Το ΠΑΣΟΚ είναι πραγματικά ένα παράξενο κόμμα. Που μπορεί να σε εκπλήσσει είτε θετικά είτε αρνητικά. Λες και κάποιος πατάει ένα κουμπί και ανοίγει το καπάκι της πολιτικής τρέλας ή ένα αντίστοιχο κουμπί και ξυπνάει το ένστικτο της σοβαρότητας.
Εσχάτως συμβαίνει το τελευταίο, καθώς μετά τις διαδοχικές συνεδριάσεις των κομματικών οργάνων, όπου ο Νίκος Ανδρουλάκης έστειλε συγκεκριμένα τελεσίγραφα, η εικόνα του κόμματος έχει αλλάξει άρδην. Εκπέμπει προς τα έξω την αίσθηση ενός κόμματος που έχει αρχή, μέση και τέλος, άλλωστε μιλάμε για ένα κόμμα που έχει κυβερνήσει ένα σημαντικό διάστημα της μεταπολίτευσης.
Έως πριν από λίγες εβδομάδες το ΠΑΣΟΚ απασχολούσε αρνητικά τη δημοσιότητα, καθώς σε ημερήσια διάταξη ήταν κάποια δήλωση ή κάποια συνέντευξη του Χάρη Δούκα. Προφανώς όχι για τον δήμο της Αθήνας και τα προβλήματα της πρωτεύουσας, αλλά για τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ. Ο κόσμος καιγόταν και η συζήτηση στην αξιωματική αντιπολίτευση περιστρεφόταν γύρω από έναν αλγόριθμο αναφορικά με τους συνέδρους ή αν πρέπει να υπάρξει κάποια δέσμευση πάνω στις ιερές πλάκες του συνεδρίου σε σχέση με τις κυβερνητικές συνεργασίες. Η μόνιμη ομφαλοσκόπηση εκ των πραγμάτων οδηγούσε και στην κολλημένη βελόνα του Παύλου Γερουλάνου.
Μόλις έτριξε -με μεγάλη καθυστέρηση, είναι η αλήθεια- τα δόντια ο Ανδρουλάκης, αυτή η μόνιμη πληγή εσωστρέφειας περιορίστηκε. Εξαντλούνται οι διαφωνίες στον… Πέδρο Σάντσεθ, με τον Δούκα να τον αποθεώνει και τον Κωνσταντινόπουλο να τον αποκηρύσσει. Τουλάχιστον τον Οδυσσέα τον αποθεώνουν ο Άδωνις και ο (Παύλος) Μαρινάκης, τον Χάρη δεν ξέρω αν έχει μείνει και κανένας.
Στα σοβαρά τώρα. Το ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι επέστρεψε στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Κάτι η διεύρυνση, που ειρήσθω εν παρόδω θα συνεχιστεί με τις ανακοινώσεις της προσεχούς Δευτέρας, κάτι η απόφαση της Δικαιοσύνης για τις υποκλοπές, κάτι η άψογη στάση του Ανδρουλάκη στο θέμα του πολέμου στο Ιράν αλλά και την Κύπρο. Όλα τα προαναφερθέντα δηλούν ότι το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στον ορθό δρόμο, με τις πληροφορίες να αναφέρουν πως αυτό αποτυπώνεται και στις κυλιόμενες έρευνες. Πάντα η σοβαρότητα κερδίζει, πόσω δε μάλλον σε στιγμές κρίσης. Ποιος άραγε ενδιαφέρεται για το τι λέει η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος ή η Καρυστιανού (πού χάθηκε αυτή η ψυχή;) σε σχέση με τον πόλεμο;
Αντιθέτως η στάση του ΠΑΣΟΚ είχε σημασία. Γιατί είναι θεσμικό κόμμα. Και αυτό κανείς στο τέλος της μέρας δεν πρέπει να το υποτιμά. Ιδίως τώρα που μπαίνουμε στην τελική ευθεία προς τις εκλογές. Διότι είναι εντελώς άλλο πράγματα οι μονοπρόσωπες «επιχειρήσεις» τύπου Πλεύσης Ελευθερίας και Ελληνικής Λύσης, και εντελώς άλλο τα κανονικά κόμματα με ηγεσία, δομή, βάση, πρόγραμμα, ιστορία. Αυτό το τεράστιο πλεονέκτημα είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ θα το αξιοποιήσει στην πορεία προς τις κάλπες.
Εφημερίδα Απογευματινή
