Τρία συνεχόμενα παιχνίδια με μηδέν ενεργητικό γκολ θα συνιστούσαν διαχρονικά… σήμα συναγερμού για τον Ολυμπιακό ανεξαρτήτως συνθηκών και εποχής. Όπως φυσικά θα αποτελούσε μείζον αντικείμενο συζήτησης το μόλις ένα γκολ (και αυτό με πέναλτι) που έχουν πετύχει οι «ερυθρόλευκοι» σε τρία διαδοχικά ντέρμπι με ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό. Επειδή όμως στη χώρα της υπερβολής γράφονται και ακούγονται τις τελευταίες εβδομάδες… τέρατα, ακόμη και για «αναχρονιστικό ποδόσφαιρο» του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, ας θέσουμε τα δεδομένα με μεγαλύτερη ψυχραιμία.
Αρχικά αναφορικά με την ήττα της Τετάρτης από τη Λεβερκούζεν, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται, ο Ολυμπιακός έχασε με 2-0 σε ένα παιχνίδι όπου συνολικά είχε καλύτερη απόδοση σε σχέση με εκείνο που είχε νικήσει στις 20 Ιανουαρίου με το ίδιο σκορ. Απλώς όση ρέντα είχε στην αναμέτρηση των δύο ομάδων στη League Phase τόση γκίνια αντιμετώπισε στο παιχνίδι των playoffs. Στο ένα ματς ο Κοστίνια (που δεν σκοράρει με κεφαλιά ούτε στα… οικογενειακά διπλά) άνοιξε το σκορ στην πρώτη επιθετική προσπάθεια των γηπεδούχων, στο άλλο ο Μπιανκόν δεν κατάφερε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα με σαφώς πιο ευνοϊκές συνθήκες από το ένα μέτρο.
Τον Ιανουάριο η Λεβερκούζεν «βομβάρδιζε» την εστία του Τζολάκη, αλλά αδυνατούσε να νικήσει τον Χανιώτη πορτιέρο, την Τετάρτη βρήκε δύο γκολ σε ένα τρίλεπτο. Έτσι είναι η μπάλα και φυσικά αυτή είναι και η ιδιαιτερότητα του ποδοσφαίρου που παίζεται στο ανώτατο επίπεδο του Champions League.
Φταίει λοιπόν το σύστημα Μεντιλίμπαρ που αίφνης το σκοράρισμα μετατράπηκε σε… σπαζοκεφαλιά για τους «ερυθρόλευκους»; Φταίνε οι βαθιές μπαλιές από τα πόδια του Τζολάκη, η έλλειψη build up και οι πολλές σέντρες προς την αντίπαλη περιοχή;
Μα με το ίδιο ποδόσφαιρο, το ίδιο δόγμα, αυτό το άμεσο ποδόσφαιρο υψηλής πίεσης και περιορισμού των επικίνδυνων μεταβιβάσεων κοντά στην «ερυθρόλευκη» περιοχή δεν είδαμε την τελευταία διετία ορισμένα από τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα στη σύγχρονη ιστορία των Πειραιωτών;
Σε άλλο μοντέλο βασίστηκε ο «θείος Μέντι» για να συντρίψει ομάδες όπως η Άστον Βίλα ή να μοιράζει σωρηδόν… τεσσάρες και εξάρες που έγραψαν ιστορία εντός και εκτός συνόρων; Όχι βέβαια!
Τo… σύνδρομο Copa Africa
Ο Ισπανός δεν έχει παρεκκλίνει ούτε… εκατοστό από τη φιλοσοφία του όλα αυτά τα δύο χρόνια που μεγαλουργεί στο λιμάνι. Άλλοι μπορεί να λατρεύουν το συγκεκριμένο μοντέλο, άλλοι να το απεχθάνονται, ενώ φυσικά υπάρχει και μία ειδική κατηγορία που το αξιολογεί ανά… περίσταση και αποτέλεσμα. Είναι όμως πάντα το ίδιο!
Τι έχει αλλάξει το τελευταίο δίμηνο; Απλώς πολλά από τα βασικά… εκτελεστικά όργανα υλοποίησης του πλάνου (και βασικοί εκφραστές του στη διάρκεια της διετίας) βρίσκονται ταυτόχρονα σε πολύ κακή αγωνιστική κατάσταση.
Και μόνο το… σύνδρομο Copa Africa που έχει «χτυπήσει» τον Αγιούμπ Ελ Κααμπί μετά την επιστροφή του από το Μαρόκο θα αρκούσε για να εξηγήσει την επιθετική δυσλειτουργία των πρωταθλητών. Όταν λοιπόν προστεθεί στην κάκιστη εικόνα του μεγάλου κανονιέρη του Ολυμπιακού η τραγική χρονιά του Ποντένσε (με ελάχιστες εκλάμψεις από το ξεκίνημα της σεζόν, ο Πορτογάλος όχι μόνο δεν έχει σχέση με τον παικταρά που θαυμάζαμε στις πρώτες του δύο θητείες, αλλά και με τη συνολική παρουσία του συνιστά περισσότερο πρόβλημα παρά λύση όποτε βρίσκεται στην ενδεκάδα), αλλά και η κάθετη πτώση στην απόδοση του Τσικίνιο μέσα στο 2026, δεν χρειάζεται να αναλυθεί περισσότερο το… βραχυκύκλωμα.
Προσθέστε σε όλα αυτά και την… αφαίμαξη δυνάμεων που προκαλεί το Champions League και θα αντιληφθείτε ότι η πηγή του προβλήματος ίσως δεν είναι καθόλου σύνθετη.
Εφημερίδα Απογευματινή
