Η Αριστερά εξακολουθεί να ζει με την ψευδαίσθηση ότι είναι στο απυρόβλητο και ότι οι εκπρόσωποί της μπορούν να λένε ό,τι θέλουν χωρίς να δεσμεύονται από τα κυβερνητικά τους πεπραγμένα, για τα οποία άλλωστε είναι στα αζήτητα από τον ελληνικό λαό. Έτσι έχουν άποψη και απαιτήσεις όσον αφορά τα συμβαίνοντα στη Μέση Ανατολή, θεωρώντας ότι η χώρα έχει ενεργή ανάμειξη, αυτοί που εξακολουθούν να τηρούν διακριτική στάση απέναντι στη Ρωσία και στον πόλεμο που αυτή άνοιξε στην Ουκρανία.
Αφυπνίστηκε και ο Αλέξης Τσίπρας, που ως πολιτικός αρχηγός είχε νταραβέρια αυτός και το κόμμα του με τα πιο αυταρχικά καθεστώτα, όπως λόγου χάρη της Βενεζουέλας και του Ιράν, του οποίου ήθελε να αποτελεί η Ελλάδα τον διαμεσολαβητή στην Ευρώπη. Μάλιστα στα επιχειρήματά του είναι ότι όσα συμβαίνουν εκεί αποτελούν την επιδίωξη των Ηνωμένων Πολιτειών να ελέγξουν τις ενεργειακές πηγές του Ιράν – λες και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μόνο αυτάρκεις αλλά και πηγή χορήγησης ενέργειας και στον υπόλοιπο κόσμο και κυρίως στην Ευρώπη. Καθώς και ότι δεν είναι στόχος η αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα αυτή, της «δημοκρατίας» που δεν τον ενοχλούσε πώς λειτουργούσε όταν ήταν αυτός στην εξουσία.
Η Αριστερά στην Ελλάδα -και δεν αναφερόμαστε στην Αριστερά των πρώτων ετών της Μεταπολίτευσης, που διακρινόταν για τον ρεαλισμό της, αλλά για τα απομεινάρια των ετών που ακολούθησαν- δεν εννοεί να αντιληφθεί ότι ανήκουμε στη Δύση και όχι στην Ανατολή του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και μέσα στον δυτικό χώρο η Ελλάδα διαχειρίζεται ως σύμμαχος τις κρίσεις, χωρίς να εμπλέκεται άμεσα, διότι ουδέποτε υπήρξε «επιτήδειος ουδέτερος» όπως λ.χ. η Τουρκία. Είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της ώστε να έχει δικαιώματα που επιχείρησε να της στερήσει η αριστερή διακυβέρνηση.
Άλλωστε οι φιλειρηνικές προθέσεις της Αριστεράς υπήρξαν πάντοτε μονόπλευρες και μεροληπτικές, καθώς ουδέποτε παραδέχθηκε τις ακρότητες της ιδεολογικής μητρόπολής της, φτάνοντας στο σημείο να αμφισβητεί ακόμη και γεγονότα, με πιο εξόφθαλμο παράδειγμα την υπόθεση του Τσερνομπίλ που θεωρείτο εμμονικά ως παραμύθι της Δύσης.
Προερχόμενη η Αριστερά από μήτρα αυταρχικού καθεστώτος δεν μπορεί να αποβάλει τη συμπάθειά της προς ανάλογα καθεστώτα. Κάτι που το έχει αποδείξει εμπράκτως και ως προς τις θέσεις της απέναντι στα καθεστώτα αυτά αλλά και με τον τρόπο που λειτουργούν τα κόμματά της στο εσωτερικό τους.
Υπ’ αυτή την έννοια οι εκπρόσωποί της ούτε μαθήματα δημοκρατικότητας μπορούν να παραδίδουν, ενώ και το παρελθόν της όσον αφορά τις προσεγγίσεις της στα διεθνή θέματα επιβάλλει να αντιμετωπίζονται με επιφυλακτικότητα οι κάθε είδους προτάσεις της.
Από την άλλη πλευρά, βεβαίως, το να ζητούν τα κόμματα της Αριστεράς Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών, το οποίο ποτέ δεν είχε προκαλέσει όταν ήταν στα πράγματα, είναι απλώς μία απόπειρα να βρεθούν στο πολιτικό προσκήνιο ακόμη και αυτοί που δεν είναι βέβαιο ότι θα είναι στην προσεχή Βουλή.
Εφημερίδα Απογευματινή
