Μια φορά κι έναν καιρό, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν δεν υπήρχε διαδίκτυο, ούτε καν ιδιωτική τηλεόραση στη χώρα μας, υπήρχαν κάποιοι αθλητές που οι Έλληνες (και όχι μόνο) αντιμετωπίζαμε σαν… θεότητες, που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα θεωρητικά όρια των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι δεν είχαμε καθημερινή επαφή μαζί τους για να παρακολουθούμε σε σταθερή βάση τις αθλητικές τους επιδόσεις, στα δικά μας μάτια ξεπερνούσαν τα όρια ενός απλού πρωταθλητή. Ο Μαραντόνα στο ποδόσφαιρο, ο Τζόρνταν στο μπάσκετ, ο Μπούμπκα στον στίβο!
Ιδιαίτερα ο θρυλικός «τσάρος των αιθέρων» από το Λουχάνσκ φάνταζε ως μοναδικό φαινόμενο στον παγκόσμιο αθλητισμό. Επί σειρά ετών αποτελούσε τη μεγαλύτερη ατραξιόν στις κορυφαίες διοργανώσεις του στίβου. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες περιμέναμε πώς και πώς να χαζέψουμε τις απογειώσεις του, είτε σε Ολυμπιακούς Αγώνες, είτε σε Παγκόσμια ή Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, με την αγωνία (όχι φυσικά αν θα κερδίσει, αλλά) αν θα γκρεμίσει ένα ακόμη παγκόσμιο ρεκόρ.
Σύμφωνα με τον μύθο της εποχής (που εκείνη την περίοδο ήταν σχεδόν αδύνατο να επιβεβαιωθεί), ο Μπούμπκα πραγματοποιούσε στις προπονήσεις άλματα που ξεπερνούσαν κατά πολύ τα 6 μέτρα, αλλά όποτε επιχειρούσε να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ ανέβαζε τον πήχυ μόνο κατά ένα εκατοστό. Κι αυτό γιατί η Nike πριμοδοτούσε εκείνη την περίοδο κάθε κατάρριψη παγκόσμιου ρεκόρ με ένα ιδιαίτερα πλουσιοπάροχο μπόνους και ο Ουκρανός βρήκε τη μέθοδο για να της… αδειάσει τα ταμεία. Συνολικά κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ τού επί κοντώ σε ανοιχτό και κλειστό στίβο… 35 φορές, τις περισσότερες από οποιονδήποτε αθλητή ή αθλήτρια ανεξαρτήτως αγωνίσματος. Και κάθε φορά ο τραπεζικός του λογαριασμός γέμιζε δολάρια!
Ο δρόμος του χαμόγελου
Όταν, λοιπόν, ο… εξωγήινος Μπούμπκα πετούσε πάνω από τα 6,14 μέτρα το 1994, η επίδοσή του ξεπερνούσε ακόμη και τα όρια της ανθρώπινης φαντασίας. Σκεφτείτε ότι έχουν περάσει 32 ολόκληρα χρόνια από τότε μέχρι το Σάββατο και μόλις ένας αθλητής είχε καταφέρει να φτάσει στα συγκεκριμένα εξωπραγματικά ύψη: το «φαινόμενο» Αρμάντ Ντουμπλάντις.
Το να βρίσκεται, λοιπόν, ένα Ελληνόπουλο και να ξεπερνά την κορυφαία επίδοση του «τσάρου των αιθέρων», όντας πλέον ο μόλις δεύτερος άλτης στην ιστορία τού επί κοντώ με άλμα πάνω από τα 6,15, ενδεχομένως για κάποιους νεότερους λάτρεις του κλασικού αθλητισμού να συνιστά μια τεράστια επίδοση.
Για όσους βρισκόμασταν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και τις αρχές της δεκαετίας του ’90 στα εφηβικά ή τα νεανικά μας χρόνια, η στιγμή που ζήσαμε στο Κλειστό της Παιανίας είναι απλώς εξωπραγματική! Είναι μια εικόνα που αδυνατούσαμε να σκηνοθετήσουμε ακόμη και στα πιο τρελά μας όνειρα! Όπως προφανώς αδυνατούσαμε να διανοηθούμε ότι μια μέρα θα βλέπαμε την Εθνική Ελλάδος πρωταθλήτρια Ευρώπης στο ποδόσφαιρο, ή ένα Ελληνόπουλο να αναδεικνύεται πρωταθλητής και MVP στο NBA ή να συμμετέχει σε έναν τελικό Γκραν Σλαμ στο τένις.
Πάνω από τις επιδόσεις, όμως, πάνω από τα μυθικά ρεκόρ, η συνεισφορά του Εμμανουήλ Καραλή στη χώρα μας δεν είναι πλέον αμιγώς αθλητική! Σε μια κοινωνία που αρχίζει να στερείται προτύπων σε επικίνδυνο βαθμό, που βλέπει ολοένα περισσότερους νέους να βυθίζονται στο σκοτάδι της κατάθλιψης και που αναζητεί απεγνωσμένα να θυμηθεί τις αξίες που μια φορά κι έναν καιρό την καθιστούσαν μοναδική σε ολόκληρο τον πλανήτη, είναι πολύ βασικό να δείχνεις στα παιδιά σου ένα χαμόγελο σαν του «Μανόλο» και να το προβάλλεις ως παράδειγμα προς μίμηση! Να το δείχνεις και να τους λες: «Τον βλέπεις; Σ’ αυτόν να μοιάσεις»!
Eφημερίδα Απογευματινή
