Απ’ όλο το θέατρο του παραλόγου που στήθηκε στο τρίτο ημίχρονο του ντέρμπι ΑΕΚ – Ολυμπιακού, προσωπικά κρατάω περισσότερο τη φράση «εμετός» που βγήκε από το στόμα του Μάρκο Νίκολιτς. Εξ ορισμού πρόκειται για μία λέξη η οποία προκαλεί αηδία και μόνο στο άκουσμά της. Αν, λοιπόν, έχουμε φτάσει στο σημείο ένα τόσο όμορφο πράγμα, όπως το ποδόσφαιρο, να μας προξενεί αναγούλα στο στομάχι, τότε κάτι δεν κάνουμε καλά ως αθλητική κοινωνία.
Να συζητήσουμε για διαιτησία; Έχει ειλικρινά κάποιο νόημα; Ο ένας θα φορέσει τα κιτρινόμαυρα γυαλιά του, ο άλλος τα ερυθρόλευκα και θα ξεκινήσει ένα ξεκατίνιασμα το οποίο υποτιμά τη νοημοσύνη όσων υγιώς σκεπτόμενων φιλάθλων επιχειρήσουν να παρακολουθήσουν μια ρητορική που κάθε Σαββατοκύριακο αλλάζει σαν τα πουκάμισα, ανάλογα με το χρώμα της φανέλας… επίδοξων θυμάτων και θυτών.
Να κουβεντιάσουμε για την εισβολή ενός ακόμη παράγοντα – ιδιοκτήτη ΠΑΕ σε ρόλο… μαινόμενου ταύρου στον αγωνιστικό χώρο; Τι νόημα έχει; Από τη στιγμή που οι ίδιοι οι άνθρωποι οι οποίοι επενδύουν εκατομμύρια στις ομάδες τους δεν αντιλαμβάνονται ότι οι συγκεκριμένες εικόνες προσβάλλουν πάνω απ’ όλα τους ίδιους, τι σημασία έχει να τους… κουνήσουμε το δάχτυλο και να χάσουμε πολύτιμα λεπτά του χρόνου μας;
Ας εστιάσουμε, λοιπόν, σε μια παράμετρο του ντέρμπι που μέσα στον συνολικό… σπαραγμό πέρασε στα ψιλά, αλλά είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς αφορά τους ανθρώπους οι οποίοι θα έπρεπε να αποτελούν τον πυρήνα ολόκληρου του ελληνικού ποδοσφαίρου: Τους Έλληνες φιλάθλους-πελάτες-καταναλωτές που ξοδεύουν μια μικρή περιουσία για να παρακολουθούν αγώνες της Super League, είτε διά ζώσης είτε καθισμένοι μπροστά από έναν τηλεοπτικό δέκτη.
Όχι στις εκπτώσεις
Το κυριακάτικο παιχνίδι της Allwyn Arena αποτέλεσε ένα τεράστιο πισωγύρισμα σε ό,τι αφορά τις συνθήκες διεξαγωγής αθλητικών αναμετρήσεων στη χώρα μας, από τη μέρα που -επιτέλους- βρέθηκε μια κυβέρνηση να σπάσει αβγά και να επιβάλλει με έναν πολύ σκληρό νόμο, την ύπαρξη ανθρώπινου περιβάλλοντος στα γήπεδα μιας χώρας που επί σειρά ετών επικρατούσαν… κανόνες ζούγκλας!
Μετά τον Φεβρουάριο του 2024 είδαμε για πρώτη φορά ντέρμπι της Super League να… πνίγεται στα καπνογόνα. Να ξεκινά με δεκάλεπτη καθυστέρηση, να διακόπτεται εκ νέου μετά το γκολ του Βάργκα. Για πρώτη φορά είδαμε ξανά στη χώρα μας τηλεοπτική μετάδοση ποδοσφαιρικού παιχνιδιού να πραγματοποιείται μέσα σε σύννεφο καπνού, προκαλώντας ασφυξία σε φιλάθλους που βρίσκονταν στις εξέδρες και αηδία σε όσους παρακολουθούσαν το συγκεκριμένο τριτοκοσμικό θέαμα στις τηλεοράσεις τους.
Επειδή, λοιπόν, μοιάζει αδύνατο να σταματήσουμε να… τρωγόμαστε σαν τα κοκόρια για κάθε ανάποδο σφύριγμα ή να βάλουμε ένα φρένο στο οπαδικό μας ξεκατίνιασμα, και πολύ περισσότερο φαντάζει άτοπο και ανούσιο να προσπαθούμε να πείσουμε τους Έλληνες παράγοντες να προστατεύουν το ίδιο το προϊόν στο οποίο επενδύουν, ας καλέσουμε τουλάχιστον κάθε λογής υπεύθυνο να αναχαιτίσει κάθε είδους εκτροχιασμό από τα κεκτημένα της τελευταίας διετίας.
Να πάρουν όλοι ένα μήνυμα ότι εκπτώσεις μπορούν να βρουν μόνο στα εμπορικά καταστήματα και όχι στην εφαρμογή του νόμου για την καταπολέμηση της αθλητικής βίας. Πρέπει να επέμβει η ΔΕΑΒ και να τιμωρήσει την ΑΕΚ ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα… χαλαρώνει την περιφρούρηση του γηπέδου τους και ξεφεύγει εκτός πλαισίου νομιμότητας; Ας επέμβει όποιος θέλει…
Επιβάλλεται, ωστόσο, να μην επιτραπεί η επιστροφή του ελληνικού ποδοσφαίρου στα χρόνια που τα περισσότερα παιχνίδια του διεξάγονταν κάτω από τριτοκοσμικές συνθήκες. Το πισωγύρισμα της Κυριακής δεν πρέπει να έχει συνέχεια. Και όλοι πρέπει να θυμηθούν το μήνυμα που τους έβαλε μυαλό για δύο ολόκληρα χρόνια: «Δεν τήρησες το νόμο; Τιμωρήθηκες!»… Τόσο απλά!
Εφημερίδα Απογευματινή
