Όλα αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία εικοσιτετράωρα στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού με φόντο την εμπλοκή της Ελλάδας στην ενεργειακή και γεωστρατηγική κοσμογονία, η οποία συντελείται στην ευρύτερη περιοχή, αναδεικνύει σε όλη τους τη διάσταση τα πραγματικά διακυβεύματα του μέλλοντος για τη χώρα, καθώς και τα διλήμματα όχι μόνο των επόμενων εθνικών εκλογών, αλλά και της δεκαετίας που έρχεται. Μέσω των επαφών με τις ΗΠΑ, των συμφωνιών που έχουν επιτευχθεί ή είναι στα σκαριά, αλλά και του ρόλου που διαδραματίζουν κορυφαίες ελληνικές επιχειρήσεις, η γωνιά αυτή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου έχει τη μοναδική ευκαιρία να περάσει σε άλλη πίστα και να καταστεί κομβική για την ισορροπία συνολικά του δυτικού κόσμου.
Οι έρευνες με την υπογραφή της Chevron, που de facto αναγνωρίζουν την ελληνική κυριαρχία σε μια θαλάσσια ζώνη την οποία η Τουρκία ήθελε σταθερά να γκριζάρει επιστρατεύοντας τη γνωστή αναθεωρητική της επιχειρηματολογία (μιλάμε στην προκειμένη περίπτωση για τα νότια της Κρήτης), η προώθηση του Κάθετου Διαδρόμου, με την Ελλάδα να εξελίσσεται στην αφετηριακή βάση (ως πύλη εισόδου του αμερικανικού LNG) από την οποία θα εξαρτώνται εν πολλοίς οι διαδικασίες και οι ζυμώσεις για την ενεργειακή επάρκεια εντός του ευρωπαϊκού εδάφους με απώτερο στόχο την οριστική απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, και κατ’ επέκταση η ομαλότητα σ’ ένα κομβικό κομμάτι της Υφηλίου, που αυτό το διάστημα «φλέγεται» κυριολεκτικά σε Ανατολή και Δύση, δημιουργούν νέα δεδομένα για μας.
Όχι μόνο για την ενίσχυση της θέσης μας στο διεθνές διπλωματικό, ενεργειακό και οικονομικό πεδίο, αλλά με την πάροδο του χρόνου για την ίδια την κοινωνία, αφού όσοι θέτουν το… αφελές ερώτημα «τι θα κερδίσει ο Έλληνας από όλα αυτά», δεν αντιπροσωπεύουν τίποτ’ άλλο, παρά μια προβληματική νοοτροπία που έχει ξεπεραστεί ήδη από την πραγματικότητα και τη διαμόρφωση του γενικότερου περιβάλλοντος στη διεθνή σκηνή του σήμερα.
Πέραν των όσων έχουν αναλυθεί επαρκώς, σε ό,τι αφορά την πρακτική αξία της υλοποίησης των παραπάνω σχεδιασμών και της ολοκλήρωσης των συγκεκριμένων μετώπων και μάλιστα με αριθμούς και στοιχεία, ποιος μπορεί να παραγνωρίσει την ασφάλεια που θα εκπέμπει αυτό εδώ το κομμάτι γης πρώτα απ’ όλα στους ίδιους του τους πολίτες στο πεδίο της καθημερινότητας και της αναπτυξιακής προοπτικής και στη συνέχεια έναντι κάθε λογής σοβαρού επενδυτή του εξωτερικού ή του εσωτερικού που μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το αντιμετώπιζε ως εχθρικό έδαφος; Ως εκ τούτου, νομίζω πως οποιαδήποτε άλλη θεωρητική συζήτηση για τα προσδοκώμενα κέρδη από τη συμμετοχή του ελληνικού παράγοντα σε αυτές τις διεργασίες, ως του πλέον αξιόπιστου συμμάχου της Δύσης στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο είναι προφανώς εκ του περισσού.
Αυτή η εικόνα είναι βεβαίως της μιας Ελλάδας. Γιατί υπάρχει και μία άλλη που αντιστέκεται πεισματικά. Η Ελλάδα των κοινοβουλευτικών συζητήσεων επιπέδου παλαιού πεζοδρομίου, η Ελλάδα της παρωχημένης μορφής του συνδικαλισμού που απαγορεύει στον εκάστοτε υπουργό Υγείας να εισέλθει σ’ ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της χώρας, αλλά και η οπτική γωνία του μικροκομματισμού με την οποία ουκ ολίγοι εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου, κυβερνητικοί και μη αντιλαμβάνονται την ενασχόλησή τους με τα κοινά.
Η κοινωνία είναι πια ώριμη για να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει σε κάθε πτυχή του δημοσίου βίου και να κρίνει πρόσωπα και καταστάσεις. Από το αν πρέπει να παρέμβει η Αστυνομία σ’ ένα συμβάν που μυρίζει… μπαρούτι μέχρι και το τι επιδιώκουν όλοι εκείνοι που στήνουν αυτά τα σκηνικά. Αντιλαμβάνεται όμως και τις στιγμές που κάποιος επιχειρεί να βάλει σε άλλη διάσταση τη σχετική κουβέντα στοχεύοντας σε συγκεκριμένα ακροατήρια. Τότε ή χάνει το όποιο δίκιο έχει, είτε εξισώνεται ασυνείδητα με αυτούς που ξορκίζει. Και τότε είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι.
Ας φροντίσουν, λοιπόν, οι κυβερνητικοί να δώσουν έμφαση στο μέλλον και στα μεγάλα. Η διατήρηση των παιδικών ασθενειών του παρελθόντος δεν τους ωφελεί αν θέλουν πραγματικά να καταστήσουν κατανοητό το δίλημμα των επόμενων εκλογών και να έχουν το ηθικό και πολιτικό έρεισμα να το υπερασπιστούν.
Εφημερίδα Απογευματινή
