Ο κόσμος εδώ και χρόνια έχει αρχίσει να βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί. Είναι μια κατάσταση την οποία επιβάλλουν καθαρά για προσωπικούς λόγους πολιτικής τους επιβίωσης ηγέτες που, αφενός μπορεί να κάνουν τον πλανήτη άνω κάτω, αλλά και που εμφορούνται και από αυταρχικές αντιλήψεις. Την πραγματικότητα αυτή έχουν επιβεβαιώσει μέχρι τώρα με την πολιτική τους και ο Ρώσος και ο Αμερικανός πρόεδρος. Κοντά τους ένας ιστορικά περιστασιακός τους σύμμαχος, ανάλογα προς τα συμφέροντά του, ο Τούρκος πρόεδρος. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θαυμάζει τον αυταρχισμό και των δύο, ούτε επίσης τυχαίο είναι ότι και οι τρεις είναι θιασώτες ενός αναθεωρητισμού, με πρόθεση να διευρύνουν τα σύνορά τους, με τον Πούτιν και τον Ερντογάν να θέλουν να επανασυστήσουν τις αυτοκρατορίες που ήταν κάποτε οι χώρες τους.
Για να υλοποιηθούν οι επιδιώξεις τους, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν πολεμική βία. Δεν είναι τυχαίο -για να φέρουμε ένα παράδειγμα- ότι ο Ερντογάν, απευθυνόμενος στους εκπροσώπους της Ένωσης Διεθνών Δημοκρατών στην Άγκυρα και μιλώντας για τα δικαιώματα της Τουρκίας, αναφέρθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λέγοντας ότι αυτή δημιουργήθηκε θυσιάζοντας ζωές αλλά «και παίρνοντας ζωές». Γνωρίζουν βεβαίως ότι η πολεμική τους τακτική δεν έχει συνήθως τα αποτελέσματα που επιδιώκουν. Οι Αμερικανοί το έζησαν στο Βιετνάμ, ο Πούτιν το ζει στην Ουκρανία, ενώ η εμπειρία του εκάστοτε Τούρκου προέδρου με τους Κούρδους δεν είναι και η πλέον ευχάριστη. Παρ’ όλ’ αυτά βλέπουμε ότι ο Πούτιν επιμένει στον πόλεμο που έχει ανοίξει ενώ δοκιμάζει και τις αντοχές παλαιών κρατών της Σοβιετίας αλλά και της ίδιας της Ευρώπης, στην οποία προσβλέπουν τα υποτελή τότε αυτά κράτη στο Ερυθρό Παραπέτασμα. Συγχρόνως ο Τραμπ, αλλάζοντας τακτική, από εκεί που εξευτέλιζε τον Ζελένσκι τώρα τάσσεται με την πλευρά του, ενώ καλεί και την Ευρώπη να απαντήσει στις ρωσικές προκλήσεις. Με άλλα λόγια, προτρέπει ακόμη και σε έναν ευρωπαϊκό πόλεμο, τον οποίο πάντως οι Γερμανοί αλλά και Ευρωπαίοι ηγέτες των χωρών του Βορρά τον θεωρούν πιθανό, είτε πραγματικά το πιστεύουν είτε επειδή επιδιώκουν να ενισχύσουν την ευρωπαϊκή συνοχή. Είτε επειδή έτσι προωθείται το ράλι των εξοπλισμών, προς όφελος εθνικών αμυντικών βιομηχανιών.
Η διάψευση, κατά καιρούς, της Μόσχας ότι απειλεί την Ευρώπη και ότι η Ρωσία είναι έτοιμη για πόλεμο επιβεβαιώνει ότι «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη».
Ζούμε την παράνοια ισχυρών ηγετών που απλώς θέλουν να θεμελιώσουν τη θέση εξουσίας στις χώρες τους μέσα από έναν τεχνητό μεγαλοϊδεατισμό, ώστε να μπορούν να βρουν ερείσματα στο εσωτερικό τους. Σε κάτι τέτοιες παρανοϊκές καταστάσεις η Ιστορία έχει δείξει ότι τα μόνα θύματα είναι οι αθώοι λαοί…
Εφημερίδα Απογευματινή
