το παιδί της δημιουργεί σαφή συναισθηματικά ανακλαστικά, και αφετέρου την πρώτη «δειλή» προσπάθεια να αναδειχθούν τα κενά σημεία, οι αντιφάσεις και οι όποιες λανθασμένες προσεγγίσεις στον πολιτικό λόγο της Μαρίας Καρυστιανού. Παράλληλα, υπογραμμίζεται δεόντως ότι πλέον αντιμετωπίζεται ως μια προσωπικότητα του εγχώριου πολιτικού γίγνεσθαι και όχι ως το σημείο αναφοράς της αγωνίας των γονέων των Τεμπών για την αποκάλυψη των αιτίων του τραγικού δυστυχήματος.
Πράγματι, η Μαρία Καρυστιανού οδηγήθηκε στην απόφαση να αναλάβει επισήμως πολιτική δράση πριν από τον ιδεατό χρονικό ορίζοντα που άπαντες -ειδικοί και μη- τοποθετούσαν στο… παρά πέντε των εθνικών εκλογών, προκειμένου να μην υφίσταται η τριβή από τις αντιρρήσεις των υπόλοιπων συγγενών σχετικά με την ίδρυση κόμματος ή τον σχολιασμό για την έλλειψη προγραμματικού πλαισίου και συγκεκριμένων θέσεων. Έστω και αν είναι σαφές ότι η ίδια δεν θα απευθυνόταν εκ προοιμίου σε ένα ακροατήριο που θα αντιμετώπιζε με μια πιο θεσμική ματιά την εκλογική συμπεριφορά του, αλλά σε έναν κόσμο απογοητευμένο και οργισμένο από το παραδοσιακό πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Σε αυτό συνετέλεσαν δίχως αμφιβολία όσα ακούγονται ένθεν και ένθεν από συνεργάτες και πρώην ή νυν ανθρώπους του περιβάλλοντός της, στοιχεία που προφανώς την έκαναν να σκεφθεί ότι θα έχανε τα κοινωνικά ερείσματά της αν καθυστερούσε περισσότερο. Όμως η πλέον ενδιαφέρουσα παράμετρος έχει να κάνει με το γεγονός ότι αυτές οι πρώτες έντονες επικρίσεις προς την πλευρά Καρυστιανού έρχονται από εκείνους που επένδυσαν -ξεκάθαρα πολιτικά- σε ένα στιγμιότυπο μαζί της ή θέλησαν να εμφανιστούν ως θεσμικοί εκπρόσωποι του πόνου της ίδιας και των υπόλοιπων συγγενών των θυμάτων, ισορροπώντας ενίοτε για να πετύχουν τους σκοπούς τους ακόμη και μεταξύ πιθανής αλήθειας και συνωμοσίας.
Βλέπετε, όπως αναμενόταν, το μεγαλύτερο ποσοστό της δυναμικής που συγκεντρώνει στις μετρήσεις ο υπό σύσταση φορέας ουσιαστικά αφαιρείται από τον ΣΥΡΙΖΑ, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, που σταθερά και σε καθημερινή βάση επικέντρωναν τον αντιπολιτευτικό λόγο τους στην τραγωδία των Τεμπών. Από αυτή την εξίσωση δεν θα πρέπει να εξαιρούνται και ορισμένες φωνές αλλά και ΜΜΕ που περιβάλλουν είτε με συμπάθεια είτε με απεριόριστη εμπιστοσύνη τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος επίσης επηρεάζεται άμεσα από τις πρωτοβουλίες της Μαρίας Καρυστιανού. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη μέχρι την κάλπη. Όμως, για εκείνους που επιθυμούσαν να εκφράσουν την… πλατεία, είναι σαφές ότι πια έχουν έναν μεγάλο και πιο… άφθαρτο αντίπαλο. Αντίστοιχες σκέψεις οφείλουν να κάνουν και εκείνοι που -αν και ξεκάθαρων θεσμικών αναφορών- μπήκαν στον πειρασμό να φλερτάρουν με τον λαϊκισμό, αδιαφορώντας για τις πιθανές συνέπειες…
Εφημερίδα Απογευματινή
