Το σκάνδαλο Επστάιν στο οποίο φαίνεται να εμπλέκεται η μισή… ανθρωπότητα των ισχυρών του κόσμου, ανέδειξε και επιβεβαίωσε μία αλήθεια: Ότι πολλές φορές στον χώρο της πολιτικής και επιχειρηματικής ισχύος η ηθική είναι ένα είδος εν ανεπαρκεία. Δεν είναι μόνο οι διαστροφές που αποκαλύφθηκαν και από τις οποίες δεν απέχουν βεβαίως ούτε οι έχοντες εξουσία. Είναι και η απληστία στην επιδίωξη του πλουτισμού που αποτελεί σημαντικό όσο και αποτελεσματικό δόλωμα προς χρήσιν από αυτούς που θέλουν να κάνουν υποχείριό τους τους αδύναμους, τους αφελείς και τους αδίστακτους. Ειδικά αν έχουν εξουσία…
Η εξουσία (κάθε είδους εξουσία) έχει τελικώς ένα σημαντικό μειονέκτημα. Έχει την ψευδαίσθηση πρώτον, ότι δεν ισχύει το σοφό «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον». Και την εσφαλμένη πεποίθηση ότι κατέχει την ασπίδα της ατιμωρησίας.
Σε έναν κόσμο όπου η δυστυχία υπερέχει της ευμάρειας τέτοια απεχθή φαινόμενα είναι ιδιαίτερα προκλητικά. Και έτσι διασύρουν κατ΄ αρχάς την πολιτική με την εξισωτική αντίληψη που έχουν την τάση οι κοινωνίες να τα ισοπεδώνουν όλα. Και επιπλέον να δηλητηριάζουν την ίδια τη δημοκρατία, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι οι πρωταγωνιστές του σκανδάλου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ως προβεβλημένες προσωπικότητες, αντιπροσώπευαν χώρες με δημοκρατικά πολιτεύματα.
Εκατομμύρια σελίδες λέγεται ότι συνθέτουν τον δύσοσμο αυτόν βόρβορο των ισχυρών, που περιλαμβάνει και γαλαζοαίματους. Το ερώτημα είναι αν όλοι θα υποστούν τις κυρώσεις που τους αναλογούν και βεβαίως αν αυτοί που «θα τη βγάλουν καθαρή», αν και αναμεμειγμένοι στο σκάνδαλο θα μπορούν να σταθούν είτε στην πολιτική είτε στον επιχειρηματικό χώρο.
Υπάρχει άραγε αμφιβολία, στο μέτρο που παρακολουθεί κανείς τις παγκόσμιες εξελίξεις, ότι ζούμε σε μία περίοδο παρατεταμένης παρακμής; Με τους ισχυρούς του κόσμου να είναι ασύδοτοι, προκλητικοί και, κυρίως, ανεπαρκείς αν τους συγκρίνει κανείς με ηγέτες οι οποίοι πρωταγωνίστησαν σε περιόδους αναλαμπής και ανάτασης της ανθρωπότητας;
Από την άλλη πλευρά η αισιόδοξη οπτική λέει, βασιζόμενη στους ιστορικούς κύκλους πως ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει και τανάπαλιν. Οπότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι έχοντας πιάσει τον πάτο, θα έλθει, αργά ή γρήγορα, και η στιγμή μιας νέας Αναγέννησης, όταν θα έχουν εξωθηθεί στο περιθώριο οι ανήθικοι, οι τυχάρπαστοι και οι αδίστακτοι για να πάρουν τη θέση τους οι ενάρετοι. Βέβαια δεν είναι άμοιροι ευθύνης και οι λαοί που είτε παρασυρόμενοι είτε φανατισμένοι είτε ανενημέρωτοι είναι αυτοί οι οποίοι, τελικώς, στα πολιτεύματα που λειτουργούν με όρους δημοκρατίας αναδεικνύουν τους χείριστους.
Ή τους περιθάλπουν. Έτσι και όλοι αυτοί οι οποίοι εμπλέκονται στο σκάνδαλο Επστάιν είχαν λαϊκή ανάδειξη ή ανοχή, που επέτεινε μάλιστα σε όλους αυτούς που απέκτησαν την ιδιότητα του ισχυρού, την ψευδαίσθηση ότι δεν θα τους πάρουν χαμπάρι και την πεποίθηση της ατιμωρησίας.
Ζούμε σε έναν κόσμο ρεζίλι, με ηγέτες σε όλους τους χώρους ρεζίλι, και γι’ αυτό και οι κίνδυνοι ελλοχεύουν…
Εφημερίδα Απογευματινή
