Όσο κι αν το χέρι παλεύει να γράψει για αθλητισμό αυτές τις ώρες το μυαλό είναι αδύνατο να συντονιστεί σε ποδοσφαιρικούς ή μπασκετικούς ρυθμούς. Από χθες το πρωί, όταν στην κρίση της Μέσης Ανατολής προστέθηκε και η λέξη «Κύπρος», όλοι (άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο) συνειδητοποιήσαμε ότι όσα συμβαίνουν σε Ισραήλ, Ιράν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κ.λπ. δεν είναι τόσο μακριά μας. Και όταν ένας αληθινός πόλεμος βρίσκεται στο κατώφλι της δικής σου πόρτας, αντιλαμβάνεσαι πόσο επιεικώς αστείοι είναι οι… σκοτωμοί μας για θέματα όπως το ποδόσφαιρο.
Όσα ζήσαμε για άλλο ένα Σαββατοκύριακο κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος των αγώνων της Super League ξεπερνούν κατά πολύ το όριο της γελοιότητας. Για ακόμη μία εβδομάδα όσοι δεν πήραν τα αποτελέσματα που ήθελαν, τα έβαλαν με ένα καθεστώς που τους κυνηγά με μοναδικό στόχο τον βαθμολογικό τους εκτροχιασμό. Και όσοι πρόσθεσαν τρίποντα στο σακούλι τους… προετοίμασαν το έδαφος για τις επόμενες αγωνιστικές, δηλώνοντας και αυτοί θύματα ενός κατεστημένου. Τι είχες Super League, τι είχα πάντα…
Ο άτυπος οδηγός
Για να το ρίξουμε και λίγο στο καλαμπούρι (όσο μας επιτρέπονται οι αστεϊσμοί σε τόσο δύσκολες μέρες) υπάρχει ένας άτυπος οδηγός επικοινωνιακής διαχείρισης των διαιτητικών αποφάσεων από την πλειονότητα των ομάδων που ακολουθείται πιστά, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά το πέρας των αγώνων.
ΚΑΝΟΝΑΣ 1ος: Όταν βλέπουμε ότι το παιχνίδι της ομάδας μας «στραβώνει» πρέπει να προετοιμάσουμε το έδαφος ότι φταίει ο διαιτητής. Είτε, λοιπόν, προχωράμε στην έκδοση οργισμένης ανακοίνωσης (ή σε κάποιο σχόλιο στα επίσημα social media) σε βάρος του ρέφερι στη διάρκεια του ματς ή… μοιράζουμε στον Τύπο όποια φάση κρίνουμε ότι ταιριάζει περισσότερο στη ρητορική μας, ακόμη κι αν ποδοσφαιρικά είναι επιεικώς αστεία.
ΚΑΝΟΝΑΣ 2ος: Όταν καταλογιστεί σε βάρος της ομάδας μας μια εμφανής παράβαση (η οποία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί) αναζητούμε μια άλλη προγενέστερη φάση στη διάρκεια του αγώνα που να αξιοποιείται ως… τεκμήριο αθωότητας στη λογική «ναι μεν, αλλά». Ναι μεν ο διαιτητής καταλόγισε σωστά την παράβαση σε βάρος μας, αλλά δεν θα είχαμε φτάσει σ’ αυτό το σημείο, αν είχε καταλογίσει χέρι, επιθετικό φάουλ, οφσάιντ νωρίτερα. Δικαιολογία να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι.
ΚΑΝΟΝΑΣ 3ος: Όταν δυσκολευόμαστε να βρούμε… άλλοθι στη διάρκεια της ίδιας αναμέτρησης, το ψάχνουμε σε παιχνίδι παλιότερης αγωνιστικής. Με δεδομένο ότι πολλές παραβάσεις εμπίπτουν στην ατομική κρίση κάθε διαιτητή (πόσω μάλλον σε ένα πρωτάθλημα που σφυρίζουν ρέφερι διαφόρων εθνικοτήτων, άρα και φιλοσοφίας), ψάχνουμε να βρούμε μια παρόμοια φάση με αυτήν που καταλογίστηκε παράβαση σε βάρος μας για να υπηρετήσουμε τη ρητορική… «ναι, αλλά τότε δεν το είχε δώσει».
ΚΑΝΟΝΑΣ 4ος: Όταν δεν μας εξυπηρετεί η ξεκάθαρη εικόνα ενός βίντεο για να τεκμηριώσουμε τα «αδιάσειστα επιχειρήματά μας» διαρρέουμε στα social media μια φωτογραφία με στοπ καρέ. Ό,τι πιο εύκολο να δημιουργήσεις εικονικές πραγματικότητες με στατική απεικόνιση ενός γεγονότος.
Αν όλα τα παραπάνω σας φαίνονται ακραία, απλώς παρατηρήστε κάθε Σαββατοκύριακο τη ρητορική νικητών και ηττημένων. Μην ασχοληθείτε καν με την υποκρισία που κυριαρχεί στον αθλητισμό μας και στον οποίο οι ίδιες φάσεις ερμηνεύονται από τους ίδιους ανθρώπους εντελώς διαφορετικά, ανάλογα με τα χρώματα της φανέλας που φορούν… θύτες και θύματα.
Απλά, ειλικρινά, όλοι αυτοί οι «σκοτωμοί» εκτός από κουραστικοί, μοιάζουν αυτές τις μέρες λίγο περισσότερο… και εκτός τόπου και χρόνου. Έρχονται, βλέπετε, στιγμές στη ζωή μας που μας θυμίζουν ότι είναι υποτιμητικό για όλους μας να μετατρέπουμε κάτι τόσο όμορφο όσο το ποδόσφαιρο σε «πόλεμο».
Εφημερίδα Απογευματινή
