Ένα ανακαινισμένο γήπεδο, πλημμυρισμένο από χαμόγελα, οικογένειες, παιδιά, ανθρώπους κάθε ηλικίας να συμμετέχουν σε μια γιορτή, τραγουδώντας τα συνθήματα και τον ύμνο της αγαπημένης τους ομάδας. Όλοι ντυμένοι στα χρώματα του συλλόγου της πόλης τους να ζουν το καρδιοχτύπι των 90 λεπτών (με νεύρα ή απογοήτευση στο γκολ που δέχθηκε ο τερματοφύλακάς τους, με έκρηξη ενθουσιασμού σε αυτά που οδήγησαν σε μια επική ανατροπή) και στο φινάλε της βραδιάς να γυρίζουν στο σπίτι τους γεμάτοι από την εμπειρία που έζησαν και ανυπόμονοι να βρεθούν στον ίδιο χώρο στο επόμενο εντός έδρας ματς της ομάδας που έμαθαν να αγαπούν από μικρά παιδιά.
Όσα περιγράφουμε συνέβησαν το βράδυ της Δευτέρας στο κατάμεστο γήπεδο του Παναιτωλικού, με αφορμή τους εορτασμούς για τη συμπλήρωση εκατό χρόνων ζωής του «πρέσβη» της Αιτωλοακαρνανίας στα «μεγάλα σαλόνια» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ήταν τόσο πρωτόγνωρη η συγκεκριμένη εικόνα για τους παίκτες της ομάδας του Γιάννη Αναστασίου, που στο πρώτο εικοσάλεπτο της αναμέτρησης με την Κηφισιά έμοιαζαν να… χαζεύουν περισσότερο τις εικόνες στην εξέδρα παρά να μαρκάρουν τους ποδοσφαιριστές του Σεμπαστιάν Λέτο, με αποτέλεσμα οι φιλοξενούμενοι να κυριαρχήσουν στο χορτάρι και να προηγηθούν στο σκορ.
Όταν όμως ισοφάρισαν οι γηπεδούχοι, θαρρείς και τα πόδια τους έβγαλαν… φτερά. Θαρρείς και ο «ηλεκτρισμός» του κόσμου μεταφέρθηκε με έναν μαγικό τρόπο στις δικές τους φλέβες! Και κάπου εδώ τίθεται ένα καίριο ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει πολύ σοβαρά όλους όσοι εμπλεκόμαστε με το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Η καρδιά της Περιφέρειας
Κάθε πότε βλέπουμε να γεμίζουν ασφυκτικά τα γήπεδα ομάδων της ελληνικής περιφέρειας, γυρνώντας μας πίσω στα χρόνια των «καυτών» εδρών των 70s και των 80s; Σε εορταστικές περιστάσεις ανάλογες με αυτή των γενεθλίων του Παναιτωλικού, σε παιχνίδια όπου κρίνεται μια ολόκληρη σεζόν (ένα παιχνίδι ανόδου στη Super League, έναν «τελικό» για την αποφυγή του υποβιβασμού). Δεδομένα, όμως, εικόνες σαν αυτές που μας χάρισαν οι κάτοικοι του Αγρινίου τη Δευτέρα αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα.
Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι πώς όλοι εμείς, που υποτίθεται ότι ενδιαφερόμαστε για την ανάπτυξη του ελληνικού ποδοσφαίρου (πολιτεία, ομάδες, δημοσιογράφοι κ.λπ.), θα μπορέσουμε να μετατρέψουμε ξανά τα γήπεδα όλης της χώρας σε χώρους ψυχαγωγίας 365 μέρες τον χρόνο.
Πώς θα αναδείξουμε κάθε αναμέτρηση (κυρίως της πρώτης επαγγελματικής κατηγορίας της χώρας) σε πόλο έλξης για τη μέση ελληνική οικογένεια που σχετίζεται με τον αθλητισμό και πώς θα δημιουργήσουμε το κατάλληλο περιβάλλον ασφάλειας που θα εγγυάται την ενεργή συμμετοχή τους σε μια γιορτή χωρίς τον παραμικρό βαθμό επικινδυνότητας. Σκεφτείτε πόσο πιο ανταγωνιστικός θα ήταν ο Παναιτωλικός (και ο κάθε Παναιτωλικός) απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις του ελληνικού ποδοσφαίρου, αν όλα τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας διεξάγονταν σε συνθήκες ανάλογες με αυτές του αγώνα που συνέπεσε χρονικά με την επέτειο της γέννησης του συλλόγου. Και αναφερόμαστε σε μια ομάδα με αρκετά έντονη σύνδεση με την τοπική κοινότητα.
Οι εικόνες που έφτασαν από το Αγρίνιο πριν από 48 ώρες θύμισαν σε όλους μας πόσο όμορφο μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρό μας, αν άπαντες βοηθήσουμε να αλλάξει η αθλητική παιδεία και η κουλτούρα κυρίως των νέων παιδιών και των επόμενων γενιών, αν γαλουχήσουμε φιλάθλους που θα μαθαίνουν να αγαπούν πρώτα την ομάδα της πόλης τους και μετά έναν σύλλογο που θα ικανοποιεί τον… εγωισμό τους μέσα από κατάκτηση τίτλων. Πάνω από όλα, όμως, υπενθύμισαν ότι η καρδιά του ελληνικού ποδοσφαίρου πρέπει να χτυπά και στην περιφέρεια, όχι μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα!
Εφημερίδα Απογευματινή
