Μπορώ να αντιληφθώ ότι κάποιοι έχουν αντίθετες απόψεις σε μια κυβερνητική πολιτική. Για ποικίλους λόγους. Τους οποίους όμως είναι υποχρεωμένοι να αναπτύξουν, ώστε να πείσουν για το βάσιμο των απόψεών τους και έτσι να είναι πειστικοί και απέναντι σε αυτούς που θέλουν να πάρουν με το μέρος τους.
Έτσι λειτουργούν οι δημοκρατίες. Από τις οποίες φαίνεται ότι οι αριστεροί είναι αποκομμένοι, κάτι που θεωρείται μάλλον φυσικό, αν θέλουμε να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή, καθώς όχι τόσο οι εμπνευστές της ουτοπικής ιδεολογίας τους αλλά κυρίως αυτοί που επωμίσθηκαν το έργο της εφαρμογής της κάθε άλλο παρά δημοκρατικά μέσα χρησιμοποίησαν για να την επιβάλουν. Με πρώτο και καλύτερο τον Στάλιν, ο οποίος στην καθισιά του έφαγε περισσότερους και απ’ αυτούς που σκότωσε ο Χίτλερ!
Ο πρόλογος αυτός θέλει να αιτιολογήσει την ανάρμοστη συμπεριφορά όσων πρόσφατα προπηλάκισαν τον υπουργό Υγείας, θέλοντας μάλιστα να τον δείρουν, αρνούμενοι έναν διάλογο που ακόμη και αν δεν έβγαζε άμεσα πουθενά, εντούτοις θα ήταν επισήμως καταγεγραμμένα τα ζητήματα των διαμαρτυρομένων. Και έτσι η ευθύνη για την όποια κυβερνητική αδράνεια θα βάραινε την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό της. Απλά πράγματα.
Πώς όμως να πείσεις για τη σημασία μιας τέτοιας συμπεριφοράς, όταν η βία προέρχεται είτε από αυτούς που γαλουχήθηκαν με τις ιδέες περί δημοκρατίας της Σοβιετίας είτε αποτελούν εκπροσώπους της Αριστεράς εκείνης που δικαιολογούσε τη βία ως αιτιολογημένη κοινωνική αντίδραση; Και που ήθελε να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας;
Μετερχόμενη βία ή όχι, η Αριστερά εν γένει είναι πλέον στα αζήτητα. Τι κι αν φωνάζουν, δέρνουν ή απειλούν, η κοινωνία τούς έχει καταλάβει. Τους μεν αμιγείς κομμουνιστές ότι είναι απλώς γραφικοί έτσι όπως έχει εξελιχθεί η ανθρωπότητα.
Τους δε άλλους, που απλώς είναι καιροσκόποι και βρήκαν φερετζέ την αριστεροσύνη για να πείσουν για τις κοινωνικές τους ευαισθησίες, η κοινωνία τούς γνώρισε, τους ζύγισε και τους απέρριψε. Γι’ αυτό και όποια πολιτική μορφή κι αν παίρνουν είναι κι αυτοί στα αζήτητα. Διότι πέραν της «γνωριμίας» που είχε η κοινωνία με αυτούς, από την άλλη δεν υπάρχει πολίτης που να εγκρίνει τις βάρβαρες μεθόδους επιβολής της άποψής τους, πολύ περισσότερο όταν αυτοί εφαρμόζουν το όπου δεν πίπτει λόγος -που δεν έχουν και δεν προβάλλουν- πίπτει ράβδος!
Αμφιβάλλει κανείς ότι όχι απλώς έχουν απομυθοποιήσει μια ιδεολογία που θα μπορούσε, σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, να είναι ανεκτή, αλλά και την έχουν κυριολεκτικά ξεφτιλίσει; Είναι η νέα γενιά των αδίστακτων -που ούτως ή άλλως πάντοτε υπήρχαν– που θεωρεί ότι ο σκοπός τους αγιάζει τα μέσα, έστω κι αν τα μέσα αυτά ανοίγουν κεφάλια, και μάλιστα μέσα χρησιμοποιημένα από ανθρώπους που αποστολή τους είναι να θεραπεύουν και όχι να απειλούν ζωές.
Εφημερίδα Απογευματινή
