Σας έχω πει επανειλημμένως από αυτό εδώ το μετερίζι ότι μία από τις πιο σημαντικές διαχρονικές ασθένειες που παρά τα όποια βήματα έχει κάνει η χώρα προς τα μπροστά εξακολουθούν να την ταλανίζουν συχνά-πυκνά είναι αυτή της εξεύρεσης αιτιών και αφορμών προκειμένου οι Έλληνες να διχάζονται. Σε αυτή την τόσο κρίσιμη και ιστορική χρονική συγκυρία που διανύουμε, το νέο δίλημμα που τεχνηέντως θέτουν σε επίπεδο κοινής γνώμης όλοι εκείνοι που ζουν και τρέφονται από τον ανέξοδο λαϊκισμό και την αναίτια φαγωμάρα είναι αν η κυβέρνηση λειτουργεί σωστά σε ό,τι αφορά τις πρωτοβουλίες της έναντι των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή.
Επίσης από εδώ έχουμε ασκήσει έντονη κριτική προσωπικά στον πρωθυπουργό όσο και στο σύνολο των κυβερνητικών παραγόντων για ανορθογραφίες, αστοχίες και φαινόμενα αλαζονείας, που φέρνουν προ των πυλών τον κίνδυνο να πάνε στράφι ορισμένες από τις πλέον κομβικές κατακτήσεις των τελευταίων ετών, αλλά και μια σειρά αδιαμφισβήτητων αποτελεσματικών επιλογών. Βλέπετε, πολλές φορές η οργή και η απογοήτευση κυριαρχούν στη σκέψη και τη συνείδηση ακόμη και των πλέον θεσμικών πολιτών έναντι της λογικής και του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για το μετεκλογικό μέλλον της Ελλάδας.
Ωστόσο, αυτές τις μέρες, αλλά θα πω και γενικότερα, στο κομμάτι της εξωτερικής πολιτικής η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Νίκος Δένδιας και όλοι οι εμπλεκόμενοι πράττουν αν μη τι άλλο το αυτονόητο. Προστατεύουν με συνοπτικές διαδικασίες την Κύπρο, δίνοντας ισχυρό στίγμα πρακτικά και σημειολογικά μέσω της ισχύος της ελληνικής αποστολής στη Μεγαλόνησο.
Ταυτόχρονα, χτυπούν καμπανάκι στις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες σε μια πρωτοφανή συνθήκη ακολουθούν την Αθήνα σπεύδοντας να παράσχουν κι εκείνες πέπλο προστασίας στο ευρωπαϊκό (για να μην ξεχνιόμαστε) έδαφος που μπήκε στο στόχαστρο των ιρανικών πυραύλων. Ο Εμανουέλ Μακρόν επισκέπτεται ο ίδιος την Κύπρο ως επικεφαλής της πιο ισχυρής πολεμικής μηχανής της Γηραιάς Ηπείρου, εκπέμποντας από κοινού με τον Μητσοτάκη μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση. Οι ελληνικές ενέργειες, σε όλο τον δυτικό κόσμο αλλά και εντός της κοινωνίας, τυγχάνουν θερμής αποδοχής, όπως καταδεικνύουν και οι πρώτες έρευνες που είδαν το φως της δημοσιότητας μετά την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων.
