Έγινε και η νέα συνάντηση του πρωθυπουργού με τον Τούρκο πρόεδρο, χωρίς βεβαίως να περιμένουμε εντυπωσιακά αποτελέσματα, πλην της διατήρησης κάποιου καλού κλίματος, το οποίο όμως διαταράσσεται πάντοτε από την τουρκική πλευρά.
Ένας από τους ρεαλιστικούς όρους που έθετε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής στο μείζον εθνικό ζήτημα των σχέσεων με την Τουρκία ήταν η άρση της δυσπιστίας μεταξύ των δύο χωρών και η αντίστοιχη θεμελίωση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Οι λόγοι προφανείς και δεν χρειάζονται περαιτέρω ανάλυση.
Στα χρόνια που πέρασαν, από την πρωθυπουργική θητεία του Καραμανλή μέχρι και σήμερα, η προσπάθεια που καταβλήθηκε από τις κυβερνήσεις Ελλάδος και Τουρκίας για τη θεμελίωση αυτής της αμοιβαίας εμπιστοσύνης, αποδείχθηκε ετεροβαρής. Δηλαδή την προσπάθεια την έκανε, επί της ουσίας, μόνο η Ελλάδα. Για έναν και απλό λόγο που θα ίσχυε σε οποιαδήποτε τέτοια σχέση και μεταξύ άλλων χωρών. Η μία χώρα, η Τουρκία εν προκειμένω, δεν έβγαλε ποτέ από την όποια προσέγγισή της με την Ελλάδα, και, βεβαίως, από την εξωτερική της πολιτική, τις διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας. Αντιθέτως, η χώρα μας δεν διεκδικούσε τίποτε και γι’ αυτό άλλωστε και στην εξωτερική μας πολιτική, απέναντι στην Τουρκία, δεν κατορθώσαμε ποτέ να εγείρουμε ακόμη και τεχνητές διεκδικήσεις (πέραν βεβαίως του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητος της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου και της θρησκευτικής ελευθερίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου) σε αντίβαρο των εκάστοτε προκλητικών εκδηλώσεων και απαιτήσεων της Τουρκίας. Πάντως, η τελευταία δημοσκόπηση της GPO που ερευνούσε τις απόψεις της κοινής γνώμης για την επίσκεψη αυτή του Έλληνα πρωθυπουργού αναδείκνυε την απαίτηση να είναι διεκδικητική και η Ελλάδα.
Από την άλλη πλευρά πάντως, αυτοί που ζητούν να προβάλλει διεκδικήσεις και η Ελλάδα, έχουν τα δίκια τους υπό την εξής έννοια. Ότι πρώτον, οι καλές διμερείς σχέσεις χρειάζονται δύο για το τανγκό που καλούνται να χορέψουν και ότι δεν νοείται να μένει ο ένας ακίνητος και να κάνει μόνον ο άλλος βήματα. Και δεύτερον, ότι οι προκλήσεις είναι μονίμως από την πλευρά της Άγκυρας και επιπλέον εκδηλώνονται με κάθε ευκαιρία. Δεν είναι μόνο η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και με κάθε ευκαιρία -όπως συνέβη και στην πρόσφατη συνάντηση των δύο ηγετών- ο Ερντογάν δεν διστάζει να μιλάει για τουρκική μειονότητα στη Θράκη όταν είναι σαφές από τη Συνθήκη της Λωζάνης ότι εκεί αναγνωρίζεται μόνο θρησκευτική μειονότητα.
Ίσως η έναρξη με διακριτικό αλλά σαφή τρόπο της έγερσης και ελληνικών διεκδικήσεων να συνιστά μία ισορροπία στις συνεχείς απαιτήσεις της Τουρκίας, αφού ούτως ή άλλως ο ρεαλισμός δεν επιτρέπει αισιοδοξία για επίλυση των διαφορών που έτσι κι αλλιώς προκάλεσαν οι γείτονές μας.
Εφημερίδα Απογευματινή
