∆εν χωρεί αµφιβολία ότι η Τουρκία χάνει πόντους στη ∆ύση, προσκολληµένη στην ιδιότυπη συµµαχία της µε τη Ρωσία. Και όχι µόνο αυτό, αλλά προκαλεί περισσότερο τις ΗΠΑ µε την προσέγγιση που κάνει προς την Κίνα. Οι πόντοι
που χάνει δεν προσδιορίζονται µόνο από την αδυναµία της να αποκτήσει τα F-35, που θα ισοφάριζαν την ελληνική υπεροχή στον αέρα. Εχει αρχίσει να αντιλαµβάνεται η ∆ύση -ανεξαρτήτως των εµπορικών συµφερόντων που προωθούν ορισµένες ευρωπαϊκές χώρες µε πελάτη την Τουρκία- ότι η συγκεκριµένη χώρα µπορεί να είναι καλή για να κάνεις κάποιες δουλειές, αλλά δεν µπορείς και να βασίζεσαι σ’ αυτήν.
Η πραγµατικότητα -ενισχυµένη και από τις πρόσφατες διαρκείς επαφές και συµφωνίες µας µε την Κύπρο και το
Ισραήλ κυρίως- προκαλεί αµηχανία στην Τουρκία, η οποία εκδηλώνεται κυρίως µε δηλώσεις που κάνουν αξιωµατούχοι της κυβέρνησης Ερντογάν. ∆ηλώσεις που ενέχουν και το στοιχείο της αντιφατικότητας που αποκαλύπτει την αµηχανία στην οποία αναφερόµαστε.
Για παράδειγµα, πρόσφατα η Κύπρος -το αναγνωριζόµενο διεθνώς κράτος-µέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης- υπέγραψε
συµφωνία µε τον Λίβανο για την Αποκλειστική Οικονοµική Ζώνη. Η τουρκική αντίδραση αναφέρει τα εξής: «Η “Ελληνοκυπριακή ∆ιοίκηση Νότιας Κύπρου” (“Ε∆ΝΚ”) υπογράφει από το 2003 διµερείς συµφωνίες µε γειτονικές χώρες της περιοχής, σχετικά µε την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών γύρω από το νησί παραγνωρίζοντας τους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι αποτελούν κυρίαρχο και ισότιµο συστατικό στοιχείο του νησιού της Κύπρου…».
Η αντιφατικότητα στην προσέγγιση, την οποία κάνει η Τουρκία και ακυρώνει τις θέσεις της, είναι η εξής: Πώς είναι
δυνατόν να αποτελούν κυρίαρχο και συστατικό στοιχείο της Κύπρου οι Τουρκοκύπριοι, τη στιγµή κατά την οποία η Αγκυρα ζητά µε διεθνείς εκκλήσεις της την αναγνώριση ως ξεχωριστού κράτους του κατεχόµενου βόρειου τµήµατος της νήσου; Και µάλιστα όταν απειλεί, όπως έγινε προσφάτως, µε εδαφική διεύρυνση των Κατεχοµένων, δηλαδή του κατά την Αγκυρα «τουρκοκυπριακού κράτους», µε νέο… «Αττίλα»;
Το συµπέρασµα είναι, για όποια σηµασία µπορεί να έχει όσον αφορά το Κυπριακό αλλά και τις σχέσεις µας µε την
Τουρκία, ότι: α) Η χώρα αυτή θεωρεί και επιµένει σε αυτό, ότι οποιαδήποτε διεθνής συµφωνία, για να υλοποιηθεί, πρέπει να είναι αποδεκτή και από αυτήν και να µη γίνεται καταχρηστική εφαρµογή της από την άλλη χώρα. β) Οι λύσεις που κατά καιρούς προτείνει για το Κυπριακό συµπυκνώνονται στην ειρωνική παρατήρηση ξένου διπλωµάτη: Οι λύσεις που προτείνει η Τουρκία είναι µεταβατικές «µέχρι να καταλάβει και το λοιπό νησί».
Αυτή είναι σε γενικές γραµµές η πάγια πολιτική της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας και του Ελληνισµού, που έχουν
εξαναγκάσει τη χώρα σε ράλι εξοπλισµών και βεβαίως σε συµµαχίες στην περιοχή που εξοργίζουν την Αγκυρα, όπως
οι σχέσεις µας µε το Ισραήλ.
Κυριακάτικη Απογευματινή
