Η πορεία του ΠΑΣΟΚ προς τις επόμενες εθνικές εκλογές μόνο ευθύγραμμη δεν είναι. Και αυτό παρά το γεγονός ότι επί των ημερών του Νίκου Ανδρουλάκη το κόμμα επέστρεψε -έπειτα από πολλά χρόνια- στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ενώ έχει αφήσει πολύ μακριά πίσω του τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η δημοσκοπική απήχησή του δεν είναι αυτή που θα έπρεπε να έχει κόμμα το οποίο φιλοδοξεί να κυβερνήσει. Είναι κάτι που οι έρευνες το καταγράφουν σταθερά και πλέον το αναγνωρίζουν ανοιχτά ακόμη και στελέχη που στηρίζουν τον πρόεδρο με συνέπεια και καθαρότητα. Το πρόβλημα δεν είναι η εσωκομματική νομιμοποίηση -την οποία ο κ. Ανδρουλάκης διαθέτει- αλλά η αδυναμία μετατροπής της σε ευρύτερο κοινωνικό ρεύμα.
Αυτό ακριβώς το κενό επιχειρούν να αναδείξουν, από διαφορετικές αφετηρίες, πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στις τελευταίες εσωκομματικές αναμετρήσεις. Ο Χάρης Δούκας θέτει με έμφαση το ζήτημα της πολιτικής αυτονομίας του ΠΑΣΟΚ, υποστηρίζοντας ότι η εικόνα του κόμματος δεν μπορεί να συγκινήσει νέα ακροατήρια. Παράλληλα, μιλά επίμονα για έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας, ενώ θεωρεί ότι υπάρχουν «παράθυρα» ανοικτά προς τη Νέα Δημοκρατία που πρέπει να κλείσουν.
Ο Παύλος Γερουλάνος, που έβαλε το θέμα της δημοσκοπικής «βελόνας» εδώ και αρκετούς μήνες, επαναφέρει το ζήτημα της ταυτότητας. Υποστηρίζει ότι χωρίς καθαρό σοσιαλδημοκρατικό αφήγημα εξουσίας το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να εμφανίζεται ως κόμμα διαμαρτυρίας και όχι ως εναλλακτική διακυβέρνησης.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η στάση της Άννας Διαμαντοπούλου, στην οποία ο κ. Ανδρουλάκης ανέθεσε τον πολιτικό σχεδιασμό. Η στήριξή της είναι δεδομένη, ωστόσο οι κριτικές παρεμβάσεις της προς την εσωκομματική αντιπολίτευση λειτουργούν ταυτόχρονα ως έμμεση πίεση προς την ηγεσία. Ένα από τα βασικά ζητήματα που έχει θέσει είναι η ανάγκη καθαρών, τολμηρών θέσεων σε κρίσιμα μεταρρυθμιστικά πεδία, χωρίς αμφισημίες που θολώνουν το στίγμα του κόμματος.
Την ίδια ώρα, η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή, με φιλοδοξία να εκφράσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς, προσθέτει έναν ακόμη παράγοντα πίεσης. Ενώ η παρουσία της Μαρίας Καρυστιανού και το φορτίο που μεταφέρει το ζήτημα των Τεμπών αναμένεται να έχει οριζόντια επίδραση στο πολιτικό σύστημα, αντλώντας κυρίως δυνάμεις από την αντιπολίτευση, άρα και από το ΠΑΣΟΚ.
Το επικείμενο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ αναμένεται κομβικό, όχι μόνο για την εσωτερική ισορροπία αλλά και για το κλίμα με το οποίο θα πορευθεί προς τις κάλπες. Οι πρόσφατες ανακοινώσεις 44 ονομάτων στο πλαίσιο της διεύρυνσης ήταν ένα θετικό βήμα, αλλά δεν πρέπει να μείνει εκεί. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι είναι σκληρός «παίκτης» και ότι μπορεί να κερδίζει εσωκομματικές μάχες. Το ζητούμενο βέβαια είναι αν μπορεί να πετύχει το ίδιο και στο επίπεδο της κοινωνίας. Αν το ΠΑΣΟΚ εξέλθει από το συνέδριο πραγματικά ενωμένο και όχι μόνο ρητορικά, η προσπάθεια για μια ψήφο παραπάνω από τη Νέα Δημοκρατία μπορεί θεωρητικά να οδηγήσει σε ένα αποτέλεσμα που θα του επιτρέψει να μιλήσει για δικαίωση. Θα είναι και μια σαφής προσωπική επιτυχία.
Αν, αντίθετα, η εικόνα που θα εκπέμψει είναι αυτή ενός κόμματος εγκλωβισμένου στη διαρκή εσωστρέφεια, η πορεία θα είναι αντίστροφη και ο χρόνος λίγος πια για ουσιαστική ανάκαμψη.
Εφημερίδα Απογευματινή
