Και άλλες φορές από αυτήν εδώ τη θέση έχουμε επισημάνει την υποβάθμιση του επιπέδου της Βουλής. Και όχι μόνο, αλλά και το επίπεδο αυτών που θέλουν να λένε ότι εκπροσωπούν το πολιτικό σύστημα της χώρας. Ενώ οι είσοδοι νέου αίματος στην πολιτική, εξ όσων τουλάχιστον βλέπουμε, δεν γεννούν κάποιου είδους αισιοδοξία. Θα πει κανείς ότι παντού στον κόσμο, όπου και αν γυρίσει το βλέμμα του, θα δει ανάλογη υποβάθμιση της πολιτικής ως εργαλείου λειτουργίας των Δημοκρατιών, αρχής γενομένης από την ηγέτιδα δύναμη του δυτικού κόσμου.
Παρακολουθώντας κανείς συγκεκριμένες συνεδριάσεις της Βουλής -τις οποίες σκοπίμως προβάλλουν οι τηλεοπτικές εκπομπές για να δείξουν την κατάπτωση του πολιτικού λόγου και κατ’ επέκταση του κοινοβουλευτισμού-, δεν μπορεί παρά να μελαγχολήσει για το επίπεδο. Χωρίς να σημαίνει ότι και εκτός Κοινοβουλίου πολλοί που καμώνονται τους πολιτικούς με φιλοδοξία να μπουν στη Βουλή κάποια στιγμή, αλλά και να κυβερνήσουν κιόλας, δεν επιβεβαιώνουν με τη στάση και τον λόγο τους την κατάπτωση αυτή.
Υπάρχει ένα βιβλίο που αφορά την υπονόμευση της Δημοκρατίας, με τίτλο «Πώς οι Δημοκρατίες εξαφανίζονται», το οποίο έχει γράψει ο Ζαν Φρανσουά Ρεβέλ.
Για το βιβλίο του αυτό και το συγκεκριμένο θέμα έχει λάβει συγκεκριμένη αφορμή, αλλά δυστυχώς υπάρχουν πολλές μέθοδοι στις κοινωνίες και στο πολιτικό σύστημα που όντως μπορούν να συμβάλουν στην εξαφάνιση μιας Δημοκρατίας. Όπως αναφέρει ο Ρεβέλ: «Ο δημοκρατικός πολιτισμός είναι ο πρώτος στην ιστορία ο οποίος παραδίδεται χωρίς να υπάρχει λόγος στη δύναμη που εργάζεται για την καταστροφή του… Η Δημοκρατία από τη φύση της στρέφεται προς το εσωτερικό. Απασχολείται λόγω κλίσεως με την υπομονετική και ρεαλιστική βελτίωση της ζωής στην κοινωνία… Η Δημοκρατία έχει την τάση να υποτιμά και μάλιστα να αγνοεί ως ψευδείς τις απειλές που στρέφονται εναντίον της, σε τέτοιο σημείο ώστε να απεχθάνεται να πάρει τα κατάλληλα μέτρα για να τις αντιμετωπίσει… Ενώ ο ολοκληρωτισμός εκκαθαρίζει κάθε εσωτερικό εχθρό ή κονιορτοποιεί κάθε υποψία αντιδράσεως που τον αφορά, με μέσα απλά και αλάνθαστα επειδή είναι αντιδημοκρατικά, η Δημοκρατία δεν μπορεί να αμυνθεί παρά νωθρότατα… Ο εσωτερικός εχθρός της Δημοκρατίας έχει έναν πολύ εύκολο ρόλο να παίξει, επειδή εκμεταλλεύεται το δικαίωμα της διαφωνίας που είναι συμφυές με την ίδια τη Δημοκρατία…». Και όσον αφορά τη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια δεν μιλάμε απλώς για κάποιες διαφωνίες ιδεολογικού περιεχομένου, πολιτικών μέτρων ή προσανατολισμού αλλά περί μιας τοξικότητας που δηλητηριάζει την κοινωνία ώστε αυτή να θεωρεί λογικό το παράλογο και ορθότητα τη μη κανονικότητα.
