Το 1979 επετράπη από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, και ειδικά από Γαλλία και Αγγλία που είχαν πολύ μεγάλο βάθος στην Εγγύς Ανατολή, μια εξόχως αιρετική επανάσταση στην Περσία: Αυτή που κατέληξε στην ηγεσία του Αγιατολάχ Χομεϊνί. Ο εν λόγω ισλαμιστής κληρικός ήταν ακραίος, περιθωριακός και υπέρμαχος ενός εμπράγματου Ισλάμ, απολύτως θεοκρατικού και αυταρχικού, στη βάση μιας σιίτικης μετάφρασης του Κορανίου. Η διοίκηση του σάχη βρισκόταν υπό δομική δοκιμασία, τόσο ως προς την αξιοπιστία όσο και ως προς τη νομιμοποίησή της από τον ιστορικό λαό και έθνος των Περσών και των συνακόλουθων εθνοτήτων και φυλών που συναποτελούσαν το συγκεκριμένο κράτος στην Ανατολή.
Η ευθύνη της ευρωπαϊκής Δύσης στην Εγγύς Ανατολή ήταν και παραμένει ακόμα και σήμερα τεράστια. Και τούτο, επειδή η χάραξη των συνόρων στην ευρύτερη γεωπολιτική περιφέρεια κατά την παρακμή της αποικιοκρατίας -άρα της εξωστρέφειας για την Ευρασία των αυτοκρατοριών- το 1916 ήταν τέτοια, ώστε μέσω συνεχούς αναταραχής θα προέκυπτε χειραγώγηση από το Παρίσι και το Λονδίνο στη βάση των συμφερόντων τους και της ενεργειακής εξάρτησης και σχέσης που προέκυπτε καθώς ξεκινούσε η εποχή του πετρελαίου. Όταν ο Αγιατολάχ Χομεϊνί προσγειωνόταν με γαλλικό αεροπλάνο και φρουρά ασφάλειας από το γαλλικό κράτος στην Τεχεράνη και γινόταν με πανηγυρικό τρόπο δεκτός από την οχλοκρατία της ανταρσίας απέναντι στον σάχη, η ιστορία έκανε τη στρατηγική κίνησή της.
Σήμερα, διάφοροι αναλυτές και διαμορφωτές της διεθνούς κοινής γνώμης, σε διατεταγμένη υπηρεσία, επιτίθενται στις ΗΠΑ της προεδρίας Τραμπ, αλλά και στην ηγεσία Νετανιάχου στο Ισραήλ ότι δήθεν αυτοί είναι υπαίτιοι για την πτώση της εκλεγμένης κυβέρνησης Μοσαντέκ το 1953, όταν οι Αμερικανοί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο λειτουργούσαν επί της ουσίας -αν και νικητές και τροπαιούχοι- ως «μπράβοι» των πολύπειρων Άγγλων στην Ανατολή και οι Γάλλοι επιχειρούσαν να πετύχουν ανάσχεση των Βρετανών έναντι των δικών τους συμφερόντων στην ίδια περιοχή.
Από την άλλη πλευρά, οι Εβραίοι (μετά την υπέρβαση του ολοκαυτώματος που είχαν θέσει σε εφαρμογή η εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και οι σύμμαχοί της) οι οποίοι είχαν πατήσει υπό πολλαπλά δυσχερείς συνθήκες, όχι μόνον γεωπολιτικές αλλά και εξόχως πραγματιστικές, το πόδι τους στις ερήμους της «Παλαιστίνης» και της ιστορικής τους πατρίδας κάθε άλλο παρά μπορούσαν να ασκήσουν έλεγχο ή επιρροή στην ευρύτερη περιφέρεια της Δυτικής Ασίας ή της Ανατολικής Μεσογείου.
Το επόμενο… συμπαντικό γεγονός στον πλανήτη της τζιχάντ και της ανατροπής του κοσμικού δικαίου, που υπηρετούσαν τότε και οι δύο πόλοι του Ψυχρού Πολέμου, η άθεη Ρωσία και η ανεξίθρησκη Δύση, είναι η 11η Σεπτεμβρίου 2001. Η σουνιτική τζιχάντ επιβάλλει την εμφάνισή της με έναν βομβαρδισμό μέσω κομάντος αυτοκτονίας στην καρδιά των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες -σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές χώρες- δεν είχαν πληγεί ποτέ, τόσο στον Α΄ όσο και τον Β΄ ευρωπαϊκό πόλεμο, παγκοσμίου εμβέλειας.
Από εκεί ξεκινά ένα «γαϊτανάκι» βίας και πολέμου, με την εμπλοκή πλέον των ΗΠΑ αρχικά την εποχή Μπους του νεότερου, με Τσέινι και Ραμσφέλντ, αλλά και του μη εθνοκεντρικού Ισραήλ που βρισκόταν μακριά τότε από τη θεώρηση πραγμάτων της εποχής Νετανιάχου. Το δίκτυο του χαλιφάτου της Αλ Κάιντα και σωρεία αιρετικών, ακραίων κληρικών από την πλευρά του σουνίτικου Ισλάμ κατεύθυναν τα πλήθη των φανατικών απέναντι στα μέτωπα πολέμου που άνοιξε η νέα Δύση πλέον στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη και όπου Γης, σε σχέση με την ισλαμική τρομοκρατία, όχι μόνον στα πεδία πολέμου, αλλά και στις ίδιες τις πόλεις της Δύσης.
Τον πόλεμο αυτό ενάντια στο παγκόσμιο σουνιτικό χαλιφάτο προώθησαν και οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ την εποχή Ομπάμα, αλλά και η εταιρική Ευρώπη της νεο-αποικιοκρατίας του τέλους των εθνών και της ιστορίας. Από την πλευρά της, η τζιχάντ -με σύμπραξη σιιτών και σουνιτών-, μετά την ήττα του στρατού του χαλιφάτου του ISIS στην Ανατολή, κήρυξε νέο πόλεμο στον πολιτισμένο κόσμο του κοσμικού δικαίου στις 7 Οκτωβρίου 2023 με προκλητική επίθεση στο Ισραήλ σε βάρος αμάχων και πάλι, όπως και στις 11/9/2001.
Στην παρούσα φάση, η στρατιωτική συμμαχία ΗΠΑ – Ισραήλ δίνει τη μάχη της αναστροφής της ιστορίας με πρώτο μέτωπο τον αφανισμό της αφετηριακής βάσης της τζιχάντ. Δηλαδή του Ιράν. Η εμπαθής Τεχεράνη μάλιστα δεν δίστασε να χτυπήσει και τους Άραβες της σουνιτικής τζιχάντ. Ο πόλεμος αυτός εναντίον της ολιστικής τζιχάντ θα πρέπει να είναι οριστικός, προκειμένου η αναστροφή της ιστορίας υπέρ της ειρήνης, της συνεργασίας, της ευημερίας και της ισορροπίας να είναι ευκταία.
Εφημερίδα Απογευματινή
