Επειδή στην Ελλάδα όλοι τα ξέρουμε όλα και κατά καιρούς πιστεύουμε -ο καθένας από μας ξεχωριστά- ότι θα ήμασταν καλύτεροι πρωθυπουργοί από τον Μητσοτάκη ή -αν πρόκειται για τα οπαδικά μας- καλύτεροι προπονητές από τον Μεντιλίμπαρ και τον Μπενίτεθ, θα ήταν σώφρον να βάλουμε κάποιες σκέψεις στη σειρά σε ό,τι αφορά τον ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη γεωπολιτική σκακιέρα και να δούμε τα πράγματα με περισσή ψυχραιμία, αν μη τι άλλο.
Κατ’ αρχάς, και παρά τις όποιες επιμέρους ενστάσεις που μπορεί να βάζει εκ του ρόλου της (και εκ της ιδεολογικοπολιτικής φυσιογνωμίας του κάθε κόμματος) στην εξίσωση η αντιπολίτευση, είναι σαφές πως το σύνολο των θεσμικών και παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων της χώρας -πλην ΚΚΕ– συντάσσεται απολύτως με την επιλογή της ταύτισης της Αθήνας με το δυτικό της πεπρωμένο. Είναι -βλέπετε- πανθομολούμενο πως η στάση της ελληνικής διπλωματίας στο μέτωπο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου και του Μεσανατολικού, όχι μόνο ενίσχυσε το προφίλ της ως της πλέον αξιόπιστης συμμάχου της Δύσης σε μια περιοχή που φλέγεται κυριολεκτικά σε Βορρά και Νότο, αλλά και της έδωσε τη δυνατότητα να προωθήσει ένα πλέγμα επιδιώξεων, το οποίο της δίνει τη δυνατότητα να ατενίζει με μεγαλύτερη αισιοδοξία ένα μέλλον, κεντρικό χαρακτηριστικό του οποίου είναι αναμφισβήτητα η διεθνής ρευστότητα και αβεβαιότητα.
Αποκορύφωμα αυτής της στρατηγικής ήταν τα deals με την αμερικανική πλευρά, τόσο για την αναγνώριση της Ελλάδας ως του καθοριστικού για την Ευρώπη ενεργειακού κόμβου όσο και για την εμπλοκή κολοσσών από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού στο κάδρο των ερευνών στα ελληνικά ύδατα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις πάγιες θέσεις μας σχετικά με ζητήματα ΑΟΖ και εθνικής κυριαρχίας γενικότερα. Στο ίδιο πεδίο, εξέχουσα θέση κατέχει βεβαίως και η περαιτέρω αμυντική μας θωράκιση με συνεργασίες αμερικανικής και γαλλικής τεχνολογίας που (εκτός της δυναμικής που δημιουργούν σε επίπεδο αποτροπής) υπογραμμίζουν προς πάσα κατεύθυνση τις ισχυρές παραδοσιακές συμμαχίες της χώρας, οι οποίες τα τελευταία χρόνια έχουν μπει ξεκάθαρα σε νέες βάσεις.
Σε αυτήν τη συγκυρία, μετά το ανάγλυφο που έχει δημιουργηθεί κατόπιν της παρέμβασης των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, καθώς και της κλιμάκωσης της ρητορικής του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία (και για άλλες κρίσιμες διπλωματικές παραμέτρους που αγγίζουν το σύνολο των ισορροπιών στον πλανήτη), η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι -ως μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, αλλά και σε συνδυασμό με όλα τα ιδιαίτερα γεωστρατηγικά χαρακτηριστικά της- προ της ανάγκης να αναζητήσει νέους κώδικες συνεννόησης με τους εταίρους της. Η Αθήνα, για λόγους ιστορικούς κιόλας, πέραν όλων των άλλων, οφείλει να διατρανώνει την πίστη και την επιμονή της στους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο εξάλλου επικαλείται συχνά-πυκνά, ιδιαίτερα με φόντο τους τουρκικούς παροξυσμούς.
Την ίδια στιγμή, υποχρεούται βάσει των συνθηκών να καλλιεργεί και να διατηρεί σχέσεις με τους εταίρους, που να αυξάνουν την ισχύ της διπλωματικά και αμυντικά να της προσφέρουν θέση υπεροχής στα τεκταινόμενα στην ευρύτερη περιοχή μας. Ορθώς, λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο θέμα του Συμβουλίου Ειρήνης, αφενός δεν αποδόμησε το αμερικανικό σκεπτικό, και αφετέρου συντάχθηκε ασυζητητί με τη λογική που εκπροσωπούν οι παραδοσιακές ευρωπαϊκές Αρχές, κάνοντας λόγο για συμμετοχή μόνο για το ζήτημα της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Γάζα.
Άλλωστε, τέτοιου είδους δηλώσεις είναι και οι ενδεδειγμένες στην προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος έως ότου η Ευρώπη καταφέρει -έστω και την ύστατη στιγμή- να αναπτύξει έναν κοινό βηματισμό και μέχρι να δει κανείς πού τελικώς θα κάτσει η μπίλια με τις εξαγγελίες Τραμπ ενόψει των οικονομικών και γεωστρατηγικών ζυμώσεων που λαμβάνουν χώρα σε όλο τον κόσμο και οι οποίες ενίοτε τον υποχρεώνουν σε αναδίπλωση των ενεργειών και της επιχειρηματολογίας του. Την ίδια ώρα πάντως, εκείνοι που ομνύουν στην καταδίκη συλλήβδην της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής από την Αθήνα, είναι και πάλι εκτός τόπου και χρόνου, ζητώντας να πυροβολήσουμε τα πόδια μας, γι’ ακόμη μία φορά…
Εφημερίδα Απογευματινή