Με άλλα λόγια, αυτά που αναφέρει ο Ρεβέλ, τηρουμένων των αναλογιών, αφορούν τα καθημερινά πλήγματα που δέχεται από τις διάφορες ακραίες αντιδράσεις μελών του πολιτικού συστήματος, που παρασύρουν σε ανάλογες αντιδράσεις και διάφορες κοινωνικές ομάδες ευεπίφορες στον λαϊκισμό. Έτσι λοιπόν παρασύρεται μερίδα της κοινωνίας και εκφράζει μία δήθεν λαϊκή αγανάκτηση, την οποία μία πολιτική μερίδα, πάντοτε στην πλευρά της αντιπολίτευσης, εκμεταλλεύεται προκειμένου να συντηρεί ει δυνατόν μια εσωτερική ανωμαλία σε βάρος της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Το είδαμε αυτό στην περίπτωση των αγροτικών κινητοποιήσεων, ενώ το έχουμε παρατηρήσει και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν, όταν απαιτούσαν ικανοποίηση αιτημάτων τους άλλες κοινωνικές ομάδες.
Σαφώς και μέσα στις Δημοκρατίες επιτρέπεται η έκφραση αντιρρήσεων και η διεκδίκηση αιτημάτων. Όμως, από την άλλη πλευρά, η ψυχολογία της μάζας μπορεί να εξελιχθεί σε πολύ επικίνδυνη και μπορεί να παρασύρει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Είναι εξαιρετικά γλαφυρός ο Ελία Κανέτι στο βιβλίο του «Μάζα και Εξουσία». Και πολύ διδακτικός. «Συχνά γίνεται λόγος για τη μανία καταστροφής της μάζας…», γράφει ο Κανέτι. «Η μάζα προτιμάει να καταστρέφει σπίτια και αντικείμενα. Επειδή συχνά τα αντικείμενα αυτά είναι εύθραυστα, όπως τζάμια, καθρέπτες, δοχεία, εικόνες, γυαλικά, έχουμε την τάση να πιστεύουμε πως αυτή η ευθραυστότητα των αντικειμένων είναι που εξερεθίζει τη μάζα για την καταστροφή τους. Είναι βεβαίως σωστό ότι ο θόρυβος της καταστροφής, το σπάσιμο των γυαλικών, το κουδούνισμα των τζαμιών, συμβάλλει σημαντικά στην απόλαυση αυτή. Μοιάζουν με τις δυνατές κραυγές ζωής ενός νέου πλάσματος, με τις φωνές ενός νεογέννητου. Το γεγονός ότι είναι τόσο εύκολο να προκληθούν αυτοί οι ήχοι αυξάνει τη δημοτικότητά τους. Όλοι ενώνουν τις φωνές τους και το σπάσιμο είναι το χειροκρότημα των πραγμάτων…». Μέσα σε τέτοιο πλαίσιο δεν θεώρησε «νόμιμο» άραγε να πει εκείνος ο συνδικαλιστής αγρότης ότι θα κατέβουν με μπουλντόζες να ξηλώσουν το Σύνταγμα;
Δυστυχώς μερίδα του πολιτικού συστήματος γίνεται μοιραία ο ηθικός αυτουργός ακροτήτων που υπερβαίνουν τα όρια των θεμιτών λαϊκών διεκδικήσεων. Οι ακρότητες αυτές επιδιώκεται να συντηρούν την εικόνα μιας δήθεν διάλυσης, που δεν υπάρχει, ενώ και οι τοξικές αντιδράσεις πολιτικών και η χυδαιότητα του λόγου τους, που δρα ισοπεδωτικά στη συνείδηση του κόσμου για όλους τους πολιτικούς, είναι υπονομευτική, κατά την έννοια που έλεγε ο Ρεβέλ. Διότι όταν «όλοι είναι ίδιοι» σε μία Δημοκρατία, τότε κάτι άλλο έχουν κάποιοι στον νου τους, που καμία σχέση δεν έχει με αυτήν…
Εφημερίδα Απογευματινή
