Η αμερικανική επιχείρηση «Επική Οργή» και η ταυτόχρονη ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση «Βρυχώμενος Λέων» έχουν και το βάθος και τις πληροφορίες για να οδηγήσουν σε πτώση το θεοκρατικό καθεστώς των μουλάδων και το κράτος των Φρουρών της Επανάστασης. Αυτό έγινε φανερό από την πρώτη ώρα της στρατιωτικής κινητοποίησης με το ισχυρό πλήγμα, με 30 και πλέον διατρητικές βόμβες στο καταφύγιο όπου συνεδρίαζε ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, και το υψηλό στρατιωτικό επιτελείο του Ιράν.
Μέσα στις επόμενες ώρες από την πλευρά των συμμαχικών δυνάμεων ΗΠΑ – Ισραήλ εξελίχθηκαν εκατοντάδες επιθέσεις από αέρος με στόχους πυρηνικές εγκαταστάσεις και βάσεις πυραυλικών-βαλλιστικών συστημάτων της Τεχεράνης. Με τον ηγέτη τους νεκρό οι εναπομείναντες στις θέσεις αποφάσεων του Ισλαμικού ολοκληρωτισμού των Σιιτών επέλεξαν να πλήξουν αστικούς στόχους σε αραβικά κράτη της εν γένει περιοχής με το πρόσχημα ότι φιλοξενούσαν αμερικανικές βάσεις. Για πρώτη φορά ένιωσαν τόσο έντονα και πραγματιστικά τον κίνδυνο που λέγεται Ιράν, μια σειρά από ηγεσίες και λαούς του Ισλάμ.
Τα πλήγματα σε Μπαχρέιν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Ιράκ, έδειξαν ότι αυτά που χρόνια ισχυρίζεται και εκτιμά ως κίνδυνο το Ισραήλ, αφορούν σε μέγιστο βαθμό και τα αραβικά κράτη της περιοχής. Άρα η αναγκαιότητα μιας «νέας τάξης» ειρήνης, ασφάλειας, συνεργασίας και ανάπτυξης που προτείνουν η Ιερουσαλήμ και η Ουάσινγκτον μέσω και του διαδρόμου που ξεκινά από τη Μεσόγειο και φθάνει τον Ινδικό (IMEC) δεν είναι προπαγάνδα αλλά στρατηγική. Πλήγματα με την έννοια αυτή των Φρουρών της Επανάστασης σε μια επόμενη φάση μπορούν να αποτελέσουν τη «συγκολλητική ουσία» μιας νέας «εγκάρδιας συνεννόησης» στη Δυτική Ασία.
Ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ αποτέλεσε τη γέφυρα τις ιστορίας στην ηγεσία του Ιράν που συνέδεε το παρόν με την αφετηρία της ισλαμικής επανάστασης και του ολοκληρωτισμού που επεβλήθη στους Πέρσες από το θεοκρατικό καθεστώς και τους Φρουρούς του το μακρινό 1979, υπό την ηγεσία του Αγιατολάχ Χομενεΐ. Η γέφυρα αυτή δεν υπάρχει πλέον από το Σάββατο το πρωί. Το Ιράν θα πρέπει να αναζητήσει μια επόμενη ημέρα ως Δημοκρατία της Περσίας, πέραν από τους τρεις κύκλους αίματος και βίας που χαρακτηρίζουν την ιστορία του τα τελευταία 70 χρόνια. Αρχικά η ανατροπή με πραξικόπημα της εθνικής αστικής ηγεσίας Μοσαντέκ το 1953 και η εμπέδωση της μοναρχίας του σάχη και της οικογένειας Ρεζά Παχλαβί μέχρι την επίσης βίαιη πτώση του από μια φανατισμένη λαοκρατία το 1979 για να φθάσουμε στο 2026 και τον βίαιο θάνατο του Αγιατολαχ Χαμενεΐ, ο οποίος αποτέλεσε για 37 χρόνια τον ηγέτη του θεοκρατικού ολοκληρωτισμού που κυριάρχησε διά της ακραίας βίας και κοινωνικής ανελευθερίας στον περσικό λαό.
Υπάρχει ένταση για το τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα. Οι εκτιμήσεις είναι πολλές όπως πολλά είναι και τα σενάρια των διεθνών αναλυτών. Αλλά επί της ουσίας το μόνο που μπορεί να συμβεί στη θετική κλίμακα είναι αυτό που με συνεχείς εκκλήσεις τους επαναλαμβάνουν οι ηγέτες της «νέας τάξης» για την Ανατολή, Τραμπ και Νετανιάχου. Μόλις ολοκληρωθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις που έχουν ως τελικό στόχο τον αφοπλισμό του βίαιου καθεστώτος των μουλάδων και των Φρουρών τους ή στα προγραμματισμένα διαλείμματα αυτών ο λαός των Περσών με τον κυριαρχικό όγκο του να βγει στους δρόμους χωρίς να κινδυνεύει να φονευθεί από τους δολοφόνους- Μπασίτζ και να αναλάβει την ευθύνη της μοίρας του.
Είναι πλέον δεδομένο ταυτόχρονα ότι οι Αμερικανοί, οι Ισραηλινοί και οι στενοί σύμμαχοί τους στην Ευρώπη και την Ασία δεν θα επιτρέψουν πλέον στη Βρετανία και τη Γαλλία να συνεχίσουν τα «εγκλήματά» τους με τις παρεμβάσεις χειραγώγησης της τύχης των Περσών. Δεν θα επαναληφθούν αυτά που συνέβησαν το 1953, ούτε θα επιτραπούν αυτά που εξελίχθηκαν το 1979, όταν ο ακραίος Χομεϊνί έμπαινε στο γαλλικό αεροπλάνο, με πλήρη ασφάλεια, για να μεταβεί από το Παρίσι στην Τεχεράνη και να εγκαθιδρύσει το αντιδραστικό σιιτικό θεοκρατικό καθεστώς του.
Βέβαια η Περσία είναι μια κατεστραμμένη χώρα από πλευράς οικονομίας, υποδομών και κοινωνικής συνοχής. Αλλά οι Πέρσες έχουν πολλές πιθανότητες αφού οι δρόμοι της συνεργασίας στην περιοχή και η άρση των κυρώσεων, βαθμηδόν, θα τους δώσουν τα περιθώρια και τις ευκαιρίες να ανακάμψουν αποφασιστικά σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον που αναζητά την επόμενη ημέρα της εποχής του πετρελαίου.
Εφημερίδα Απογευματινή
