Η πολιτική ζωή του τόπου παράγει περισσότερα πολιτικά παρατράγουδα από όσα μπορεί να καταναλώσει. Σε καθημερινή βάση γίνεται παρέλαση στα μέσα ενημέρωσης και τα social media των δύο ίσως πιο τοξικών προσώπων από τα χρόνια της μνημονιακής κρίσης, του Άδωνη Γεωργιάδη και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Ο μόνος που λείπει για να συμπληρωθεί η τριπλέτα της τοξικότητας είναι ο Παύλος Πολάκης, που παραδόξως παρακολουθεί ως κομπάρσος το φθηνιάρικο έργο που ανεβάζουν οι δύο αρνητικοί πρωταγωνιστές της (μόνιμης) επικαιρότητας.
Υπάρχει, ωστόσο, μια ειδοποιός διαφορά μεταξύ των δύο.
Η κυρία Κωνσταντοπούλου είναι επικεφαλής κόμματος ιδιωτικής χρήσης, οπότε δεν υπάρχει κανένας να τη «μαζέψει». Αποκλειστικά υπεύθυνος είναι ο λαός που την ψηφίζει. Άλλος/η δεν υπάρχει, όσο και αν κατά καιρούς εγκαταλείπουν την Πλεύση Ελευθερίας βουλευτές, στελέχη και εργαζόμενοι με απίστευτες καταγγελίες. Ούτως ή άλλως η Κωνσταντοπούλου είναι καρπός της κρίσης και της πολιτικής κατάπτωσης της προηγούμενης δεκαετίας, που δυστυχώς δεν έχουμε αφήσει πίσω.
Ο κ. Γεωργιάδης δεν είναι το ίδιο. Έχει πολιτικό προϊστάμενο, γι’ αυτό και είναι αποκλειστική η ευθύνη του πρωθυπουργού. Δεν γνωρίζουμε αν βολεύει τον κ. Μητσοτάκη το γεγονός ότι ο υπουργός του περιφέρει από τα τηλεοπτικά πλατό έως τα νοσοκομεία το δηλητήριο της γραφικότητας που τον χαρακτηρίζει. Ή αν αποτελεί τον άλλο πόλο στον δελφίνο Δένδια, όπως καταγράφουν τα ρεπορτάζ…
Παρότι είναι επίκαιρο, ας συμφωνήσουμε πως η πολιτική δεν είναι για το Τριώδιο. Δεν είναι καρναβάλι μεταμφιεσμένων πολιτικών. Η πολιτική έχει (και) παιδευτικό χαρακτήρα και οι πολιτικοί έχουν ευθύνη για τον τρόπο που διαπαιδαγωγούν τα ακροατήριά τους. Πολλοί τις προάλλες μνημόνευσαν με αφορμή τον θάνατο της Άννας Ψαρούδα – Μπενάκη και του Αναστάση Παπαληγούρα τις προσωπικότητες της αστικής Δεξιάς που ολοένα και λιγοστεύουν. Το ίδιο θα λέγαμε για κορυφαίες προσωπικότητες της έλλογης και ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπως ήταν ο σπουδαίος Αντώνης Μανιτάκης, που επίσης σπανίζουν.
Ίσως, θα υποστηρίξει κάποιος, ότι αυτά τα φαινόμενα και κατ’ επέκταση τα πρόσωπα είναι σημεία των άνυδρων καιρών. Αυτή είναι η ματαιόδοξη οπτική και ανάλυση των γεγονότων. Από την άλλη φαντάζεται κανείς, για παράδειγμα, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη να επέτρεπαν σε οποιονδήποτε υπουργό τους να συμπεριφέρεται-πολιτεύεται όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης; Η απάντηση είναι προφανής. Γι’ αυτό και εν προκειμένω είναι 100% υπόλογος ο σημερινός πρωθυπουργός για τον υπουργό του. Να τον χαίρεται.
Εφημερίδα Απογευματινή