Λογικό. Σε κάθε τέτοια στιγμή, είναι στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα να θέλει να αισθάνεται ότι η πατρίδα του είναι παρούσα στα γεγονότα, πολλώ δε μάλλον όταν τόσο βίαια μπήκε στην εξίσωση της σύρραξης η Κύπρος. Ποιος μπορεί να παραβλέψει το συναίσθημα των Κυπρίων κοντά στις περιοχές που έγιναν στόχος των drones, βλέποντας ύστερα από τόσα χρόνια τόσο ισχυρό ελλαδικό στίγμα στο νησί, οι οποίοι δήλωναν περήφανοι για τις εικόνες που αντίκριζαν; Και ποιος μπορεί να αμφιβάλλει στα σοβαρά ότι ο τρόπος με τον οποίο κινήθηκε η Αθήνα ενίσχυσε περαιτέρω την ήδη (ξεκάθαρα) βελτιωμένη σε σχέση με το παρελθόν θέση της στο γεωστρατηγικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής;
Κι όμως, φίλοι μου, υπάρχουν εξαιρέσεις. Πρόκειται για εκείνους που γοητεύτηκαν από τα… ωραία και συναισθηματικά λόγια του ηγέτη μιας χώρας που συνορεύει με τη Γαλλία και την Πορτογαλία και βρίσκεται κάπου κοντά στον Ατλαντικό Ωκεανό και ο οποίος, βασιζόμενος (και στην περίπτωση αυτή απολύτως λογικά) σε μαύρες μνήμες για την πατρίδα του σε ό,τι αφορά τη δράση της τρομοκρατίας, θέλησε να διαχωρίσει τη θέση του από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Θα το άκουγα άνετα αν το έβλεπε κανείς από την πλευρά του, αν τελικώς κι εκείνος δεν αποφάσιζε να στείλει αποστολή στην Κύπρο μετά τη δημόσια κατσάδα του Τραμπ και άλλων δυτικών ηγετών κι αν η Μαδρίτη δεν είχε αλισβερίσια με την Τουρκία, που ως γνωστόν και τουλάχιστον στο πεδίο της ρητορικής τηρεί απειλητική στάση για δύο κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Δεν θα σταθώ καθόλου σε ιδεοληπτικούς δημοσιολογούντες του πολιτικού συστήματος και όχι μόνο. Όμως η -για ακόμη μία φορά- μεσοβέζικη στάση του ΠΑΣΟΚ και η επιχειρηματολογία του Αλέξη Τσίπρα, που δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από την περίοδο της διακυβέρνησής του, όταν και υπηρετούσε απόλυτα και πολύ σωστά το ζωτικής σημασίας τρίγωνο της συμμαχίας της Ελλάδας με την Αίγυπτο και το Ισραήλ, και κατόπιν της μνημονιακής στροφής (και της… προσωπικής κυβερνητικής απελευθέρωσης που ακολούθησε), που επένδυσε και ο ίδιος μαζί με τους προκατόχους και τον διάδοχό του στην πρωθυπουργία στην ενίσχυση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, αλλά τώρα είπε να το πάρει και πάλι… αριστερά;
Ο στόχος προφανής. Να συσπειρώσει γύρω του ένα κομμάτι του παλαιού του ακροατηρίου, έστω κι αν… μουντζουρώνει για λίγο το πιο… θεσμικό-τεχνοκρατικό πορτρέτο που προσπαθούν να φιλοτεχνήσουν οι σύμβουλοί του. Τόσο ο πρώην πρωθυπουργός όσο και όλοι εκείνοι που εκφράζουν ενστάσεις για τη στάση της Ελλάδας θα πρέπει να μας απαντήσουν τι ακριβώς ορίζουν ως… εμπλοκή στη σύρραξη. Αλήθεια, δεν συμφωνούν όλοι για την Κύπρο; Πέραν αυτής της παραμέτρου, πού ακριβώς ενεπλάκη η χώρα; Από την ώρα που… τα περί βάσεων του θανάτου συνιστούν κάτι σαν ιστορικό ανέκδοτο και άπαντες αναγνωρίζουν τη σημασία διατήρησης και ενίσχυσης των παραδοσιακών μας συμμαχιών, ποιος είναι ακριβώς ο προβληματισμός των ίδιων κύκλων για τη Σούδα; Καμία απάντηση, ευτυχώς ή δυστυχώς, παρά μόνο ένας διαχωρισμός μεταξύ ανθρωπιστών και μη, λες και δεν αναζητεί κάθε σώφρων νους την ειρήνη, ή δεν γίνεται ανοικτή -όπως και θα πρέπει- συζήτηση ακόμη και στους κόλπους των πιο σταθερών υπέρμαχων της ευρωατλαντικής παρακαταθήκης της Ελλάδας για τον γενικότερο τρόπο σκέψης και τις επιδιώξεις του Αμερικανού προέδρου.
Όλα αυτά πρέπει να αναλύονται με ψυχραιμία και μακριά από… παντός είδους ιδεοληψίες, κολλήματα και μικροκομματικές και προσωπικές στοχεύσεις, που τελικώς εκθέτουν εκείνους που πολιτεύονται με αυτό τον τρόπο. Ένα είναι αδιαπραγμάτευτο και απολύτως αποδεκτό από τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Ότι η Ελλάδα είναι και πάλι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, χωρίς να λησμονεί τις ανθρώπινες αξίες που τη συνοδεύουν στο διάβα της Ιστορίας της. Αν ορισμένοι τώρα είναι μπλεγμένοι μεταξύ της πανθομολογούμενης ανάγκης για ειρήνη και των όποιων… ιδεολογικών ασκήσεων διαβλέπουν στις περιπτώσεις του Πούτιν ή των μουλάδων, εκεί η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά…
Εφημερίδα Απογευματινή
