«Θέλουμε συμμάχους που είναι περήφανοι για τον πολιτισμό τους και την κληρονομιά τους, που κατανοούν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου και ευγενούς πολιτισμού και οι οποίοι, μαζί με εμάς, είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπερασπιστούν. Και γι’ αυτό δεν θέλουμε συμμάχους που θα δικαιολογούν το διαλυμένο status quo αντί να αναμετρηθούν με ό,τι είναι απαραίτητο για να το διορθώσουν· διότι εμείς στην Αμερική δεν έχουμε κανένα ενδιαφέρον να είμαστε οι ευγενικοί και εύτακτοι τοποτηρητές της ελεγχόμενης παρακμής της Δύσης».
O υπουργός Εξωτερικών και ταυτόχρονα σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, ο πρώτος με τις δύο ιδιότητες μετά την εποχή Κίσινγκερ, σε αυτήν τη θεμελιώδη βάση, του πολιτισμού και των κοινών αρχών, όρισε τη «νέα τάξη» στη σχέση ΗΠΑ – Ευρώπης, αιφνιδιάζοντας θετικά το ακροατήριο των ευρωπαϊκών ηγεσιών που παρίστατο στη φετινή πολυσήμαντη ετήσια Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια. Αν πέρυσι ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς θέλησε να σοκάρει και να κινητοποιήσει με τον «σκληρό» τρόπο την παρηκμασμένη, καιροσκοπική και εταιρική Ευρώπη, φέτος ο Μ. Ρούμπιο, εκπροσωπώντας τη θεσμική Αμερική, επανακαθόρισε τον χαρακτήρα, τη δυναμική και τη συγκρότηση της Δυτικής Συμμαχίας του «πυρήνα» σε σχέση με τα ζητούμενα του 21ου αιώνα. Πολλοί αναλυτές και στη χώρα μας θέλησαν να σχολιάσουν από τα βραδινά τηλεοπτικά δελτία του Σαββάτου ακόμη τη σημασία της ομιλίας Ρούμπιο από το Μόναχο, χωρίς μάλλον ούτε να την έχουν διαβάσει ή ακούσει στην ολότητά της. Χαμένοι στην αυτάρκεια των εμμονών τους. Η ομιλία, ακριβώς επειδή έχει πλήρη δομή, αξίζει να μελετηθεί ολόκληρη. Αλλά σε ένα μέρος της προσδιορίζεται η διαφορά της γεωπολιτικής προσέγγισης της προηγούμενης Αμερικής από την παρούσα και προφανώς την επόμενη.
«Όμως η ευφορία αυτού του θριάμβου (σ.σ. με την πτώση του τείχους του Βερολίνου) μας οδήγησε σε μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση: ότι είχαμε εισέλθει στο λεγόμενο “τέλος της ιστορίας”· ότι κάθε έθνος θα γινόταν πλέον μια φιλελεύθερη δημοκρατία· ότι οι δεσμοί του εμπορίου και μόνο θα αντικαθιστούσαν την εθνική υπόσταση· ότι η “διεθνής τάξη βασισμένη σε κανόνες” -ένας υπερχρησιμοποιημένος όρος- θα αντικαθιστούσε το εθνικό συμφέρον· και ότι θα ζούσαμε πλέον σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα, όπου όλοι θα γίνονταν πολίτες του κόσμου.
»Αυτή ήταν μια ανόητη ιδέα που αγνόησε τόσο την ανθρώπινη φύση όσο και τα διδάγματα πάνω από 5.000 ετών καταγεγραμμένης ιστορίας. Και μας κόστισε ακριβά. »Μέσα σε αυτή την παραπλάνηση, ασπαστήκαμε ένα δογματικό όραμα για το ελεύθερο και ανεξέλεγκτο εμπόριο, την ίδια στιγμή που ορισμένα έθνη προστάτευαν τις οικονομίες τους και επιδοτούσαν τις εταιρείες τους για να υπονομεύουν συστηματικά τις δικές μας, κλείνοντας τα εργοστάσιά μας, αποβιομηχανίζοντας μεγάλα τμήματα των κοινωνιών μας, μεταφέροντας εκατομμύρια θέσεις εργασίας της εργατικής και μεσαίας τάξης στο εξωτερικό και παραδίδοντας τον έλεγχο των κρίσιμων εφοδιαστικών αλυσίδων μας σε αντιπάλους και ανταγωνιστές.
»Εκχωρήσαμε σταδιακά την κυριαρχία μας σε διεθνείς θεσμούς, ενώ πολλά έθνη επένδυσαν σε τεράστια κοινωνικά κράτη εις βάρος της ικανότητάς τους να αμύνονται. »Αυτό συνέβη ενώ άλλες χώρες επένδυαν στην ταχύτερη στρατιωτική εξοπλιστική ενίσχυση στην ιστορία της ανθρωπότητας και δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν σκληρή ισχύ για να επιδιώξουν τα δικά τους συμφέροντα.
»Για να κατευνάσουμε μια “λατρεία του κλίματος”, επιβάλαμε στους εαυτούς μας ενεργειακές πολιτικές που φτωχοποιούν τους λαούς μας, ενώ οι ανταγωνιστές μας εκμεταλλεύονται το πετρέλαιο, τον άνθρακα, το φυσικό αέριο και οτιδήποτε άλλο, όχι μόνο για να τροφοδοτήσουν τις οικονομίες τους, αλλά για να τα χρησιμοποιήσουν ως μοχλό πίεσης εναντίον μας.
»Και στην επιδίωξη ενός κόσμου χωρίς σύνορα, ανοίξαμε τις πόρτες μας σε ένα πρωτοφανές κύμα μαζικής μετανάστευσης που απειλεί τη συνοχή των κοινωνιών μας, τη συνέχεια του πολιτισμού μας και το μέλλον των λαών μας.
»Κάναμε αυτά τα λάθη μαζί, και τώρα, μαζί, οφείλουμε στους λαούς μας να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα και να προχωρήσουμε μπροστά, να ανοικοδομήσουμε.
»Υπό τον πρόεδρο Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα αναλάβουν και πάλι το έργο της ανανέωσης και της αποκατάστασης, οδηγούμενες από ένα όραμα για ένα μέλλον τόσο περήφανο, κυρίαρχο και ζωτικό όσο το παρελθόν του πολιτισμού μας.
»Και ενώ είμαστε προετοιμασμένοι, αν χρειαστεί, να το κάνουμε μόνοι μας, προτίμησή μας και ελπίδα μας είναι να το κάνουμε μαζί με εσάς, τους φίλους μας εδώ στην Ευρώπη.
»Για τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, η θέση μας είναι μαζί».
Εφημερίδα Απογευματινή
