Η πολιτική είναι σαν τη ζωή. Όποιο πρόβλημα βάλεις κάτω από το χαλί είναι θέμα χρόνου το πότε θα το βρεις μπροστά στην πόρτα σου. Κάπως έτσι έγινε και με τη δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών. Η κυβέρνηση έκανε οτιδήποτε μπορούσε για να αποφύγει τη συζήτηση γι’ αυτό το ερεβώδες θέμα. Για να ακριβολογούμε, έκανε οτιδήποτε μπορούσε για να το κουκουλώσει, αλλά ήταν… άτυχη επειδή έπεσε σε κάποιους ξεροκέφαλους δικαστές στο Πλημμελειοδικείο της Αθήνας. Και το έπραξε -δυστυχώς με τη «βοήθεια» της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, κατά τον κ. Ανδρουλάκη- διότι γνωρίζει πως δεν μπορεί να δώσει καμία (πειστική) απάντηση χωρίς να γκρεμιστεί το κυβερνητικό οικοδόμημα. Όπως επίσης δεν έχει και καμία απάντηση για τους λόγους για τους οποίους υπήρξε η παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη.
Ακόμα και σήμερα, κοντά τέσσερα χρόνια μετά το καλοκαίρι του 2022 που αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο, δεν έχουμε μάθει γιατί ήταν στη λίστα ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, παρότι υπάρχει ρητή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για να ενημερωθεί θεσμικά. Βεβαίως τα θεσμικά ζητήματα δεν είναι το φόρτε του κ. Μητσοτάκη, αντιθέτως είναι το πιο μελανό του σημείο αυτά τα σχεδόν επτά χρόνια που έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας. Η ιστορία αυτή γίνεται ακόμα πιο κωμικοτραγική όταν ακούει κανείς τα κυβερνητικά στελέχη να μιλούν απλώς για «τέσσερις ιδιώτες». Εν προκειμένω έχουμε δηλαδή «τέσσερις ιδιώτες» που παρακολουθούσαν τον Ανδρουλάκη, το μισό υπουργικό συμβούλιο, την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά δεν τρέχει κάστανο με την κατασκοπεία. Δικάστηκαν από τη δικαιοσύνη οι «τέσσερις ιδιώτες» και τέλος. Σε ποια κανονική δημοκρατική χώρα θα είχε συμβεί κάτι αντίστοιχο και δεν θα είχε κλονιστεί το πολιτικό σύστημα;
Θα πρέπει να πληροφορηθούν οι προσωρινοί ένοικοι του Μεγάρου Μαξίμου ότι η έννοια της Ευρώπης δεν είναι ένας γεωγραφικός όρος. Η έννοια της Ευρώπης είναι ταυτισμένη με τις ελευθερίες, την ασφάλεια των επικοινωνιών, το κράτος δικαίου, την ελευθερία του Τύπου. Και εν προκειμένω είχαμε μια κατάφωρη παραβίαση των ατομικών ελευθεριών. Και ευτυχώς υπήρξε ένας αξιοπρεπής και θεσμικός πολιτικός, ο Νίκος Ανδρουλάκης, που πήγε την υπόθεση μέχρι τέλους. Εν αντιθέσει με κάτι αναξιοπρεπείς υπουργούς και γαλονάδες που έσκυψαν το κεφάλι για να διατηρήσουν τα εφήμερα προνόμιά τους. Από αυτή την άποψη η Δημοκρατία χρωστάει πολλά στον κ. Ανδρουλάκη. Και είναι βέβαιο πως στο τέλος της ημέρας θα δικαιωθεί για το δημοκρατικό ανάστημα που επέδειξε.
Εφημερίδα Απογευματινή
