Απολαμβάνοντας άλλη μία σπουδαία παράσταση του Λεβαδειακού (στο πρώτο ημίχρονο της αναμέτρησης με τον Παναιτωλικό), γεννάται εύλογα ένα ιδιαίτερο ερώτημα αναφορικά με την αντιμετώπιση που τυγχάνει η ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου από το σύνολο της ποδοσφαιρικής κοινωνίας μας.
Η πλειονότητα της κοινής γνώμης χρησιμοποιεί το υπέροχο σύνολο της Βοιωτίας ως μέτρο σύγκρισης για να πιστοποιηθεί η αγωνιστική σμίκρυνση που υφίσταται ο Παναθηναϊκός εντός αγωνιστικών χώρων. Αναφερόμαστε σε σμίκρυνση μόνο στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, γιατί ένας τόσο μεγάλος σύλλογος δεν μικραίνει ποτέ ως οντότητα.
Θα ασχολούμασταν, αλήθεια, με το ποδόσφαιρο που παρουσιάζει ο Λεβαδειακός αν, για παράδειγμα, οι «πράσινοι» βρίσκονταν στην πέμπτη θέση του βαθμολογικού πίνακα της Super League και δεν απειλούσαν να αφήσουν εκτός τετράδας τους ομόχρωμούς τους της Αθήνας; Μήπως αδικούμε το αριστούργημα που παρουσιάζουν από το ξεκίνημα της σεζόν ο Παπαδόπουλος και οι παίκτες του;
Γιατί υπάρχουν στιγμές των αγώνων του Λεβαδειακού που σε κάνουν να… τσιμπιέσαι και να αναρωτιέσαι μήπως έχει προσγειωθεί με μαγικό τρόπο στα μέρη μας κάποια ομάδα της Premier League… μεταμφιεσμένη! Τέτοιο ήταν, για παράδειγμα, το πρώτο… τρομοκρατικό δεκάλεπτο του προχθεσινού αγώνα του Αγρινίου. Μια ομάδα να ασκεί… ποδοσφαιρικό bullying στον αντίπαλό της και να μην του επιτρέπει να πάρει ανάσα. Χωρίς ίχνος υπερβολής, ούτε ο Ολυμπιακός με τον ΠΑΟΚ δεν έχουν παρουσιάσει ακόμη τόσο εκθαμβωτικό δεκάλεπτο στα παιχνίδια τους.
Αφήνοντας λοιπόν στην άκρη τη σύγκριση με τον Παναθηναϊκό (και τη δεδομένη απειλή που συνιστούν οι Βοιωτοί για το μέλλον του «τριφυλλιού»), οφείλουμε να εστιάσουμε αποκλειστικά στο θέαμα που μας χαρίζει απλόχερα φέτος μια ομαδάρα, η οποία, φτάνοντας αισίως στη 18η αγωνιστική του πρωταθλήματος, εξακολουθεί να διατηρεί την καλύτερη επίθεση της λίγκας, πετυχαίνοντας σχεδόν 2,5 γκολ ανά παιχνίδι!
Ούτε μισό κάθισμα άδειο
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια ομάδα της ελληνικής περιφέρειας ομορφαίνει τα Σαββατοκύριακά μας με την παρουσία της. Από τη δεκαετία του ’70 υπήρχαν ανά γενιές διάφορες εκδοχές της Λάρισας, του ΟΦΗ, της Παναχαϊκής, του ΠΑΣ Γιάννινα ή ακόμη και του Πανηλειακού, της Καστοριάς, της Ξάνθης, του Αστέρα Τρίπολης και άλλων εκπροσώπων τής πάλαι ποτέ επαρχίας που θύμιζαν σε όλους μας πόσο απαραίτητη είναι η συγκεκριμένη μορφή οξυγόνου σε ένα ποδόσφαιρο που υποφέρει από τον υδροκεφαλισμό των δύο μεγάλων αστικών κέντρων της χώρας, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Είχαμε όμως πολλά χρόνια να δούμε μια μικρομεσαία ομάδα επαρχιακής πόλης να μπορεί να περηφανεύεται ότι παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα και να μπορεί να αραδιάσει στο τραπέζι της αντιπαράθεσης απόψεων μια σειρά από… αδιάσειστα τεκμήρια.
Κανείς δεν γνωρίζει με ποιον τρόπο θα ολοκληρωθεί το φετινό παραμύθι του Λεβαδειακού και αν θα βρει τους Βοιωτούς για πρώτη φορά να διασχίζουν τα ελληνικά σύνορα για να εκπροσωπήσουν τη χώρα μας σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Ένα όμως είναι σίγουρο!
Όσοι έχουν προσθέσει έστω και ένα μικρό λιθαράκι στο θαύμα του Λεβαδειακού οφείλουν να αισθάνονται εξαιρετικά περήφανοι για το δημιούργημά τους. Και οι κάτοικοι της πρωτεύουσας της Βοιωτίας οφείλουν να μην αφήνουν ούτε μισό κάθισμα άδειο στο «Λάμπρος Κατσώνης». Γιατί η αλήθεια είναι ότι αν ο φετινός Λεβαδειακός κουβαλούσε τη δυναμική και τον κόσμο ενός ΟΦΗ ή μιας ΑΕΛ, ενδεχομένως να συζητάγαμε σήμερα για έναν τέταρτο αξιόπιστο πόλο στη διεκδίκηση του πρωταθλήματος.
Και μιας και αναφερόμαστε στον ΟΦΗ, είναι σίγουρο ότι ο Ευγένιος Γκέραρντ κάπου ψηλά θα αισθάνεται περήφανος απολαμβάνοντας το δημιούργημα ενός «δικού του παιδιού»: του… μικρού Ολλανδού Νίκου Παπαδόπουλου!
Εφημερίδα Απογευματινή
