Σε μια χώρα με παντός είδους προβλήματα και με μια διεθνή συγκυρία να χτυπάει… κόκκινο, ζούμε στην εποχή της «καρυστιανιάδας», με τη δράση και την κινητικότητα της Μαρίας Καρυστιανού να βρίσκεται κάθε μέρα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ. Μάλιστα, από τη στιγμή που η μέχρι πρότινος επικεφαλής του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών έβαλε εαυτήν στο κάδρο της πολιτικής, με την ιδιότητα της εν δυνάμει αρχηγού που έχει ως στόχο την ανάληψη της εξουσίας, η παράμετρος της δημοσιότητάς της έχει πάρει πολύ διαφορετικές διαστάσεις και πολύ πιο σύντομα απ’ ό,τι θα ανέμεναν άπαντες.
Σήμερα, η απόσταση από την αρχική επαφή της Μαρίας Καρυστιανού με την ελληνική κοινωνία και το εγχώριο μιντιακό σύστημα ως το σύμβολο του αγώνα για τη δικαίωση των συγγενών των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία του 2023 φαντάζει τεράστια. Η εικόνα της, τόσο λόγω των προσωπικών της επιλογών όσο και εξαιτίας της αντιμετώπισης των ΜΜΕ, αλλά και του συνόλου του πολιτικού κόσμου, αρχίζει να καθιστά ανάμνηση την εποχή που οποιαδήποτε απόπειρα έκφρασης μιας ένστασης για τα λεγόμενα ή τη δραστηριότητά της αποτελούσε επικοινωνιακή καταδίκη για εκείνον που θα το αποτολμούσε.
Το αποκορύφωμα αυτής της διαδικασίας που παρακολουθούμε όλοι τις τελευταίες ημέρες ήταν οι αντιδράσεις… πασών των τηλεοπτικών εκπομπών, και όχι μόνο, για την τοποθέτησή της σχετικά με τις αμβλώσεις. Πέραν της απειρίας που αναδείχθηκε μέσω αυτής της δήλωσης περί συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος για τις γυναίκες από τη μια και δημόσιας διαβούλευσης από την άλλη, η περίσταση αυτή φανέρωσε σε όλο της το μεγαλείο την πολιτική προσέγγιση της Μαρίας Καρυστιανού, με φόντο την ίδρυση του νέου φορέα, γεγονός το οποίο εξηγεί απόλυτα το προφίλ των προσώπων που την πλαισιώνουν και τη μέθοδο με την οποία οργανώνει το εγχείρημά της.
Εκτός από την ξεκάθαρη στόχευση της προσέλκυσης των ακροατηρίων που είτε έχουν τραβήξει διαχωριστική γραμμή με το παραδοσιακό πολιτικό σκηνικό είτε αισθάνονται οργή και απέχθεια γι’ αυτό, πλέον έγινε σαφές ότι ο χώρος στον οποίο επιλέγει να κινηθεί είναι εκείνος στα δεξιότερα του πολιτικού φάσματος, προς τη Λαϊκή Δεξιά ή ακόμη και την Ακροδιεξιά, όπως επισημαίνουν οι αριστερών αναφορών μέχρι πρότινος υμνητές της. Με λίγα λόγια, η δεξαμενή όπου παραπέμπει αποτελείται από εκείνους που ομνύουν σταθερά στις παραδοσιακές κοινωνικές δομές μέχρι και την τραμπικής μορφής ρητορική που έχει επικρατήσει εντός και εκτός Αμερικής.
Μόνο που ο Τραμπ επέμεινε σε αυτή την επιχειρηματολογία απέναντι σε όλους όσοι τον επέκριναν -απολύτως εύλογα για ορισμένες απόψεις του- και δικαιώθηκε, κερδίζοντας δύο φορές τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ. Εξακολουθεί δε να πρεσβεύει το ίδιο δόγμα μέχρι και σήμερα. Αντιθέτως, η πιο… άγουρη Μαρία Καρυστιανού προέβη σε μια προσπάθεια αναδίπλωσης μετά τον τηλεοπτικό σάλο που προκάλεσε η τοποθέτησή της στην πρώτη της «πολιτική» εμφάνιση σε κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας. Ωστόσο, μέχρι την ώρα της κάλπης θα έχουμε να πούμε πολλά ακόμη για τη δράση της Μαρίας Καρυστιανού, αλλά και τον αντίκτυπό της στην κοινωνία.
Το μοναδικό σχόλιο που μπορεί να κάνει κανείς για την ώρα είναι ότι το χάσμα μεταξύ των συγγενών των θυμάτων και το ανάγλυφο που διαμορφώνεται βάζουν -λίγο πριν από την έναρξη της δίκης- σε δεύτερο πλάνο το ουσιώδες ζήτημα της εξεύρεσης της αλήθειας και της απόδοσης των ευθυνών για το τραγικό δυστύχημα, λίγες ημέρες πριν από την τρίτη μαύρη επέτειο.
Δεν θα μπορούσε όμως να μην αναφερθεί κανείς και σε όλους εκείνους, από πολιτικούς που επένδυαν καθημερινά στη σκληροπυρηνική ή και συνωμοσιολογική προσέγγιση της υπόθεσης των Τεμπών και πανελίστες μέχρι «σοβαρούς αρθρογράφους», οι οποίοι από εκεί που επικαλούνταν τη Μαρία Καρυστιανού σε κάθε ευκαιρία, την αποθέωναν, περίμεναν στην ουρά για μια της λέξη και την ανήγαν -δικαίως ή αδίκως- σε προσωποποίηση της κρατικής (ενίοτε και μητσοτακικής αναλγησίας), τώρα την περνάνε γενεές δεκατέσσερις. Προφανώς γιατί μπήκε στα χωράφια τους σε ό,τι αφορά το πολιτικό κομμάτι και επειδή έδωσε αφορμή για άλλου είδους σχολιασμό σε ό,τι αφορά τους τηλεσχολιαστές και τους αστέρες των social media. Λες και δεν γνώριζαν πού μπορεί να οδηγήσει το φλερτ με λογικές πλατείας, και μάλιστα με φόντο τον πόνο και της Μαρίας Καρυστιανού και των υπόλοιπων συγγενών των θυμάτων, και ο πειρασμός των ευχολογίων και του χαϊδέματος των αυτιών. Λες και δεν τους δίδαξε τίποτα η πρόσφατη ιστορία…
Εφημερίδα Απογευματινή
