Η δήλωση του προέδρου Τραμπ από την Ουάσινγκτον τη Δευτέρα ότι ενδεχομένως -και εφόσον χρειαστεί- θα υπάρξουν και χερσαίες επιχειρήσεις στο έδαφος του Ιράν αιφνιδίασε τους αναλυτές. Με δεδομένο ότι μεγάλη μερίδα των Αμερικανών αντιμετωπίζει με περίσκεψη τη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ σε έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή, η ενημέρωση για το ενδεχόμενο χερσαίων επιχειρήσεων είναι πραγματικά απρόβλεπτη.
Ο πόλεμος των συμμαχικών δυνάμεων ΗΠΑ – Ισραήλ εναντίον του καθεστώτος του Ιράν στο στρατιωτικό επίπεδο δεν θα χρειαστεί χερσαίες δυνάμεις. Είναι μεν ένας ακριβός πόλεμος, με τη χρήση αεροπορικών, ναυτικών και διαστημικών δυνάμεων, αλλά δεν είναι ένας πόλεμος που θα κριθεί στο έδαφος. Οι κύριοι στρατιωτικοί στόχοι, που είναι η καταστροφή των βαλλιστικών-πυραυλικών εξοπλισμών της Τεχεράνης μαζί με τις υποδομές τους, όπως βάσεις εκτόξευσης, αντιαεροπορική άμυνα αλλά και το πυρηνικό πρόγραμμα και αποθέματα της χώρας, είναι βέβαιο -σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ουάσινγκτον και της Ιερουσαλήμ- πως θα επιτευχθούν και μάλιστα σε πολύ λιγότερο από τέσσερις-πέντε εβδομάδες.
Αυτό το χρονικό διάστημα έχει προσδιορίσει ο Λευκός Οίκος όχι μόνο για τους πολίτες και τις κυβερνήσεις, αλλά και τις αγορές. Οι εκτιμήσεις για τις δυνατότητες που έχει η Τεχεράνη σε στοκ πυραύλων μιλούν για περίπου μία εβδομάδα. Φυσικά, υπάρχει η απειλή των μη επανδρωμένων αεροσκαφών, που είναι πιο δύσκολο να εξαλειφθεί. Αλλά ακόμη και στο πεδίο αυτό, οι στρατιωτικές δομές των Αμερικανών και των Ισραηλινών δεν προβληματίζονται, παρά μόνο για το γεγονός ότι χρησιμοποιούν εξ ανάγκης πολύ ακριβά όπλα για να καταστρέψουν πολύ πιο φθηνά συστήματα όπως τα drones.
Από εκεί και πέρα, το δύσκολο «στοίχημα» βρίσκεται στο πολιτικό σκέλος του πολέμου. Μιλάμε για την επόμενη ημέρα στην Περσία. Είναι δυσχερές να περιγραφεί και να ελεγχθεί αυτή ως προς τις εξελίξεις της. Τόσο στο πεδίο των Φρουρών της Επανάστασης και στις φατρίες αυτών και του ιερατείου των μουλάδων, όσο και πολύ περισσότερο στο να αποτραπεί -έστω σε πρώτη φάση- μια εμφύλια σύγκρουση. Οι Ισραηλινοί δείχνουν πιο κυνικοί σε αυτό το πεδίο. Προεξοφλούν ως συνθήκη που δεν μπορεί να αποτραπεί -με τα δεδομένα του παρόντος τουλάχιστον- ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Είναι μεγάλος ο όγκος του πληθυσμού, αλλά και οι φατρίες ή οι εθνότητες και τα κεκτημένα στο Ιράν, ώστε να διασφαλιστεί μια ειρηνική μετάβαση την επόμενη ημέρα του εξωτερικού αφοπλισμού του καθεστώτος.
Σε μια περίπτωση εμφύλιας σύγκρουσης, κάποιες φατρίες και ηγετικά στελέχη θα ξεχωρίσουν και τελικά θα κυριαρχήσουν. Αυτή η επικράτηση θα φέρει και τις αναγκαίες συνθήκες για ένα νέο σύνταγμα, εκτελεστικούς (εφαρμοστικούς) νόμους του νέου συντάγματος και μια «νέα τάξη». Ενδεχομένως για την Ιερουσαλήμ μια τέτοια διαδικασία εκ των πραγμάτων να γίνεται παραδεκτή.
Όχι όμως και για την Ουάσινγκτον. Ο πρόεδρος Τραμπ επιθυμεί την απόλυτη νίκη στο πεδίο του Ιράν μετά την ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Και αυτό σημαίνει ότι η Περσία δεν θα πρέπει να περιπέσει σε εμφύλια περιδίνηση και χάος, όπως συνέβη, για παράδειγμα, σε προηγούμενες δεκαετίες και αμερικανικές προεδρίες με τις περιπτώσεις του Ιράκ, της Συρίας, της Λιβύης, του Αφγανιστάν. Μια νέα Περσία, για να υπάρξει, ας υποθέσουμε ως συνταγματική μοναρχία ή βασιλευομένη δημοκρατία, προϋποθέτει ισχυρή μετάβαση σε μια νέα πραγματικότητα. Όχι μόνο διακηρύξεις συνταγματικές, αλλά εφαρμογή στην πράξη, ως πολιτειακή τάξη. Ο πρόεδρος Τραμπ θέλει να επιδείξει μια νέα Περσία μέχρι τις ενδιάμεσες εκλογές στην Αμερική τον Νοέμβριο, αλλά και την επικράτηση στις πολεμικού τύπου επιχειρήσεις στο Ιράν πριν από τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Κίνας στις 30 Μαρτίου.
Οι χερσαίες δυνάμεις προαναγγέλλονται, αλλά τελικά δεν αφορούν κυρίως την επικράτεια του Ιράν, παρά το υπό σιιτικό έλεγχο -failed state- Ιράκ, που ήδη μπήκε σε διαμάχη με το Ερμπίλ, πρωτεύουσα του Κουρδιστάν.
Εφημερίδα Απογευματινή
