Δεν προξενεί κατάπληξη βεβαίως για όσους γνωρίζουν στοιχειώδη ιστορικά γεγονότα της σύγχρονης Ελλάδος ότι το ελληνικό ΚΚΕ (που αποτελεί και μία από τις μουσειακές εκδοχές της κομμουνιστικής ιδεολογίας στον δυτικό κόσμο, αν όχι και παγκοσμίως) υπήρξε η μόνη παράταξη που σχεδόν εχλεύασε την απόκτηση της νέας φρεγάτας από το Πολεμικό Ναυτικό. Και αυτό διότι αποδίδει με ανιστόρητη εμμονή τις αμυντικές δαπάνες της χώρας στις επιταγές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, αγνοώντας προκλητικά τον εξ Ανατολών κίνδυνο, περίπου ως μη υπαρκτό. Άλλωστε και ιστορικά, όπως θα καταδειχθεί κατωτέρω, οι Έλληνες κομμουνιστές που ήταν πάντα προσκολλημένοι στη Μόσχα είχαν μία… διακριτική αντιμετώπιση της Τουρκίας.
Αυτό που μπορεί να πει κανείς είναι κρίμα να τυφλώνει μία φαντασιακή αντιμετώπιση της πραγματικότητας την κρίση ενός κόμματος, το οποίο και σοβαρό είναι και συνεπές σε αυτό που πιστεύει και που τα μέλη του, έστω και αν διαφωνεί κάθετα κανείς μαζί τους, δεν έχουν σχέση με τα σούργελα που βλέπουμε να κινούνται σήμερα στην πολιτική σκηνή του τόπου.
Το μεν κόμμα θεώρησε ότι η τελετή άφιξης της φρεγάτας «Κίμων» ήταν για «να εξοικειωθούμε με την κουλτούρα του πολέμου». Η δε Ομάδα Γυναικών Σαλαμίνας η οποία κατευθύνεται από το ΚΚΕ, σε μία ανάλογη αντίδραση με εκείνη του κόμματος και σε επίσης ανιστόρητη προσέγγιση καθώς αγνοεί τον τουρκικό κίνδυνο, «βροντοφώναξε» ότι όλα αυτά αποτελούν ιμπεριαλιστικά σχέδια και ότι δεν ανέχονται οι γυναίκες αυτές να πληρώνουν εκείνες και οι οικογένειές τους τους εμπορικούς πολέμους μεταξύ των μονοπωλίων! Άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε, με την πρόσθετη παρατήρηση ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως για τους κομμουνιστές ιμπεριαλιστές είναι μόνο οι Αμερικανοί και όχι οι Ρώσοι.
Και επειδή προλογικώς αναφερθήκαμε στη διακριτική στάση των κομμουνιστών απέναντι στην Τουρκία, να θυμίσουμε για όποια ιστορική σημασία έχει -και προφανώς έχει- ότι ανεξαρτήτως των εκ των υστέρων απόψεων που διατυπώθησαν από ιστορικής άποψης για τη σκοπιμότητα της ελληνικής εκστρατείας στη Μικρά Ασία, εξαιτίας της παρότρυνσης των Μεγάλων Δυνάμεων, το ΚΚΕ ευθύς εξαρχής δεν σταμάτησε να επιδιώκει να ενσπείρει την ηττοπάθεια στο Μέτωπο. Είναι ενδεικτικό ότι διά των προπαγανδιστικών μέσων που διέθετε την εποχή εκείνη έφτασε να παροτρύνει ακόμη και σε λιποταξία τους Έλληνες στρατιώτες!
Προσκείμενες στο ΚΚΕ εφημερίδες έγραφαν: «Το Κόμμα μας ανέπτυξε σοβαρή αντιπολεμική δράση στο μέτωπο και στα μετόπισθεν κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο… Το Κόμμα μας εκτέλεσε το διεθνικιστικό χρέος του, γιατί ο πόλεμος του 1919-1922 ήταν από ελληνικής πλευράς άδικός και επιθετικός». Στις 12 Ιουλίου του 1935 ο «Ριζοσπάστης» έγραφε: «Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα… γι’ αυτό δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα μας στη Μικρασία μα και την επιδιώξαμε…».
Ήταν όμως η στάση αυτή αποτέλεσμα των κομμουνιστικών αναλύσεων περί ενός «ιμπεριαλιστικού πολέμου» όπως διατεινόταν το ΚΚΕ ή αντιπροσώπευε η στάση αυτή τα σοβιετικά συμφέροντα, καθώς η Μόσχα είχε συνάψει τον Απρίλιο του 1920 συμφωνία με την Τουρκία και επομένως συνέφερε τη Σοβιετική Ένωση να ηττηθεί η Ελλάδα; (σ.σ. επρόκειτο για το Σύμφωνο Λένιν – Ατατούρκ).
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1944 σε παράνομο έντυπο της οργανώσεως ΠΑΟ είχε δημοσιευθεί το Σύμφωνο του Πετριτσίου που είχαν υπογράψει εκ μέρους του ΚΚΕ ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Ντούσαν Δασκάλωφ εκ μέρους του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας. Εκτός από τον σκοπό που εξυπηρετούσε το συγκεκριμένο σύμφωνο και που ήταν η εγκαθίδρυση στη Βαλκανική μιας Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών που θα περιελάμβανε την Ελλάδα, τη Μακεδονία, τη Βουλγαρία και τη Σερβία προβλεπόταν επίσης να αποτελέσουν ανεξάρτητη και αυτόνομη Δημοκρατία υπό τον έλεγχο της ΕΣΣΔ Ρωσίας η Ισταμπούλ (sic-δεν αναφέρεται ως Κωνσταντινούπολη) και τα Στενά των Δαρδανελλίων…
Είναι το ολιγότερο αφελές το ΚΚΕ να λησμονεί τον τουρκικό αναθεωρητισμό και ό,τι αυτό σημαίνει για τις βλέψεις της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, προκειμένου να προωθεί θέσεις που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα καθώς εμμένει σε παρωχημένα ιδεολογήματα. Να θυμίσουμε επομένως σε αυτούς που είτε λησμονούν είτε σκοπίμως αγνοούν ότι: Πρώτον, η Τουρκία είναι παγίως συντονισμένη στη συνέχιση ενός διαλόγου με την Ελλάδα, πέραν του αναγνωρισμένου από τη χώρα μας πλαισίου. Δηλαδή επί των θεμάτων που δεν θεωρούσε η Ελλάδα ότι είναι αντικείμενα διαλόγου. Δεύτερον, η Τουρκία δεν αίρει την πολεμική απειλή του casus belli, στην περίπτωση που η Ελλάδα προχωρούσε στην επέκταση των χωρικών υδάτων της. Τρίτον, η Τουρκία μάς υπενθυμίζει ότι έχει ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο, κάτι που σε τελευταία ανάλυση νομιμοποιείται να το επικαλεσθεί, ύστερα από τη συμφωνία της Μαδρίτης. Με αποκορύφωμα το ιδεολόγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» που προβάλλει τα τελευταία χρόνια. Τέταρτον, κατά την Τουρκία οποιαδήποτε διεθνής συμφωνία για να υλοποιηθεί πρέπει να είναι αποδεκτή και από αυτήν και να μη γίνεται καταχρηστική εφαρμογή της από την άλλη χώρα.
