Η απεχθής συμπεριφορά διευθύντριας εκπαιδευτικού απέναντι σε ένα παιδί, φιμώνοντάς το, επειδή ατακτούσε, πέραν του ότι προκαλεί προβληματισμό για τη γνώση παιδαγωγικής που έχουν κάποιοι σημερινοί εκπαιδευτικοί, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι έχουμε και μία άλλη όψη της πραγματικότητας. Και η όψη αυτή είναι ότι φτάνοντας στο άλλο άκρο, της κατάργησης οποιασδήποτε κύρωσης στο πλαίσιο μιας νέας παιδαγωγικής και παιδοψυχολογίας, έχουν διπλασιαστεί οι συλλήψεις και φυλακίσεις ανηλίκων για παραβατική συμπεριφορά!
Δεν θα σταθώ σε αυτά που λένε οι σύγχρονοι ψυχολόγοι ότι όταν μαλώσεις το παιδί -πολύ περισσότερο αν το φοβερίσεις με κάποιου είδους τιμωρία- θα του προκαλέσεις ψυχικά τραύματα. Υπάρχει και η άλλη εκδοχή ότι αν το αντιμετωπίσεις το παιδί με βία, θα βγάλει και αυτό τη βία προς τα έξω. Μάλλον πρόκειται για σαχλαμάρα διότι η άποψη αυτή παραβλέπει ότι το παιδί γίνεται βίαιο όχι επειδή θα υποστεί μία τιμωρία, αλλά επειδή θα δει μέσα στο σπίτι του άλλου είδους συμπεριφορές από τους γονείς του. Τις οποίες θα αντιγράψει ως σωστή συμπεριφορά μιας και το κάνουν οι γονείς.
Δεδομένου ότι και η ψυχολογία είναι επιστήμη, λογικά θα έπρεπε να βασίζεται και ο κλάδος αυτός στις στατιστικές. Όχι απλώς τις σημερινές αλλά και του παρελθόντος, καθώς στο παρελθόν που η ανάρμοστη συμπεριφορά ενός παιδιού συνοδευόταν από αυστηρές κυρώσεις -και ίσως και από καμιά χαλαρή σφαλιάρα- δεν υπήρχαν αυτά τα περιστατικά άγριας βιαιότητας που εκδηλώνουν τα σημερινά παιδιά.
Ο εκτενής αυτός πρόλογος γίνεται για την εισαγωγή στο θέμα. Όπου σε σχολείο, γονείς αποκάλυψαν προ καιρού σε άλλους γονείς, ότι μερικά παιδιά έχουν αποκαλέσει τη δασκάλα «μωρή» και έχουν πετάξει παπούτσι μέσα στην τάξη. Τη λέξη «μωρή» προφανώς την έχει ακούσει το παιδάκι μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Μπορεί ο μπαμπάς να έχει αποκαλέσει έτσι τη μαμά. Όσο για το ρίξιμο του παπουτσιού είναι ασφαλώς αντιγραφή άλλης παρόμοιας συμπεριφορά μέσα στο σπίτι. Είναι γονείς που δίνουν το χείριστο παράδειγμα στα παιδιά τους τα οποία μάλιστα τα αφήνουν ατιμώρητα όταν τη σχετική συμπεριφορά τους στο σχολείο την πληροφορούνται από τους δασκάλους.
Η μεγάλη απορία αφορά την αδράνεια των δασκάλων όταν συμβαίνουν τέτοια απαράδεκτα περιστατικά στο σχολείο. Διότι η δασκάλα που την προσφώνησε «μωρή» το παιδάκι, δεν αντέδρασε. Δεν λέμε να το φίμωνε όπως η διευθύντρια. Αλλά δεν αντέδρασε καν, όχι επειδή δεν προσβλήθηκε ή δεν θύμωσε αλλά επειδή φοβήθηκε. Διότι η «ορθότης» που μας έχει έλθει πέραν του Ατλαντικού -όπου κατά τα άλλα μπορεί να μπει σε μία τάξη ένας μαθητής και με ένα πολυβόλο να θερίσει τους συμμαθητές του και τους δασκάλους του- απαγορεύει την τιμωρία μη τυχόν και το παιδάκι πληγωθεί. Που μπορεί όμως να τραβήξει μαχαίρι όταν μεγαλώσει λίγο…
Εφημερίδα Απογευματινή
