Ο ίδιος κόμπος στην αναπνοή. Η ίδια δυσκολία κίνησης των δακτύλων σου για να γράψεις μερικές προτάσεις στο πληκτρολόγιο. Τι να αρθρώσεις, αλήθεια, σε τέτοιες στιγμές; Να σκεφτείς πόσο άδικος είναι ο κόσμος όπου ζούμε; Να αναλογιστείς ότι χαραμίζουμε τις περισσότερες μέρες της ζωής μας ασχολούμενοι με πράγματα και ανθρώπους που δεν αξίζουν, χωρίς να γνωρίζουμε αν το επόμενο πρωινό που θα ξημερώσει θα είναι το τελευταίο μας;
Προσωπικά όταν βλέπω ιδιαίτερα νέα παιδιά να χάνονται με τόσο απάνθρωπο τρόπο, σκέφτομαι πρώτα και πάνω από όλα τους γονείς τους. Κανένα άλλο γεγονός στον κόσμο δεν μπορεί να συγκριθεί σε σκληρότητα με την ταφή ενός παιδιού από τα χέρια της μάνας ή του πατέρα του. Δεν υπάρχει τίποτα πιο άκαρδο και ανατριχιαστικό από την κραυγή μιας χαροκαμένης μητέρας πάνω από το μνήμα του γιου της ή της κόρης της.
Κανένας δεν μπορεί να απαλύνει, λοιπόν, σήμερα τον πόνο που αισθάνονται οι γονείς (και όλοι οι συγγενείς και φίλοι) του Κωνσταντίνου, του Δημήτρη, του Χρήστου, του Γιώργου, του Βασίλη, του Κωνσταντίνου, του Θανάση και του Χρήστου (γράφω τα ονόματα των επτά αδικοχαμένων παλικαριών και του φίλου του ΠΑΟΚ που δεν άντεξε στο άκουσμα της τραγωδίας, με τη σειρά που ανέβηκαν οι φανέλες τους χθες το πρωί στην μπουτίκ του «Δικέφαλου του Βορρά» στην Τούμπα). Ότι και αν πει, ό,τι και αν γράψει κανείς, όσα παρηγορητικά λόγια και αν χρησιμοποιήσει χάνονται σαν άνεμος στα σύννεφα.
Πλέον ευθύνη όλων όσοι εμπλεκόμαστε με οιονδήποτε τρόπο στη συγκεκριμένη ιστορία (από την ΠΑΕ ΠΑΟΚ μέχρι τους δημοσιογράφους και τα μέσα ενημέρωσης, που έχουμε τον άκαρδο πολλές φορές ρόλο να μεταφέρουμε τέτοιες μαύρες ειδήσεις σε στιγμές ανείπωτης τραγωδίας) είναι να προβούμε σε μία και μοναδική πράξη: να βοηθήσουμε τις οικογένειες των ανθρώπων που χάθηκαν, αλλά και των τριών νεαρών οπαδών του ΠΑΟΚ που σώθηκαν από θαύμα στα συντρίμμια του δρόμου DN6 του ρουμανικού οδικού δικτύου, να κουβαλήσουν τον σταυρό του μαρτυρίου με όσο το δυνατόν λιγότερο πόνο.
Να σηκώσουμε εμείς ένα κομμάτι του δικού τους γολγοθά, κάνοντας ό,τι χρειάζεται για να μπορέσουν οι επιζώντες και οι οικογένειες των θυμάτων να συνεχίσουν τη ζωή τους όσο πιο ανθρώπινα γίνεται, τιμώντας τη μνήμη των αγαπημένων τους προσώπων. Αν οι ψυχολόγοι και όσοι ειδικοί σπεύσουν να τους κρατήσουν το χέρι κρίνουν ότι οποιαδήποτε αναπαραγωγή του δυστυχήματος στα media ή τα social media κρίνεται επικίνδυνη για την υγεία τους, απλώς να τα… εξαφανίσουμε από προσώπου γης.
Ο σεβασμός δεν χρειάζεται τάφους
Κάθε φορά όμως που χάνει τη ζωή του ένας οπαδός για οποιονδήποτε λόγο έπειτα από ένα τραγικό συμβάν, κάθε φορά που το οπαδικό κίνημα γίνεται ένα και οι φίλοι των αντίπαλων ομάδων ανοίγουν μια πελώρια αγκαλιά παρηγοριάς στους υποστηρικτές του συλλόγου που βιώνει τον πόνο και την οδύνη της απώλειας μελών της οικογένειάς του, αυτήν ακριβώς τη στιγμή πρέπει να θυμίζουμε σε όλους την αξία της ανθρώπινης ζωής, που οι ίδιοι λησμονούν όταν… σφάζονται σε σοκάκια, κερκίδες και γήπεδα.
Κάποια στιγμή πρέπει σε αυτή την ποτισμένη από μίσος κοινωνία να αρχίσουμε να τιμάμε και να σεβόμαστε τη ζωή όταν είμαστε όλοι… εν ζωή! Όχι όταν πρέπει να αφήσουμε νοερά ένα λουλούδι στον τάφο ενός νέου παιδιού.
Το ίδιο παιδί, για το οποίο σήμερα δακρύζουμε επειδή δεν είναι κοντά μας, μπορεί την προηγούμενη εβδομάδα να καθόταν στην απέναντι εξέδρα και, επειδή φορούσε διαφορετικού χρώματος κασκόλ από το δικό μας, εμείς να του βρίζαμε τη μάνα και να του ρίχναμε κατάρες.
Φτάνει πια! Δεν γίνεται πλέον οι Έλληνες να θυμόμαστε το ομορφότερο και πιο ζεστό μας πρόσωπο μόνο ύστερα από τραγωδίες. Δεν χρειάζεται να κλαίει μια μάνα πάνω από ένα μνήμα για να τη σεβαστούμε, να την αγκαλιάσουμε και να μην τη βαφτίζουμε «πουτ…».
Ας αρχίσουμε, λοιπόν, να σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας περισσότερο, χωρίς να το πράττουμε για λόγους παρηγοριάς. Όποια ομάδα, όποιο κόμμα και αν υποστηρίζει. Όποια αθλητική ή πολιτική ιδεολογία και αν πρεσβεύει ή υπηρετεί.
Ας ανακαλύψουμε ξανά ως κοινωνία τον αλληλοσεβασμό που έχουμε απολέσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και τότε, μόνο τότε, θα είμαστε σε θέση να τιμούμε πραγματικά τη μνήμη όσων δεν βρίσκονται πια κοντά μας. Όσο δεν αλλάζουμε συμπεριφορά, όσο δεν αναγνωρίζουμε στον απέναντί μας το δικαίωμα να αγαπά και να στηρίζει κάτι διαφορετικό από το δικό μας «πιστεύω», απλώς συμμετέχουμε και εμείς σε ένα θέατρο σκιών άκρατης υποκρισίας!
Εφημερίδα Απογευματινή
