Χθες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Της γλώσσας δηλαδή που οι ξένοι υπολήπτονται και τιμούν, καθώς αναγνωρίζουν ότι μαζί με τη λατινική έχει αποτελέσει τη βάση και των δικών τους γλωσσών. Και αναφέρομαι στις γλώσσες των προηγμένων χωρών του δυτικού κόσμου. Είναι η γλώσσα μας με την πιο μακρά γραπτή παράδοση. Και μόνο να ανοίξει κανείς ένα λεξικό μιας εκ των γνωστών γλωσσών μπορεί να ανακαλύψει πόσες από τις λέξεις που περιλαμβάνει έχουν ελληνική ρίζα και πόσες χιλιάδες λέξεις κυρίως επιστημονικές, στη φυσική, την ιατρική, τη φιλοσοφία, είναι αμιγώς ελληνικές.
Πριν από 32 χρόνια η «Ελευθεροτυπία» του Κίτσου Τεγόπουλου είχε εκδώσει ένα μικρό βιβλίο που είχαν γράψει Γάλλοι συγγραφείς και έφερε τον τίτλο «Οι ελληνικές ρίζες στη γαλλική γλώσσα». Στον πρόλογο του βιβλίου αυτού οι δύο Γάλλοι συγγραφείς κατέληγαν με τις εξής τιμητικές παρατηρήσεις για την ελληνική γλώσσα: «Οι ελληνικές ρίζες δίνουν στη γαλλική το πιο βαθύ στήριγμά της… Μακρινή πηγή του πολιτισμού μας, η Ελλάδα βρίσκεται ζωντανή μέσα στις λέξεις που λέμε. Σχηματίζει κάθε μέρα τη γλώσσα μας…».
Βεβαίως εμείς τη γλώσσα μας δεν την έχουμε περί πολλού, αν σκεφτεί κανείς ότι τα αρχαία ελληνικά -των οποίων εμείς καταργήσαμε τη διδασκαλία, εκστασιασμένοι από τη δημοτική και κυρίως τη λεγόμενη «μαλλιαρή»- στη Γερμανία υπάρχουν πάνω από 10.000 μαθητές που τα μαθαίνουν στα σχολεία τους!
Εμείς βεβαίως δεν καταργήσαμε μόνο τα αρχαία ως περίπου νεκρή γλώσσα -ενώ θα έπρεπε να τη μαθαίνουμε για να ξέρουμε τις ρίζες αυτής της γλώσσας που μιλάμε σήμερα-, αλλά καθιερώσαμε την καθομιλουμένη, κοινώς τη δημοτική και στα επίσημα δημόσια έγγραφα, τότε με την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Ράλλη. Μπορεί να έχω ξαναγράψει αυτό το παρακάτω σχετικό περιστατικό, αλλά αξίζει να το υπενθυμίσω για όποια σημασία έχει. Μετά λοιπόν τη μεταρρύθμιση Ράλλη και την ανάλογη προσαρμογή των δημοσίων εγγράφων, ένας γνωστός Έλληνας πρέσβης, λίαν μορφωμένος και μακαρίτης πλέον, επρόκειτο να στείλει κάποια στιγμή στο υπουργείο των Εξωτερικών τη δική του αναφορά. Συμμορφώθηκε μεν στις νέες γλωσσικές απαιτήσεις, αλλά στο τέλος αντί να γράψει «σας αποστέλλω συνημμένως» έγραψε «σας αποστέλλω… πισωκολλητά»!
Βεβαίως στους πολλούς -και δυστυχώς όχι στους περισσότερους- είναι γνωστή η ομιλία που είχε κάνει ο καθηγητής και διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος πριν από 70 περίπου χρόνια σε διεθνές οικονομικό συνέδριο, όπου σε όλη την ομιλία του είχε χρησιμοποιήσει αποκλειστικά ελληνικές λέξεις. Την ομιλία την κατανόησε πλήρως το ακροατήριό του, καθώς όλες αυτές οι λέξεις υπήρχαν και στη δική τους γλώσσα.
Η γλώσσα αυτή, την οποία περιφρονούμε και που διατηρήθηκε για χιλιετίες αναλλοίωτη, είναι αυτή που αποτέλεσε και τον συνεκτικό κρίκο του έθνους, σε καιρούς μάλιστα που οι συνθήκες υπαγόρευαν αυτό το έθνος να είχε εξαφανιστεί…
Εφημερίδα Απογευματινή
