Οι συνδικαλιστικοί φορείς την προηγούμενη δεκαετία της δημοσιονομικής χρεοκοπίας έχασαν και το κύρος τους και την αξιοπιστία τους. Στην πλειοψηφία τους και ειδικά οι δυνάμεις της Αριστεράς όπου επικρατούσαν είχαν εκτεθεί για ακρότητες, πολιτικά παίγνια και απολύτως κακές πρακτικές, τόσο ως προς τις υπερβολές των διεκδικήσεων όσο και για το παρασκήνιο των «συμβιβασμών» που προέβαλλαν. Επίσης για τους τακτικισμούς των απεργιών διαρκείας προς όφελος κομματικών σκοπιμοτήτων αλλά και την αδιαφορία τους για την ταλαιπωρία των συμπολιτών τους. Μιλώντας ξέχωρα για το ΠΑΣΟΚ που, από τη δεκαετία του 1980 και στη βάση του κομματικού δογματισμού που ανέπτυξε στον δημόσιο τομέα σωρευτικά, στις περιόδους που βρέθηκε στην αντιπολίτευση επέδειξε στον συνδικαλιστικό τομέα μια κυριολεκτικά στρατηγική «καμένης γης» σε σχέση με τη διακυβέρνηση αλλά και τα συμφέροντα της χώρας και του Δημοσίου, είτε αυτό λογιζόταν στον στενό πυρήνα αυτού είτε στις περίφημες ΔΕΚΟ.
Δεκαπέντε χρόνια μετά το μοιραίο 2010-2011, στο πεδίο του συνδικαλισμού βρισκόμαστε σε κάποιες εμπλοκές που ούτε αντανακλούν τις προκλήσεις των καιρών για τους εργαζόμενους, ούτε και ανταποκρίνονται στο έργο και την αποστολή των εκπροσώπων των εργαζομένων. Από τη μια έχουμε τις υποθέσεις κακοδιαχείρισης με τη φερόμενη εμπλοκή του ισόβιου και αδικαιολογήτως παραμένοντος στην προεδρία της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλου, αφού από χρόνια θα έπρεπε να έχει συνταξιοδοτηθεί. Από την άλλη τα επεισόδια και τους προπηλακισμούς μιας ομάδας εκπροσώπων και εργαζομένων στο Νοσοκομείο της Νίκαιας. Στόχος τους να εμποδίσουν την είσοδο του καθ’ ύλην αρμόδιου υπουργού Υγείας κ. Γεωργιάδη στο υπό ανακαίνιση δημόσιο γενικό νοσοκομείο.
Αφήνοντας στον εισαγγελέα και τους ανακριτές το θέμα Παναγόπουλου ως προς τα ζητήματα τυχόν κακοδιαχείρισης, θα μείνουμε περισσότερο στο δεύτερο επίπεδο. Γιατί φέρονται με αυτήν τη βαρβαρότητα οι ολιγομελείς και μειοψηφικές αυτές ομάδες γιατρών και νοσηλευτών στον υπουργό; Τι θέλουν να πετύχουν; Ποια η Αριστερά που εκπροσωπούν;
Γιατί εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του νοσοκομείου, του προσωπικού και των ασθενών με την προσπάθεια παρεμπόδισης του υπουργού να εισέλθει σε αυτό; Ενοχλούν μήπως τα επιπλέον κονδύλια που έχουν διατεθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό και τα ευρωπαϊκά ταμεία στήριξης για την αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό των υποδομών του τομέα Δημόσιας Υγείας σε όλη την Ελλάδα; Ενοχλούν μήπως οι επιπλέον προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού στα νοσοκομεία και τα Κέντρα Υγείας του δημόσιου συστήματος; Ειδικά στο Γενικό Νοσοκομείο στη Νίκαια, που παρουσίαζε σοβαρές αβαρίες τα προηγούμενα χρόνια, γιατί τέτοιο κλίμα;
Είναι φανερό ότι κάποιοι εκ των συνδικαλιστών νιώθουν την αντιπροσώπευση των εργαζομένων ως μια φεουδαρχική εξουσία έναντι όλων. Άλλοι από αυτούς ζουν ακόμη στις στοές των ορυχείων ή σε καθεστώς δουλοπαροικίας του 18ου, 19ου και μέσα του 20ού αιώνα και βλέπουν τις δημόσιες υπηρεσίες στις οποίες εργάζονται ως πλατφόρμα για μια νέα Οκτωβριανή Επανάσταση των μπολσεβίκων και των μηδενιστών. Αν το δούμε σε επίπεδο μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, είναι εμφανές το κλίμα υποστήριξης στον Π. Πολάκη προκειμένου να αναλάβει τη διοίκηση του «μικρού ΣΥΡΙΖΑ».
Το βασικό όμως είναι αλλού. Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα χρειάζονται σοβαρή εκπροσώπηση. Τα συμφέροντά τους δεν είναι διαφορετικά από την εξέλιξη, την αναβάθμιση και τη συγκρότηση του κράτους σε νέα βάση. Αυτήν που επιβάλλει η εποχή της εκ νέου εθνικοποίησης, των τεχνολογιών και της τεχνητής νοημοσύνης. Πάγια αντίληψη των κρατικών υπαλλήλων προς όφελός τους θα πρέπει να είναι η αξιοκρατία και για λογαριασμό των πολιτών-πελατών τους η αναβάθμιση της ποιότητας και η απόδοση της λειτουργίας τους.
Οι εκπρόσωποι των εργαζομένων προκύπτουν μέσα από εκλογές. Οι εργαζόμενοι οφείλουν πλέον και για τους εαυτούς τους και για το εθνικό κράτος να προκρίνουν τους πλέον κατάλληλους για εκπροσώπους τους. Δεν είναι μόνο οι συλλογικές συμβάσεις αλλά και η ίδια τους η καθημερινότητα και η εργασία τους που σχετίζονται με τις κρίσιμες αυτές επιλογές. Είναι βέβαιο, για παράδειγμα, ότι στο Νοσοκομείο της Νίκαιας οι εκπρόσωποι των εργαζομένων ως μέρος της διοίκησης οφείλουν να πιέζουν τον υπουργό να πηγαίνει όσο το δυνατόν πιο συχνά στο νοσοκομείο και να συζητούν μαζί του για τα προβλήματα και τη λύση τους. Και όχι φυσικά να εμποδίζουν την είσοδό του στο νοσοκομείο.
Εφημερίδα Απογευματινή
