Η ερώτηση είναι υποθετική αλλά… άκρως εκπαιδευτική: αν ο Γιώργος Γιακουμάκης είχε δεχθεί πριν από λίγους μήνες πρόταση από τον Παναθηναϊκό και επέλεγε να συνεχίσει την καριέρα του με το τριφύλλι στο στήθος, θα μπορούσε να έχει σε ένα διαφορετικό περιβάλλον την ίδια εικόνα με αυτή που παρουσιάζει με τον «Δικέφαλο Αετό»;
Στην Ελλάδα πολλές φορές αξιολογούμε την ποιότητα και το ταλέντο ενός ποδοσφαιριστή θαρρείς και αναφερόμαστε σε αθλητή κάποιου ατομικού σπορ, αδιαφορώντας για το συνολικό περιβάλλον εργασίας στο οποίο καλείται να διακριθεί. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι ο Γιακουμάκης δεν είχε πάρει τον δρόμο για την επιστροφή στη χώρα μας αρχές Σεπτεμβρίου, αλλά επαναπατριζόταν αρχές Ιανουαρίου, όχι στον ΠΑΟΚ του Ραζβάν Λουτσέσκου αλλά στον Παναθηναϊκό του Ράφα Μπενίτεθ. Πιστεύει κανείς ότι οι δείκτες της απόδοσής του θα κυμαίνονταν σε αντίστοιχα επίπεδα με τα σημερινά; Αν και στο ποδόσφαιρο «ποτέ μη λες ποτέ», το συγκεκριμένο ενδεχόμενο θα έπρεπε σχεδόν να αποκλειστεί. Και ο βασικός λόγος μοιάζει προφανής…
Στον ΠΑΟΚ ο διεθνής άσος εντάχθηκε σε ένα σύνολο με αρχές, συγκεκριμένες σταθερές και στέρεα φιλοσοφία. Έναν οργανισμό που καθιστά ξεκάθαρους τους κανόνες λειτουργίας της ομάδας σε κάθε νέο μέλος του, που το βοηθά να εντάσσεται αρμονικά σε αυτόν και στον οποίο άπαντες αποδέχονται ως καθοδηγητή του συνόλου τον προπονητή. Έναν τεχνικό που βρίσκεται στην ίδια θέση για πέμπτη διαδοχική σεζόν και που δεδομένα κατέχει πλέον τον τίτλο του πιο επιδραστικού προπονητή στην ιστορία του συλλόγου.
Στο προπονητικό κέντρο του ΠΑΟΚ ο Γιακουμάκης -και το κάθε νέο μεταγραφικό απόκτημα- εντάσσεται πολύ πιο αρμονικά στο νέο του περιβάλλον, πολύ απλά γιατί το ίδιο το περιβάλλον διαθέτει ξεκάθαρο μοντέλο λειτουργίας και δομές ετών.
Κινούμενη Άμμος
Τι θα συναντούσε, όμως, ο σκόρερ του πρώτου ημιτελικού του Κυπέλλου Ελλάδας αν δεν προσγειωνόταν στον Λευκό Πύργο αλλά στο Κορωπί; Αρχικά θα έπρεπε να προσαρμοστεί σε έναν οργανισμό που αποτελεί εδώ και χρόνια αντιπαράδειγμα ενός ορθόδοξου ποδοσφαιρικού αναπτυξιακού μοντέλου. Που αλλάζει στρατηγική και φιλοσοφία ανάλογα με την ταυτότητα των φίλων του ιδιοκτήτη του ανά περίοδο.
Που τη δεδομένη χρονική στιγμή βρίσκεται στην έναρξη εκπόνησης ενός ακόμη ποδοσφαιρικού project, που -όπως αποδεικνύεται- περιλαμβάνει ένα «βίαιο» ξήλωμα του ρόστερ στη διάρκεια μιας χειμερινής μεταγραφικής περιόδου και, συνεπώς, το χτίσιμο μιας ομάδας σε μια περίοδο φουλ αγωνιστικών υποχρεώσεων, όπου ακόμη και οι προπονήσεις αποτελούν… είδος πολυτελείας. Εντασσόμενος, λοιπόν, σε ένα σύνολο όπου ακόμη και οι συμπαίκτες του θα άλλαζαν γύρω του για έναν μήνα… σαν τα πουκάμισα, ο Γιακουμάκης θα έπρεπε να βρει τα πατήματά του, να συνηθίσει ξανά τις ιδιαιτερότητες της καθημερινότητας σε διαφορετικούς ρυθμούς από εκείνους που ζούσε εδώ και μια πενταετία.
Να προχωρήσουμε ένα βήμα παρακάτω τον συλλογισμό μας; Σε ένα υγιές και σταθερό περιβάλλον, που εμπνέει εμπιστοσύνη, τα μέλη του οργανισμού, ακόμη και ένας ποδοσφαιριστής με λιγότερο ταλέντο από έναν συνάδελφό του μπορεί να ανθίσει!
Αντίθετα, σε ένα περιβάλλον όπου τα μέλη του καλούνται να ισορροπούν καθημερινά σε… κινούμενη άμμο, ακόμη και σπάνια ταλέντα διατρέχουν τον κίνδυνο να «καούν». Και αυτός είναι ένας ακόμη εφιάλτης που καλείται να διαχειριστεί ο Παναθηναϊκός τους επόμενους μήνες: να μην απαξιωθούν για άλλη μία φορά παίκτες αξίας υπό το βάρος ενός προβληματικού ποδοσφαιρικού σχεδίου ή της πίεσης των αποτελεσμάτων. Γιατί τότε θα πάνε και αυτοί σε έναν… Λεβαδειακό και θα επιβεβαιώσουν ότι το τελευταίο πρόβλημα που υπήρχε στην καριέρα τους στη Λεωφόρο ήταν η ατομική ποιότητά τους.
Εφημερίδα Απογευματινή
