Η Ελλάδα, ως εθνικό κράτος, έχει μειωμένο ενδιαφέρον για το τι θα γίνει τελικά στη Γροιλανδία, σε σχέση με το αν το Ιράν θα εξελιχθεί σε νέα Περσία. Φυσικά την ενδιαφέρει ο συσχετισμός και η ανάσχεση της σύγκρουσης μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ για την επιρροή και τον έλεγχο στη Γροιλανδία, αλλά η Ελλάδα είναι μέρος της νότιας διαδρομής μέχρι την Ινδία και κύριος μοχλός της κάθετης διαδρομής από τη Μεσόγειο μέχρι την Ουκρανία ή την κεντρική Ευρώπη μέσω Ουγγαρίας και όχι της αρκτικής (πολικής) διαδρομής.
Υπό την έννοια αυτή το πλέον σημαντικό για τις γεωπολιτικές μας προτεραιότητες είναι το κατά πόσον και με ποια διαδικασία θα καταρρεύσει το ισλαμικό καθεστώς των μουλάδων και των Φρουρών της Επανάστασης στην Τεχεράνη ώστε να ανοίξει η διαδικασία, σε ένα πλαίσιο ελευθερίας και επιστροφής της κοσμιότητας, η Περσία να συνταχθεί με δυτικές συμμαχίες. Ουσιαστικά δηλαδή, χωρίς να λογίζουμε την πλήρη μορφή του πολιτεύματος που θα ισχύσει στην Περσία, το πλέον σημαντικό για την Αθήνα είναι το κατά πόσον θα υπάρξει μια ανοικοδόμηση της ιστορικής συμμαχίας Περσίας – Ισραήλ, όπως ίσχυε την εποχή του σάχη.
Σε αυτό το σενάριο, που κάθε ημέρα και με δεδομένες τις μαζικές εξεγέρσεις στο Ιράν και την κατάρρευση της οικονομίας γίνεται και πιο ρεαλιστικό, δημιουργείται η ευχέρεια μιας σημαντικής διαδρομής συνεργασίας. Αυτή θα ξεκινά από την Περσία και μέσω του Ιράκ και μέρους της Συρίας (Μεσοποταμία) θα φθάνει στο Ισραήλ. Ουσιαστικά δηλαδή στην ενότητα 3+1 (Ισραήλ, Ελλάδα, Κύπρος, ΗΠΑ), πυρήνα των «Συμφωνιών του Αβραάμ» και της IMEC.
Το γεωπολιτικό τυχόν τρίγωνο Περσία-Ιράκ-Ισραήλ δεν είναι αποκλειστικά μια ενεργειακή διαδρομή που ενδιαφέρει την Ελλάδα -και ναυτιλιακά- αλλά και διαμετακομιστική, τεχνολογική, εμπορική, συνεργατική, στρατιωτική. Καθοριστική επίσης από γεωστρατηγικής πλευράς αφού πέραν από τα θαλάσσια περάσματα (Ορμουζ κ.λπ.) καθορίζει τις διαδρομές από την Κασπία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο από τη μια και τον Αραβικό κόλπο από την άλλη, φθάνοντας μέχρι και την Ερυθρά Θάλασσα ως πέρασμα προς τον Ινδο-Ειρηνικό. Η Περσία θα συνεχίσει από την πλευρά των σιιτών να επηρεάζει τη μοίρα και την τελική κατάληξη της Υεμένης. Φυσικά θα παραμείνει «στοίχημα» η προοπτική της Συρίας. Το κατά πόσον δηλαδή θα διασπασθεί σε τέσσερα μέρη, με ίδρυση και Κουρδιστάν ή θα παραμένει στα σημερινά της σύνορα. Ζήτημα που επί του παρόντος είναι σημείο διαφωνίας μεταξύ Ουάσινγκτον και Ιερουσαλήμ.
Η εξέλιξη στο Ιράν έχει επίσης άμεσες επιπτώσεις και σε σχέση με το Κατάρ, με το οποίο μοιράζονται το κύριο κοίτασμα φυσικού αερίου που αποτελεί κύριο βραχίονα οικονομικής ακμής και για τις δύο χώρες. Αλλά για την Ελλάδα είναι σημαντικό στο περιβάλλον της Μέσης Ανατολής οι διαδρομές προς την Ευρώπη να συνδέονται στον νότο με την Ανατολική Μεσόγειο και τη θεωρία της IMEC, με ασφαλές και λειτουργικό Σουέζ και αγωγό ή καλώδια στη χάραξη East Med.
Η Ελλάδα στην παρούσα φάση κινείται σε διαδρομές αναβάθμισης και εμπλουτισμού της συνεργασίας της με κράτη του Σουνιτικού Ισλάμ (Σαουδική Αραβία – επίσκεψη Παπασταύρου, Αίγυπτος – τριμερής αύριο, Ανατολική Λιβύη – φόρουμ οικονομικής διπλωματίας στη Βεγγάζη αλλά και Λίβανος – θεσμική και στρατιωτική συμβουλευτική στήριξη κράτους) περιμένοντας τα νέα από την Τεχεράνη, προκειμένου οι Έλληνες να βρεθούν στο ίδιο «γήπεδο» εναρμόνισης συμφερόντων με τους Πέρσες.
Εφημερίδα Απογευματινή
