Η μούτζα, όπως και πολλές άλλες ελληνικές πρωτοτυπίες, αποτελεί μια ελληνικής αποκλειστικότητας χειρονομία. Είναι κάτι σαν το appellation d’origine που λένε οι Γάλλοι ή επί το ελληνικότερον Ονομασία Προέλευσης. ΠΟΠ. Οι ξένοι έχουν διαφορετική προσέγγιση της υποτιμητικής συμπεριφοράς προς τρίτους, καθώς είτε σηκώνουν το μεσαίο δάκτυλο ή, όπως οι Ιταλοί, κάμπτουν τον βραχίονα τοποθετώντας το άλλο τους χέρι στην κάμψη της άλλης χειρός.
Γιατί αναφέρομαι αιφνιδίως σε αυτήν την ελληνική συνήθεια; Αποκλειστική ευθύνη σε αυτό έχει ο περιοδεύων πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προς προώθηση της «Ιθάκης» του. Δεδομένου ότι φιλοδοξεί πάλι να μας σώσει -να μας ξανασώσει για την ακρίβεια, όπως το 2015-, είναι λογικό να θυμηθεί ο γράφων μία από τις κορυφαίες μεταρρυθμίσεις πολιτιστικής χροιάς. Πιο συγκεκριμένα η κυβέρνησή του είχε επικαιροποιήσει την εθνική αυτή αποκλειστικότητα της μούτζας στο πλαίσιο της ελληνικής καθημερινότητας, επιβεβαιώνοντας και το υψηλό πολιτιστικό επίπεδο εκείνης της αριστερής διακυβέρνησης. Με άλλα λόγια, είχε νομοθετηθεί η αυστηρή τιμωρία της μούτζας με υψηλότατο πρόστιμο, το οποίο κατά περίπτωση θα προσδιόριζε ο τότε σύμβουλος του πρωθυπουργού επί θεμάτων στρατηγικής, ως ο αρμοδιότερος λόγω της γαλατικής του ευγένειας στις εκφράσεις.
Βεβαίως η δημοκρατικότητα της κυβέρνησης Τσίπρα δεν θα επέτρεπε να μην αποτελέσει και αντικείμενο διαλόγου και μάλιστα με την κοινωνία η μούτζα. Τον διάλογο τον προκάλεσαν οι αντιδράσεις. Με άλλα λόγια, η μεν κοινωνία εξεμάνη διότι θεώρησε ότι θα τιμωρούνται όλοι οι οδηγοί ανεξαιρέτως, ενώ η πραγματική κυβερνητική πρόθεση ήταν να αφορά τους επαγγελματίες οδηγούς η απαγόρευση. Κατόπιν όλων αυτών οι ιδιαιτέρως αβροί Έλληνες ιδιώτες οδηγοί δεν θα αποκλειστούν από την εκδήλωση της πλέον αγχολυτικής χειρονομίας, συνοδεύοντας μάλιστα αυτήν με την κομψή έκφραση: «Πάρ’ τα, μωρή άρρωστη, μη στα χρωστάω…».
Αντιθέτως οι επαγγελματίες που εν αγανακτήσει θα διολισθαίνουν σε τέτοιες ενέργειες θα διώκονται απηνώς ως… μουτζαχεντίν.
Η ουσία είναι μία. Ότι είχαμε ανέβει τότε πολιτιστικό επίπεδο, τουλάχιστον στις μεταφορές. Από κάπου πρέπει να γίνει μια αρχή, άλλωστε. Όχι προεδρίες στο Eurogroup και αηδίες.
Βεβαίως, επειδή η υπόθεση της πολιτιστικής αυτής ανύψωσης χάνεται στην ομίχλη των ετών που η Αριστερά είναι στα αζήτητα, δεν θυμόμαστε τελικώς τι είχε αποφασιστεί ότι θα ισχύει όσον αφορά αυτό που συχνά λένε οι ξεματιάστρες στους ματιασμένους: Εσένα σε έχουν μουτζώσει! Θα αναζητείται ο αυτουργός ή και ο ηθικός αυτουργός, διότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το μούτζωμα υπό την έννοια του ματιάσματος είναι πιο επικίνδυνο σε σύγκριση με την αντίστοιχη οδηγική χειρονομία. Πόσοι και πόσοι από το μούτζωμα του ματιάσματος δεν έχουν σκάσει; Μας άφησε η αριστερή διακυβέρνηση με την απορία αν θα επέτρεπε ανεξέλεγκτες τέτοιες θανατηφόρες ενέργειες και απροστάτευτη την κοινωνία από τους σαββατογεννημένους!
Εφημερίδα Απογευματινή
