Κατέβηκαν τελικώς στην Αθήνα με τα τρακτέρ τους κάποιοι αγρότες και ειδικότερα αυτοί που εμφανίζονται ως πιο δυναμικοί. Με επικεφαλής αυτόν που είχε αφήσει να εννοηθεί ότι δεν τον νοιάζει αν δεν υπάρχουν λεφτά για τους άλλους, αρκεί να ικανοποιηθούν οι αγρότες στα αιτήματά τους και ο οποίος είχε πει θα κατέβουμε με τα τρακτέρ στην Αθήνα για να ξηλώσουμε το Σύνταγμα. Αλλά δεν τους νοιάζει. Αφού ταλαιπώρησαν τη μισή Ελλάδα, θα έπρεπε να πάρει και η πρωτεύουσα το δικό της μερίδιο ταλαιπωρίας.
Βεβαίως ήλθαν, είδαν και απήλθαν υποσχόμενοι ότι θα συνεχίσουν τον αγώνα τους για να πάρουν κι αυτοί το κατιτίς τους που πήραν οι άλλοι συνάδελφοί τους. Σε ένα τρακτέρ μπροστά από τα παρατεταγμένα στην πλατεία Συντάγματος υπήρχε μία πινακίδα που έγραφε προκλητικά: «Χωρίς εμάς τι θα φας;». Να του πούμε λοιπόν του συγκεκριμένου αγρότη ότι θα φάμε ό,τι τρώμε μέχρι σήμερα: πατάτες και κρεμμύδια Αιγύπτου, μήλα Ισπανίας, τυριά Γαλλίας και κρέας από τη Γερμανία!
Δεν αμφιβάλλουμε ότι η αγροτική παραγωγή στήριξε την ελληνική οικονομία για πολλά χρόνια. Είμαστε μια χώρα πρωτίστως παροχής υπηρεσιών και μικρής βιομηχανικής επάρκειας, με τρόπο ώστε η ελληνική οικονομία να μην έχει τη δυνατότητα να βασιστεί ακόμη αποκλειστικά σε άλλες παραγωγικές δυνάμεις της.
Από την άλλη πλευρά, το αγροτικό πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι βεβαίως σημερινό. Από της εισόδου της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, η ένταξή μας αυτή αξιολογήθηκε ως μια ευκαιρία εισροής κοινοτικών κονδυλίων, τα οποία κακώς οδήγησαν σε έναν εφησυχασμό. Όχι μόνο κυβερνήσεις αλλά κυρίως αγρότες που απολάμβαναν τις επιδοτήσεις. Μπορεί δηλαδή να έρρεαν οι επιδοτήσεις και να προστατευόταν και η ελληνική γεωργία, αλλά συγχρόνως η Κοινή Αγροτική Πολιτική εκσυγχρονιζόταν και προσαρμοζόταν σε νέες συνθήκες και απαιτήσεις, τόσο της ζήτησης και της κατανάλωσης όσο και της ίδιας της γης. Το ότι παρά τις σχετικές ενημερώσεις για αλλαγές που ήδη είχαν προαναγγελθεί και οι οποίες επέβαλλαν την έγκαιρη αναδιάρθρωση της ελληνικής γεωργικής παραγωγής ο αγροτικός κόσμος στην Ελλάδα δεν ήθελε να προσαρμοστεί είναι παράλειψη που θα την πλήρωνε χρόνια αργότερα ο αγροτικός κόσμος.
Τώρα, όπως έχω αναφέρει και σε άλλο σημείωμα, μεγάλη μερίδα του αγροτικού κόσμου έχει εθιστεί στο είδος της δημοσιοϋπαλληλίας που του εξασφάλιζαν οι επιδοτήσεις και οι αποζημιώσεις αλλά και οι λοβιτούρες που αποκαλύφθηκαν.
Ασφαλώς και ο αγροτικός τομέας πρέπει να επιζήσει, δεδομένου μάλιστα ότι δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο εκβιομηχάνισης ή υψηλών τεχνολογικών επιδόσεων ώστε η ελληνική οικονομία να πάψει να βασίζεται και στη γη της. Αλλά δεν θα επιζήσει σε βάρος άλλων τάξεων, επιδιώκοντας μεγαλύτερο μερίδιο στήριξης από εκείνο που του αναλογεί και που θα στερεί άλλους από ενισχύσεις που και εκείνοι ενδεχομένως χρειάζονται…
Εφημερίδα Απογευματινή
