Αν ο «πυρήνας» της Δύσης συνεχίσει να συγκρούεται εσωτερικά χωρίς όρια και στη βάση εθνικών μεγαλοϊδεατισμών, το μόνο που θα πετύχουν οι ηγεσίες της θα είναι να παραδώσουν μέσα σε ελάχιστο χρόνο τα κλειδιά της παγκόσμιας ηγεμονίας στην Κίνα. Έτσι, το λάθος ή η εκτροπή της παγκοσμιοποίησης της προηγούμενης εικοσαετίας θα συμπληρωθεί με μια λανθασμένη στις προδιαγραφές της σύγκρουση εθνικισμών.
Ευρώπη και ΗΠΑ, στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, μπορούν να συνεννοηθούν. Αυτά που τις ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τις χωρίζουν. Το γεγονός ότι τα γεωπολιτικά δεδομένα είναι διαφορετικά, όπως -πηγαίνοντας στη Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια– υπογράμμισε ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μ. Ρούμπιο, δεν σημαίνει ότι η Δύση θα πρέπει να μπει σε ένα αυτοκαταστροφικό «ολοκαύτωμα».
Αφενός είχαμε μια ακραία επιθετική και περιφρονητική στάση από την πλευρά της προεδρίας Τραμπ που παρέπεμπε σε νεοαποικιοκρατία, με κορύφωση τις διακηρύξεις για την κατάληψη της Γροιλανδίας. Αφετέρου είχαμε την αγωνιώδη παλαιοαποικιοκρατική υπεροψία των κύριων δυνάμεων της Ευρώπης που, από τη μία «σοκαρίστηκαν» από τις δηλώσεις Τραμπ και το απρόβλεπτο των επιλογών του και από την άλλη, στη βάση της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, σκέφτηκαν να οδηγήσουν τις εξελίξεις (και τις ΗΠΑ) σε έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο στην Ευρώπη εναντίον της Ρωσίας. Όλα αυτά δείχνουν την παρακμή και την έλλειψη ορθοκρισίας των δυτικών ηγεσιών.
Η έννοια της αυτονομίας της Ευρώπης από τις ΗΠΑ, που υποστηρίζει ο -με σύντομη ημερομηνία λήξης- Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, δεν έχει καμία ρεαλιστική βάση. Η Ευρώπη δεν έχει ούτε την οικονομική, ούτε την τεχνολογική, ούτε τη γεωπολιτική δυνατότητα για κάτι τέτοιο. Απλώς με τέτοιες θεωρίες θα διευκολύνει την πολυδιάσπασή της και την άλωσή της από την Κίνα σε «οικόπεδα». Η Αμερική, από την άλλη, δεν μπορεί να αποχωρήσει από την Ευρώπη, εξαιτίας της πολυμερούς και πολυεπίπεδης σχέσης ισχύος που διατηρεί μαζί της. Το σημειώνουν με επιστολή τους στον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ μια πλειάδα Αμερικανών στρατηγών, που αποτυπώνουν την άποψη των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ και μιας σειράς υπηρεσιών πληροφοριών και ασφάλειας της αμερικανικής ομοσπονδίας.
Φυσικά, πρέπει να αλλάξουν δεδομένα, συνήθειες και καιροσκοπισμοί από την πλευρά των ευρωπαϊκών εθνών-κρατών στη στρατιωτική συνεργασία τους με τις ΗΠΑ. Η Ουάσινγκτον έχει δίκιο όταν ζητά να σταματήσει να πληρώνει αυτή τον λογαριασμό για όλους. Υπάρχει ένας κοινός τόπος. Αυτός είναι το ΝΑΤΟ. Ο ευρωατλαντισμός στη στρατιωτική του διάσταση βασίζεται στο Ατλαντικό Σύμφωνο. Το 5% του ΑΕΠ κάθε χώρας-μέλους από τις ευρωπαϊκές θα πηγαίνει σε στρατιωτικές δαπάνες. Επίσης, αντί της «πράσινης» κερδοσκοπικής χίμαιρας, θα χτιστεί στην Ευρώπη πολεμική βιομηχανία για τη στήριξη και τον εξοπλισμό των στρατών της.
Φυσικά, ο λογιζόμενος «πασιφισμός» της αιώνιας ειρήνης, με τον οποίο τάισαν τους λαούς τους οι ευρωπαϊκές ηγεσίες και τράπεζες, κάπου εδώ ακυρώνεται. Το ΝΑΤΟ ως δομή αναφέρεται σε εθνικά κράτη. Η Ευρώπη στην αμυντική και στρατιωτική της προδιαγραφή βασίζεται στις δομές, στους εξοπλισμούς και στις προδιαγραφές του ΝΑΤΟ. Η στρατιωτική σχέση των ΗΠΑ δομικά, πέραν των διμερών συμφώνων, λειτουργεί μέσα στο ΝΑΤΟ. Οι συνεργασίες στην πολεμική βιομηχανία δεν μπορεί να έχουν ως Ρουβίκωνα τον Ατλαντικό.
Οι συμπαραγωγές πολεμικού υλικού θα πρέπει να υπερβούν αυτόν τον Ρουβίκωνα, χτίζοντας μια νέα συνομολογημένη σύμπραξη. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, ακόμη και εντός της Ευρώπης, ως προς τις εγγυήσεις χωρίς τις ΗΠΑ. Όχι μόνο για τους «μεγάλους», αλλά πολύ περισσότερο για τους «μεσαίους» και τους «μικρούς». Η Ευρώπη θα αναπτύξει στρατιές και συμβατικά προωθημένα όπλα. Τα πυρηνικά θα μείνουν στις ΗΠΑ, όπως και σε Γαλλία – Μ. Βρετανία στην Ευρώπη. Τα λεφτά δεν φτάνουν για κάτι άλλο. Οι λαοί θα ξεσηκωθούν και όλα θα γίνουν παρανάλωμα για όσους δεν καταλαβαίνουν…
