«Πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός; / Έπειτ’ από τα θαύματά του τα πολλά, / την φήμη της διδασκαλίας του / που διεδόθηκεν εις τόσα έθνη / εκρύφθηκ’ αίφνης και δεν έμαθε κανείς / με θετικότητα τι έγινε …».
Αυτά μας λέει ο Καβάφης στο ποίημά του «Είγε ετελεύτα». Αλλά και σε μουσική Μαρκόπουλου από γνωστό παραμύθι υπάρχει μια κουβέντα για τον σοφό: «Σοφό με λεν οι φίλοι μου / και μηχανές σκαρώνω / εγώ και το μολύβι μου / φτιάχνουμε νέο κόσμο».
Επίκαιροι οι στίχοι και στις δύο περιπτώσεις, καθώς φαίνεται ότι και η πολιτική επικαιρότητα αρχίζει να γεμίζει με σοφούς -ζωή να ’χουν, μας περισσεύουν- για να δώσουν λύσεις σε χρονίζοντα προβλήματα μέσω ενός υπό διαμόρφωση κόμματος…
Δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι λύσεις -όλες οι λύσεις διά πάσαν νόσον- βρίσκονται στο τσεπάκι των ανά τους αιώνας σοφών. Με τη διαφορά πως αρχαιόθεν οι πραγματικοί σοφοί δεν έκαναν τους ξύπνιους προτείνοντας λύσεις, και ακριβώς στην αποφυγή της εμπλοκής τους με την πεζή πραγματικότητα έγκειτο και η σοφία τους. Βεβαίως, έκτοτε πέρασαν πολλοί αιώνες και η έννοια του σοφού ταυτίστηκε απλώς με την έννοια του αυτονόητου. Με άλλα λόγια, από τους αγνώστους σοφούς -που βαπτίστηκαν έτσι οι πεζοί εμπειρογνώμονες για περισσότερη αίγλη- οι οποίοι περιβάλλουν το κόμμα που τους διαθέτει θα προτείνονται όσα θεωρούν αυτοί αυτονόητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα είναι και εφαρμόσιμα, καθώς κάθε λύση εξαρτάται από τις συνθήκες που επικρατούν και από τις δυνατότητες που υπάρχουν.
Διότι και στο παρελθόν είχαμε επιτροπές «σοφών» που απλώς μας άφησαν ωραία λόγια του αέρα, καθώς, όπως και να το κάνουμε, οι πολιτικοί διαθέτουν έναν ελάχιστο ρεαλισμό ώστε να διακρίνουν αν όσα λένε είναι εφαρμόσιμα ή είναι υποχρεωμένοι να τα πουν για να χαϊδέψουν αυτιά. Πάντως την ξέρουν τη διαφορά και γι’ αυτό η πολιτική είναι επάγγελμα και γι’ αυτό δεν δέχομαι αυτό που λένε ορισμένοι για τον άλφα ή βήτα πολιτικό ότι δεν έχει δουλέψει στη ζωή του. Αντιθέτως, ασκεί συγκεκριμένο επάγγελμα από τη στιγμή που θα ασχοληθεί με την πολιτική, και γι’ αυτό χρειάζονται ειδικά προσόντα τα οποία δεν διαθέτουν όλοι και εν πάση περιπτώσει οι επονομαζόμενοι «σοφοί».
Ας μην προτρέχουμε όμως και αδικούμε κάποιους. Η σοφία τους θα αποτυπωθεί σε όσα θα προτείνουν. Και, δυστυχώς γι’ αυτούς, οι λύσεις τους θα παραμένουν σοφές για τον απλό λόγο ότι δεν πρόκειται να δοκιμαστούν. Αυτό κι αν είναι σοφία! Πάντως οι σοφές προτάσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι διαχρονικά για το δόλιο το ελληνικό κράτος και τα μειονεκτήματά του είναι άπειρες. Δίχως να έχουν καταφέρει και πολλά πράγματα χωρίς τον πολιτικό ρεαλισμό. Τι μπορεί να γίνει και τι όχι. Άλλωστε τι να τους κάνει ένα κόμμα τους σοφούς, ιδιαίτερα αν διαθέτει και Νοστράδαμο, όπως διεδόθη;
Εφημερίδα Απογευματινή
