Έχει περάσει μισός αιώνας από το 1974, όταν οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου, η μελωδία του Γιάννη Μαρκόπουλου και η εμβληματική φωνή του Χαράλαμπου Γαργανουράκη χάρισαν στην ελληνική μουσική τα αθάνατα «Μαλαματένια λόγια», το τραγούδι που έμελλε να εμπνεύσει ένα από τα πιο ιστορικά συνθήματα που ακούγονται στα ελληνικά γήπεδα: «Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει, κι απ’ άκρη σ’ άκρη καίει το νησί, γενίτσαροι κανένας δεν γλιτώνει, οι ομιλίτες είμαστε μαζί. Λατρεύουμε τον ΟΦΗ και την Κρήτη και το καμίνι τώρα ξαναζεί».
Η αλήθεια είναι ότι από τα χρόνια του αείμνηστου Θεόδωρου Βαρδινογιάννη και του αξέχαστου Ευγένιου Γκέραρντ είχε να δυναμώσει τόσο πολύ η ποδοσφαιρική φλόγα που φωτίζει το Ηράκλειο και ολόκληρη τη Μεγαλόνησο.
Αποδεικνύεται όμως με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο ότι ο σύγχρονος ΟΦΗ του Μιχάλη Μπούση, ο ΟΦΗ του Χριστογεώργου, του Νους, του Σαλσίδο, του Ανδρούτσου, του Θεοδοσουλάκη, η ομάδα που επέστρεψε πέρυσι ύστερα από 35 ολόκληρα χρόνια στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας δεν αποτελεί απλώς μια «φωτοβολίδα» στον κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Η χθεσινή επική πρόκριση απέναντι στον απίθανο φετινό Λεβαδειακό του Νίκου Παπαδόπουλου (και μάλιστα με δέκα παίκτες για μία και πλέον ώρα) δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη ορόσημο στην ιστορία ενός πολύ ξεχωριστού συλλόγου. Μπορεί να αποτελέσει οδηγό για ολόκληρη την αναγέννηση του ποδοσφαίρου της ελληνικής περιφέρειας, να πείσει και άλλους επενδυτές όπως ο Μιχάλης Μπούσης να πιστέψουν στη δυναμική συλλόγων που δεν εδρεύουν στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη και που ως «κοιμώμενοι γίγαντες» του παρελθόντος περιμένουν τον δικό τους ευεργέτη να τους αναγεννήσει από τις στάχτες τους! Μην ξεχνάει κανείς πού βρισκόταν ο ΟΦΗ πριν από μερικά χρόνια και πού θα βρεθεί ξανά το βράδυ της 25ης Απριλίου. Μετά το ΟΑΚΑ στο Πανθεσσαλικό, εκεί όπου οι Κρητικοί θα προσπαθήσουν να διεκδικήσουν το τρόπαιο με μεγαλύτερες αξιώσεις σε σχέση με την περσινή σεζόν, έχοντας και την εμπειρία των δύο πρόσφατων τελικών σε Κύπελλο Ελλάδας και Super Cup.
Ο… πυρπολητής Χρήστος Κόντης
Με την πρόκρισή του για δεύτερη διαδοχική σεζόν στον τελικό του Κυπέλλου, ο ΟΦΗ γίνεται μόλις η τρίτη ομάδα από την ελληνική περιφέρεια στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου που φτάνει στο συγκεκριμένο επίτευγμα. Είχαν προηγηθεί η Δόξα Δράμας τη διετία 1958-59 και η Λάρισα τη διετία 1984-85. Με μία μικρή σημείωση: τόσο οι «μαυραετοί» της Μακεδονίας όσο και οι «βυσσινί» του θεσσαλικού κάμπου είχαν γράψει τις συγκεκριμένες χρυσές σελίδες σε χρόνια κορύφωσης της ιστορίας τους.
Ο ΟΦΗ φτάνει ξανά σε τελικό σε μια σεζόν που ξεκίνησε σχεδόν… καταστροφικά, με τον κόσμο του στα κάγκελα του Παγκρήτιου να «βράζει» κατά δικαίων και αδίκων. Δεν έχουν περάσει παρά λίγοι μήνες από την εποχή που οι Κρητικοί αισθάνονταν τη θηλιά του υποβιβασμού να σφίγγει επικίνδυνα γύρω από τον λαιμό τους.Κάθε φωτιά, όμως, για να ανάψει χρειάζεται μία μικρή σπίθα. Μία μικρή φλόγα που στην αρχή κανείς δεν υπολογίζει! Για τον ΟΦΗ η σπίθα που του άλλαξε ολοκληρωτικά τη μοίρα της χρονιάς λέγεται Χρήστος Κόντης.
Και αν ο Έλληνας τεχνικός καταφέρει να οδηγήσει τους Κρητικούς στη δεύτερη κατάκτηση Κυπέλλου της ιστορίας τους μετά το έπος του Μύρωνα Σηφάκη το 1987, τότε θα διεκδικεί τον τίτλο του μεγαλύτερου… πυρπολητή που θα έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ιδιαίτερα αν θύμα του κατορθώματός του (και κατ’ επέκταση της εξόδου στην Ευρώπη) είναι η πρώην ομάδα του, ο Παναθηναϊκός.
Εφημερίδα Απογευματινή
