Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές είχε δοθεί εντολή για την εκκένωση της αμερικανικής πρεσβείας στο Ισραήλ και την αναχώρηση προσωπικού μη αναγκαίου και οικογενειών των διπλωματών προς όποιον προορισμό ήταν ασφαλής, εφικτός και προσβάσιμος με αεροπλάνο στην ευρεία περιοχή ή στην Ευρώπη με κατάληξη την Ουάσινγκτον. Επίσης είχαν ανοίξει τα καταφύγια, ενώ σε διάφορες αμερικανικές βάσεις στα αραβικά κράτη της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου υπήρχαν μετακινήσεις δυνάμεων και εξοπλισμών, άλλοτε για λόγους ασφαλείας και άλλοτε στη βάση επιχειρησιακού σχεδιασμού.
Οι συζητήσεις στη Γενεύη μεταξύ Γουίτκοφ, Κούσνερ και του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν Αραγτσί, με τη μεσολάβηση του Ομάν, δεν κατέληξαν σε κάτι απολύτως θετικό που θα μπορούσε να αναστρέψει την πορεία των γεγονότων. Το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης δεν δέχεται να συζητήσει εν συνόλω τα θέματα που θέτει στη διαπραγμάτευση η Ουάσινγκτον. Δεν αποδέχεται για παράδειγμα ουδεμία επί της ουσίας συζήτηση για το πυραυλικό-βαλλιστικό πρόγραμμα. Σε σχέση με τον πυρηνικό αφοπλισμό του Ιράν, το καθεστώς και η ηγεσία Χαμενεΐ και Φρουρών της Επανάστασης δίνουν κατεύθυνση δημιουργικής καθυστέρησης. Προωθούν πλαίσιο προσέγγισης που θυμίζει εν πολλοίς την περίοδο συμφωνιών της προεδρίας Ομπάμα στις ΗΠΑ.
Οι συζητήσεις στη Γενεύη δεν κατέληξαν φυσικά και μεταφέρονται σύμφωνα με τον προγραμματισμό για τη Βιέννη στην αρχή της εβδομάδας. Το μήνυμα που ήθελε ως προαπαιτούμενο ο πρόεδρος Τραμπ προκειμένου να αναβάλει τη χρήση «σκληρής ισχύος» ουσιαστικά δεν υφίσταται. Από την άλλη πλευρά το καθεστώς υπό τον Χαμενεΐ, σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πληροφορίες και εκτιμήσεις, έχει μπροστά του και άμεσα ένα απολύτως υπαρξιακό δίλημμα. Είτε θα πάει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ, επιλέγοντας την «ηρωική» πτώση, είτε θα αποδεχθεί και θα εφαρμόσει έναν ιστορικό συμβιβασμό. Να παραδώσει τα πυρηνικά αποθέματα χωρίς δικαίωμα συνέχειας του προγράμματος, υπό απόλυτο έλεγχο και στη συνέχεια να συμφωνήσει στον δομικό περιορισμό του βαλλιστικού-πυραυλικού προγράμματος, με σαφή προσανατολισμό τις δημοκρατικές παραχωρήσεις στον λαό του.
Η περίπτωση να πέσουν μαχόμενοι τους εχθρούς τους οι μουλάδες και οι φρουροί τους είναι η πλέον πιθανή επιλογή τους. Μέσα στα επόμενα εικοσιτετράωρα θα κριθούν πολλά και σημαντικά. Στα διεθνή μίντια, που, όπως είναι φυσικό, βρίσκονται σε μέγιστη νευρικότητα και κινητοποίηση, μεταδίδονται και γράφονται διάφορα. Τα σενάρια περισσεύουν. Ταυτόχρονα από πολλά κέντρα στον αραβικό κόσμο διοχετεύονται εκτιμήσεις επιπλοκών για την περίπτωση που η Ουάσινγκτον αποφασίσει να εμπλακεί σε μια στρατιωτική επιχείρηση. Αυτό συμβαίνει γιατί πολλές χώρες, μεταξύ αυτών η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία, κράτη του Κόλπου, ανησυχούν ότι στην περίπτωση της πτώσης του ισλαμικού καθεστώτος στην Τεχεράνη αλλάζουν τα γεωπολιτικά δεδομένα σε βάρος τους, όπως και οικονομικά πλεονεκτήματα που διατηρούν για δεκαετίες. Πολλοί και όχι μόνον η Κίνα ή η Ρωσία δεν επιθυμούν μια μετάβαση του Ιράν σε Περσία. Μεταξύ των άλλων αυτό θα σημάνει βαθμηδόν και άρση των κυρώσεων.
Από την πλευρά των Αμερικανών σε επιχειρησιακό επίπεδο, από τη στιγμή που θα δοθεί η εντολή από τον Λευκό Οίκο, θα πρέπει να αναμένουμε μια ευρεία επίθεση σε επιλεγμένους στόχους και όχι σε οικιστικές περιοχές. Το στοίχημα είναι να μη χαθούν άμαχοι. Ταυτόχρονα θα πρέπει να αναμένουμε, στη λογική που ακολουθήθηκε στη Βενεζουέλα, μια σειρά από πολλαπλές ειδικές επιχειρήσεις με την εμπλοκή των μυστικών υπηρεσιών προκειμένου να «ξεκαρφωθεί» το ισλαμικό καθεστώς και ειδικά οι Φρουροί της Επανάστασης και να υπάρξει μια συνέχεια -με συνταγματική εξέλιξη του καθεστώτος- που θα επιτρέψει στους Πέρσες να πάρουν την πατρίδα τους πίσω. Ό,τι ξεκίνησε δηλαδή το 1979 να τελειώσει με παρόμοιο τρόπο, μαζικής κινητοποίησης του λαού, το 2026. Γιατί φυσικά η Περσία δεν θα βρεθεί υπό καθεστώς κατοχής αλλά απελευθέρωσης.
Εφημερίδα Απογευματινή
