Από τους διαδρόμους του Νταβός στο τέλος της εποχής του Σβαμπ, που ήθελε να γράψει το «τέλος της ιστορίας» όπως διατυπωνόταν από τη Δύση που νίκησε διαδοχικούς μεγάλους πολέμους, εκδηλώνεται μια νέα περίοδος με αρχιτέκτονα τον επιχειρηματία του real estate, δεύτερης γενιάς, γέννημα της Νέας Υόρκης των μεγιστάνων, Ντόναλντ Τραμπ.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ εκδικείται τους «ρολίστες» της παγκοσμιοποίησης χωρίς αιδώ. Δεν διαφημίζει ούτε απευθύνεται σε κάποια ηθική. Μιλά και διαπραγματεύεται για κέρδη και ζημίες. Υποστηρίζει το win-win, αλλά δεν εγγυάται μια τέτοια μοιρασιά. Επενδύει σε αυτήν, αλλά είναι πολύ νάρκισσος ο ίδιος ως προσωπικότητα για να είναι συνεπής με μια τέτοια σταθερά. Θέλει να κερδίσει αυτός και η Αμερική το παραπάνω. Επειδή δεν θέλει να τον κατακρίνουν ως άπληστο, επιχειρηματολογεί ως προς το κατά πόσον η Αμερική έχει πληρώσει, οικονομικά αλλά και ανθρωπιστικά, για τους άλλους. Κυρίως τους συμμάχους της όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Ζητά λοιπόν το κάτι παραπάνω στα κέρδη ως αποζημίωση σε όσα ήδη έχουν δοθεί.
Για τον Τραμπ η ιδιότητα του προέδρου των ΗΠΑ ταυτίζεται με εκείνη του επιχειρηματία Τραμπ. Υπό την έννοια αυτή το κρατικό συμφέρον της ομόσπονδης Αμερικής, των ΗΠΑ, ταυτίζεται με εκείνο των εταιρειών και των κεντρικών ομίλων της ομοσπονδίας. Λειτουργούν και αναζητούν δουλειές και κέρδη σε όλο τον κόσμο. Χωρίς σύνορα, χωρίς συναινέσεις. Διά της ισχύος. Όχι μόνο του όγκου χρήματος στις επενδύσεις αλλά και των τεχνολογιών, της εμπειρίας, της βούλησης, της οργάνωσης που επιβάλλουν. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο ένοικος του Λευκού Οίκου, της σπουδαιότερης οικίας άσκησης εξουσίας στον κόσμο, είναι αποφασισμένος να επιβάλει μια νέα τάξη στον πλανήτη. Ο χρόνος που διαθέτει είναι ελάχιστος. Για τον λόγο αυτό δεν σπαταλά κινήσεις σε προσχήματα, διπλωματία ή χαριεντισμούς. Είναι σκληρός, άκαμπτος, θρασύς, αγενής. Μέσα από αυτήν τη στάση του δείχνει στους λαούς μέσω των μίντια τι είναι στην πραγματικότητα οι συνομιλητές του. Η βάση της κριτικής προς τους Ευρωπαίους είναι ότι δεν διαθέτουν ισχυρούς ηγέτες. Οι λαοί είναι υπεύθυνοι για τις ηγεσίες και τις ελίτ που διαθέτουν.
Ακόμη και οι ίδιοι οι Αμερικανοί. Ο Τραμπ δεν νιώθει τον εαυτό του ως ελίτ. Η ίδια η υπεροψία του δεν τον αφήνει να αισθανθεί ως μέρος μιας τάξης. Οι ελίτ άλλωστε με αφετηρία την ίδια του τη χώρα προσπάθησαν επανειλημμένως να τον καταστρέψουν. Να τον συκοφαντήσουν. Να τον εξαφανίσουν. Για τον λόγο αυτό δεν τους χρωστάει τίποτα. Μόνο την περιφρόνησή του. Γιατί οι ελίτ δεν κατόρθωσαν τελικά να τον αφανίσουν. Νιώθει πιο ισχυρός από τους εχθρούς του και τους επικριτές του. Το προσωπικό εγώ του τον προστάτεψε. Δεν τον άφησε να σβήσει μέσα στις λάσπες που γέμισαν οι ανταγωνιστές τους δρόμους του. Στάθηκε όρθιος και τώρα εκδικείται, χαμογελώντας και χλευάζοντας τον «καθωσπρεπισμό» της μετριότητας. Για τον Τραμπ σε κάθε τραπέζι όπου κάθεται δεν υπάρχουν φίλοι και εχθροί. Υπάρχουν ισχυροί και ανίσχυροι. Αυτούς που βρίζει και αγνοεί σήμερα, αύριο μπορεί να τους σφίξει το χέρι και να πει τα καλύτερα με δημόσιο λόγο.
Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι συνωμότης. Δεν μιλά ψιθυριστά. Δεν κρύβεται στις σκιές. Είναι εκεί, στο επίκεντρο της ρωμαϊκής αρένας, σε μια αρματομαχία μέχρι θανάτου. Βλέπει κάτω από τον ήλιο νικητές και πεθαμένους. Δεν είναι τόσο απρόβλεπτος όσο λογίζεται. Σε κάθε παρτίδα επιθυμεί να είναι ο νικητής. Θέλει να αφήσει πίσω του έναν άλλο κόσμο, καλύτερο και πιο ειρηνικό, αποχωρώντας οριστικά από τον Λευκό Οίκο για τη Φλόριντα και τα μέγαρά του στο Μαρ-α-Λάγκο. Για τον Τραμπ η ζωή δεν είναι ποτέ αρκετή, γιατί δεν κουράζεται να κερδίζει. Στους διαδρόμους του Νταβός απέδειξε για μία ακόμη φορά ότι μπορεί να αιφνιδιάζει. Και από τη δυστοπία να προκύπτει μια ηλιόλουστη ημέρα. Είναι ένας θνητός θεός που καθορίζει τη μοίρα του κόσμου, χωρίς κανείς ουσιαστικά να μπορεί να σταθεί εμπόδιο στις προθέσεις του. Και κυρίως στη διαπραγματευτική δεινότητά του…
Εφημερίδα Απογευματινή
