Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός κατάφερε να διεκδικήσει επί ίσοις όροις τη νίκη απέναντι στην εξαιρετική φετινή Ζάλγκιρις μέσα στο Κάουνας, χωρίς να διαθέτει στη σύνθεσή του τους δύο κορυφαίους σε αξιολόγηση παίκτες της φετινής Euroleague (Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ), αν μη τι άλλο πιστοποιεί τις στέρεες αγωνιστικές αρχές στις οποίες είναι χτισμένη εδώ και χρόνια η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα.
Γι’ αυτό και όσο κυλάει η χρονιά, τόσο πιο ανεξήγητη φαντάζει η επιλογή του Έλληνα προπονητή (και συνολικά των ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για τον μεταγραφικό σχεδιασμό των πρωταθλητών) να μην προχωρήσει στην προσθήκη ποιοτικού point guard το καλοκαίρι που μας πέρασε, προκειμένου να αποκτήσει ισότιμο ανταγωνιστή για τη θέση του βασικού «άσου» ο Τόμας Γουόκαπ.
Φτάσαμε στο σημείο ο Ολυμπιακός να παρατάσσει δωδεκάδα με τέσσερις πλέι μέικερ και στο τέλος της βραδιάς όλοι να συζητάνε για την απόδοση του… Φρανσίσκο και του Νάιτζελ Ουίλιαμς Γκος. Κατανοητά τα προβλήματα τραυματισμών, οι αναποδιές, πλην όμως η επιλογή των «ερυθρόλευκων» να ξεκινήσουν τη σεζόν με τριάδα point guards τον προερχόμενο από μια δύσκολη χρονιά με αρκετές απουσίες Γουόκαπ, τον Κίναν Έβανς που μετά ενάμιση χρόνο αγωνιστικής απραξίας έμοιαζε αδύνατο να επιστρέψει άμεσα στην προγενέστερη κατάστασή του, και τον… υπηρεσιακό «άσο» Σέιμπεν Λι απειλεί να τορπιλίσει ολόκληρη τη σεζόν.
Πρόκειται για ένα ανεξήγητο αυτογκόλ, το οποίο θα πάψει να μας απασχολεί μόνο στην περίπτωση που ο Μόντε Μόρις ή ο Κόρι Τζόζεφ πραγματοποιήσουν ένα απίστευτο step up στο τελευταίο τρίμηνο της σεζόν και -ιδιαίτερα ο πρώτος- δικαιώσουν το εξαιρετικό βιογραφικό τους.
Με τον Νιλικίνα να είναι ένας… χαμηλότερης ποιότητας Γουόκαπ (ένας ρολίστας με εξαιρετική αμυντική συνεισφορά, αλλά εμφανές έλλειμα σε δημιουργία και σκοράρισμα), ο Ολυμπιακός μειονεκτεί εμφανώς αυτήν τη στιγμή στη νευραλγική θέση του point guard έναντι όλων των ομάδων που διεκδικούν θέση στα playoffs, όχι μόνο των φαβορί για την κατάκτηση της φετινής Euroleague.
Η ευθύνη του Μπαρτζώκα
Προφανώς από το βράδυ της Τετάρτης έχει σηκωθεί μπόλικη διαδικτυακή… σκόνη εξαιτίας της εμφάνισης του Γκος. Σοβαροί να είμαστε! Οι περισσότεροι υμνητές του Αμερικανού ήταν εκείνοι που πέρυσι… πέρναγαν γενεές δεκατέσσερις τον Γιώργο Μπαρτζώκα, επειδή επένδυσε το μέλλον της ομάδας σε έναν «γυάλινο» αθλητή, που κάθε λίγο και λιγάκι ήταν τραυματίας.
Άλλη είναι η ευθύνη του Έλληνα προπονητή ή, αν προτιμάτε, ένα από τα μεγάλα του στοιχήματα στον δρόμο προς το Final Four του Telekom Center: Να αντιμετωπίσει ως πρωταγωνιστές και τους υπόλοιπους «άσους» του ρόστερ του. Να τους βοηθήσει να αισθανθούν σημαντικοί και ισότιμοι του Γουόκαπ. Όχι στα λόγια, αλλά στη διαχείριση των ρόλων και του χρόνου συμμετοχής τους.
Στο Κάουνας, για παράδειγμα, ο «Θωμάς» ήταν από κακός έως αρνητικός για την ομάδα του. Κανένας παίκτης δεν μπορεί να ξεφύγει από τον κανόνα των άσχημων βραδιών. Ούτε ένα… ρομπότ! Δε νοείται, λοιπόν, με τόσο άσχημη εικόνα οποιοσδήποτε παίκτης να μένει στο παρκέ για περισσότερα από 26 λεπτά.
Στο συγκεκριμένο ματς ο Νιλικίνα έμοιαζε πολύ πιο χρήσιμος από τον Τεξανό, σε αντίθεση με τον Τζόζεφ που… σόκαρε τους πάντες με την εικόνα του. Ο Μόρις (που θεωρητικά αποτελεί τη σημαντική προσθήκη των Πειραιωτών στη συγκεκριμένη θέση) δεν έπαιξε δευτερόλεπτο, παρότι αγωνίστηκε στο Final 8 του Κυπέλλου.
Σε κάθε περίπτωση, και μέχρι να υπάρξει δεύτερος αξιόπιστος πόλος στον «άσο», η «μαύρη τρύπα» στην κορυφή της «ερυθρόλευκης» πεντάδας είναι αυτή που απειλεί να… καταπιεί τα όνειρα μιας ολόκληρης χρονιάς!
Εφημερίδα Απογευματινή
